บทที่ 228 การว่าจ้าง ชั่วขณะหนึ่ง ยากที่จะบอกได้ว่ารอยยิ้มของใครกว้างกว่ากัน เป็นฝ่ายหญิงที่เอ่ยขึ้นก่อน “คิดไว้ไม่มีผิด เธอไม่ใช่แค่มนุษย์กระจอกๆ ที่หาได้ทั่วไปจากที่อื่น โอ้ว้าว... นี่มันสัญญาอสูรโบราณไม่ใช่หรือ? แม้จะเป็นของเก่าแก่แต่พวกเราก็ไม่ได้ลืมมันไปเสียทีเดียว ซึ่งนั่นเป็นข่าวร้ายสำหรับเธอ เพื่อนมนุษย์ของฉัน” รอยยิ้มของเธอเลือนหายไป แทนที่ด้วยการแสยะยิ้มเย็นชา “ย้อนกลับ!” ร่างกายของเธอเปล่งแสงในขณะที่ “อักขระ” บนหน้าผากถูกสลายไป ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งตรงหน้าเธอแต่ในสภาพที่กลับด้าน ซูผิงตกใจกับการกระทำนี้จริงๆ เพราะเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าสัญญาอสูรสามารถย้อนกลับได้ หญิงสาวเพียงแค่รอให้ “สัญญาฉบับใหม่” เปลี่ยนซูผิงให้กลายเป็นอสูรรับใช้ของเธอ ตามที่เธอรู้มา ไม่มีอะไรที่จะช่วยให้เขาหนีจากสัญญานี้ได้ เธอแค่ต้องรีดเค้นข้อมูลทุกอย่างออกมาจากปากเขาให้หมด ปัง! ทันใดนั้น เธอรู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลกระแทกเข้าที่ศีรษะของเธอ เจตจำนงที่ไม่อาจหยุดยั้งได้บดขยี้การป้องกันทางจิตวิญญาณของเธออย่างง่ายดายและเข้าถึงจิตวิญญาณของเธอ พร้อมกับสวดพึมพำบางอย่างด้วยภาษาแปลกประหลาดที่เธอไม่รู้จัก เธอรู้สึกท่วมท้นไปด้วยความหวาดกลัวราวกับว่าทั้งโลกเพิ่งจะหล่นลงมาทับตัวเธอ เธอไม่แปลกหน้ากับความรู้สึกที่ถูกกดดันด้วยพลังอำนาจของใครบางคน แต่เธอไม่เคยผ่านการบุกรุกจิตวิญญาณโดยตรงมาก่อนเลย แต่...แต่ฉันเป็นเทพสายเลือดบริสุทธิ์! แม้แต่เทพชั้นสูงองค์อื่นก็ยังไม่สามารถเล่นลูกไม้กับจิตวิญญาณของฉันแบบนี้ได้! เธอไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ความรู้สึกแสบร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนหน้าผากคือสิ่งที่ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์อันน่าสะพรึงกลัว วินาทีที่เธอเริ่มคิดได้ชัดเจน เธอก็ตกใจแทบสิ้นสติที่พบว่า “สัญญาย้อนกลับ” ของเธอถูกลบหายไปอย่างสิ้นเชิงด้วยพลังแบบเดียวกับที่บุกรุกร่างกายเธอ ที่แย่ไปกว่านั้น เธอรู้ได้ว่าคนที่ทำแบบนี้ไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลย มันเป็นเพียงการลงโทษที่เธอพยายามจะแทรกแซงสัญญาอสูร และการลงโทษเล็กๆ น้อยๆ นี้เกือบจะทำให้จิตวิญญาณของเธอสลายไปแล้ว ในขณะเดียวกัน ซูผิงก็รู้สึกดีใจที่พบว่าระบบซื่อสัตย์กับเขาอีกครั้ง ระบบเคยกล่าวไว้ว่าในฐานะ “ผู้จัดการร้านที่ถูกเลือก” เขาจะมีภูมิคุ้มกันต่อความพยายามใดๆ ที่มุ่งจะควบคุมเขาด้วยสัญญาอสูร ใครบางคนอาจกักขังเขาด้วยวิธีการทางกายภาพได้ แต่ไม่มีวันจะทำให้เขาเป็นทาสจากภายในได้ ส่วนปัญหาในตอนนี้ สัญญาอสูรที่เขาเพิ่งวาดไปนั้นถูกทำลายไปแล้ว ไม่ว่าจะย้อนกลับหรือไม่ก็ตาม เขาจะขอให้ผู้หญิงคนนี้นั่งเฉยๆ เพื่อให้เขาทำใหม่อีกรอบได้ไหม? ไม่สิ นั่นคงงี่เง่าสิ้นดี “เฮ้ ระบบ เห็นไหม? มันล้มเหลว!” ซูผิงพยายามต่อรองกับระบบ “แล้วมันเกือบทำให้ฉันตายด้วย มีโอกาสที่ฉันจะได้ค่าชดเชยไหม? ในเมื่อ ‘สินค้า’ ของแกมีปัญหาด้านคุณภาพ... แกจะให้สัญญาที่ทรงพลังกว่านี้ได้ไหม? หรือลดราคาให้หน่อย?” “ไสหัวไป” “เอาน่า! แกคือ ‘ระบบจัดการอสูร’ เชียวนะ แต่กลับมีอสูรที่แกจัดการไม่ได้ ทำอะไรสักอย่างสิ!” “ไส-หัว-ไป” “แกเคยเรียนรู้วิธีปฏิเสธคนอื่นด้วยวิธีอื่นบ้างไหม?” “ได้โปรดไสหัวไป” “โอเค ตอนนี้แกกำลังทำตัวงี่เง่าน่ารำคาญนะ รู้ตัวไหม?” “ยืนยันตามนั้น” ซูผิงตัดสินใจเลิกเถียง และเนื่องจากระบบจะไม่ให้ความช่วยเหลือ การจับ “เทพธิดา” ตนนี้มาเป็นอสูรรับใช้จึงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม... การทำสัญญาอสูรไม่ใช่หนทางเดียวที่จะบรรลุแผนของเขา บางทีเขาอาจจะเกลี้ยกล่อมให้เธอมาเป็นพนักงานของเขาได้? ร้านกำลังต้องการคนช่วยเพราะธุรกิจกำลังไปได้สวย และแม่สาวเสน่ห์แรงคนนี้ดูจะเป็นผู้สมัครที่สมบูรณ์แบบทีเดียว เขาไม่อยากใช้สัตว์อสูรมาช่วยงานที่ร้าน เพราะมันจะทำให้ลูกค้าขวัญกระเจิงเสียเปล่าๆ “ระบบ มีวิธีจ้างเธอมาเป็นพนักงานร้านไหม?” “มีสองวิธี วิธีแรกคือการใช้สัญญาอสูรของคุณสั่งให้อสูรทำงานให้ แน่นอนว่าในกรณีนี้อสูรยังคงเป็นผู้ติดตามของคุณและจะไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ” “วิธีที่สองคือการทำสัญญาจ้างงานด้วยเงื่อนไขที่เป็นธรรม ผ่านสัญญานี้ พนักงานจะต้องได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสมกับงานที่ทำ เมื่อคุณออกจากร้าน คุณจะไม่สามารถเรียกพวกเขามารับใช้ที่อื่นได้” “งั้น... พนักงานช่วยดูแลแค่ที่ร้านอย่างเดียวว่างั้น?” “ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ‘พนักงานดีเด่น’ จะได้รับโบนัสและสิทธิพิเศษต่างๆ จากร้าน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือสิทธิ์ในการลาหยุดชั่วคราว โปรดทราบว่าการจะทำคะแนนให้ถึงระดับนั้นเป็นเรื่องยาก” “เยี่ยม พวกเขาจะได้ช่วยสู้ให้ฉันตอน ‘ลาพักร้อน’ ได้สินะ” ซูผิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ถ้าอย่างนั้นฉันก็เป็นฝ่ายตัดสินได้สินะว่าพนักงานคนไหนทำผลงานได้ดี” “ดุลยพินิจในการประเมินผลงานของพนักงานเป็นสิทธิ์ขาดของระบบเท่านั้น” “... ไอ้ระบบเวร แกอ่านใจฉันได้สินะ?” “ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น และนี่คือการเตือนเรื่องการใช้คำหยาบคายครั้งที่หนึ่ง” ซูผิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาตัดสินใจไม่เสี่ยงทำให้ระบบโกรธเพื่อหลีกเลี่ยงการโดนอาการกระตุกเหมือนผู้ป่วยระยะสุดท้ายต่อหน้าเทพธิดา “แฮ่ม มีข้อจำกัดอะไรไหมเกี่ยวกับพนักงานถ้าฉันเลือกตัวเลือกที่สอง? ฉันสามารถทำสัญญากับคนตรงหน้าได้เลยไหม?” “สัญญาจะถูกร่างและดำเนินการโดยระบบ สิ่งมีชีวิตทุกประเภทสามารถยอมรับได้ อย่างไรก็ตาม ฝ่ายที่สองที่เป็นประเด็นต้องยินยอมตกลงตามสัญญาโดยสมัครใจ คุณสามารถแสดงสัญญานี้ต่อสิ่งมีชีวิตตนนั้นเพื่อดูว่าเธอจะยอมรับหรือไม่” ซูผิงรู้สึกได้ว่ามีวัตถุบางอย่างถูกเพิ่มเข้ามาในช่องเก็บของ เขาหยิบมันออกมาและสังเกตเห็นว่าเป็นม้วนกระดาษสีทองที่มีลายเส้นง่ายๆ เขียนอยู่ข้างใน “ไหนดูสิ... สัญญาจ้างงานโดยร้านอสูรพิกซี่ ส่วนแรก หน้าที่ของพนักงาน...” มันค่อนข้างสั้น ข้อตกลงนี้คล้ายกับสัญญาปกติที่บริษัทการค้าใช้ ซึ่งก็มีแต่การบอกให้พนักงานเชื่อฟังเจ้านาย... เดี๋ยวนะ มันไม่มีการกล่าวถึงเรื่องที่พนักงานจะต้องถูกกักตัวไว้ที่ร้านเลย... ซูผิงขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นข้อบกพร่องที่ชัดเจน “ให้ตายสิ ระบบยิ่งร้ายกาจกว่าฉันเสียอีก แต่ช่างเถอะ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” “แฮ่ม” เขาโยนม้วนกระดาษไปให้หญิงสาวที่ยังคงจ้องมองเขาอยู่ “สัญญาอสูรนั่นเป็นสิ่งที่จำเป็นในการพาเธอไปยังแดนเทพโบราณ แต่เธอทำมันพังไปแล้ว เอาล่ะ ฉันจะให้ทางเลือกอื่นกับเธอ อ่านมันซะแล้วเซ็นชื่อถ้าเธอไม่มีปัญหาอะไร ถ้าเธอทำงานให้ฉัน แดนเทพโบราณจะไม่ใช่ที่เดียวที่มหัศจรรย์ที่เธอจะได้เห็น ฉันสามารถพาเธอไปทุกหนทุกแห่งในโลกที่เธอไม่เคยฝันถึงมาก่อน” หญิงสาวเพิ่งฟื้นตัวจากอาการตกใจ เธอเหลือบมองม้วนกระดาษที่เพิ่งคว้ามาไว้ในมือ “ร้านอสูรพิกซี่? การจ้างงาน??”