บทที่ 1341 - อสุรกายในหมู่พวกเรา (ภาค 1) "ข้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกมันทั้งนั้น นี่เพิ่งจะเป็นครั้งที่สองที่ข้าได้พบพวกมันด้วยซ้ำ!" ออร์พัลเค้นเสียงกล่าว บรรยากาศรอบกายเริ่มบีบคั้นจนเขารู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมในทุกวินาทีที่ผันผ่าน เขามั่นใจว่าตนเองมีพละกำลังมากพอที่จะจัดการกับทั้งลิธและตาแก่คนนั้น หรือแม้แต่ยัยผู้หญิงตัวเล็กท่าทางประหลาดนั่น ทว่า 'ไนท์' กลับแผดเสียงเตือนในหัวเขาไม่หยุดหย่อนว่าคนพวกนี้ไม่ใช่ทหารยามธรรมดา แต่เป็นถึงองครักษ์หลวงที่สวมเกราะมหาปราการแห่งราชวงศ์ หากก้าวพลาดเพียงนิด การขัดขืนเจตจำนงของบาบายากาจะกลายเป็นปัญหาที่เล็กที่สุดของเขาไปในทันที "ข้าเชื่อเจ้า แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรเปลี่ยนไป" ลิธยื่นอาวุธลับสื่อสารของกองทัพให้ออร์พัลดู มันปรากฏข้อมูลที่ถูกส่งมาแบบเรียลไทม์จากเหล่าคอนสเตเบิลในจักรวรรดิ ซึ่งเจอร์นี่ได้ประสานงานไว้อย่างรัดกุม แม้ระบบกฎหมายที่นั่นจะแตกต่าง หรือต้องรายงานต่อผู้ปกครองคนละขั้ว ทว่าสิ่งที่พวกเขายึดถือร่วมกันคือความยุติธรรม หนึ่งในข้อดีเพียงไม่กี่อย่างของสงครามกับพวกอันเดดคือ การแบ่งปันข้อมูลได้กลายเป็นหัวใจสำคัญที่สามประเทศมหาอำนาจต้องกระทำร่วมกัน สภาอันเดดเคลื่อนไหวข้ามพรมแดนและประสานงานกันได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยไม่สนความบาดหมางในอดีต และเพื่อที่จะมีชีวิตรอด เหล่าเจ้าหน้าที่แห่งทวีปการ์เลนจึงจำเป็นต้องเอาชนะพวกมันด้วยกลยุทธ์แบบเดียวกัน "ท่านแม่ ท่านพ่อ โปรดดูนี่ครับ" ลิธกล่าว พลางเลื่อนผ่านไฟล์ข้อมูลที่เต็มไปด้วยศัพท์กฎหมายและตัวเลขยุ่งเหยิงที่ยากจะเข้าใจสำหรับคนทั่วไป ทว่าเจ้าหน้าที่สืบสวนแห่งจักรวรรดิได้สรุปเนื้อหาไว้ในตารางตอนท้ายไว้อย่างเรียบง่าย แม้แต่เด็กก็ยังดูออก "อย่างที่ท่านเห็น ออร์พัลเริ่มทำธุรกิจในช่วงเวลาเดียวกับที่ผมเข้าเรียนที่สถาบันไวท์กริฟฟอน และในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา เขากลับทำรายได้มหาศาล... มากพอๆ กับที่ผมหาได้เลยทีเดียว" ลิธเอ่ยด้วยน้ำเสียงทึ่งจัด ไม่นึกเลยว่าออร์พัลจะยอมพยายามถึงเพียงนี้เพียงเพราะไม่อยากรู้สึกต่ำต้อยไปกว่าเขา "แล้วมันยังไงล่ะลูก?" หัวใจของราซสั่นสะท้าน เขากำลังจมดิ่งอยู่ระหว่างความภาคภูมิใจในตัวลูกชายและความหวาดกลัวต่อสิ่งลี้ลับที่เขายังไม่เข้าใจ "พ่อครับ ผมรู้ว่าปกติผมมักจะถล่มตัวเรื่องผลงาน แต่ตอนที่ผมยังเป็นแค่บริกรชั้นปีที่สี่ ผมได้รับทองถึง 2,000 เหรียญเป็นรางวัลจากการกำจัดโรคระบาด หลังจากนั้นผมยังได้สู้กับบัลคอร์ นาเลียร์ และทุกครั้งที่ปฏิบัติภารกิจให้ราชวงศ์ ผมก็ได้รับค่าตอบแทนเป็นทองคำเสมอ" ลิธเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะรุกไล่ต่อ "ท่านคิดว่ามีความเป็นไปได้แค่ไหนที่ช่างตีเหล็กคนหนึ่ง ไม่ว่าเขาจะพรสวรรค์สูงส่งเพียงใด จะสามารถทำเงินได้เท่ากับอาร์คเมจและสเปลเบรกเกอร์ที่อายุน้อยที่สุดในยุคนี้? พ่อไม่รู้สึกแปลกใจบ้างหรือครับ ที่เส้นทางอาชีพของออร์พัลช่างดู 'บังเอิญ' คล้ายคลึงกับผมเหลือเกิน?" เขาหวังว่าความทะเยอทะยานที่อยากจะอยู่เหนือคนอื่นเสมอของออร์พัลจะเป็นบ่วงรัดคอเจ้าตัว และจนถึงตอนนี้มันก็ได้ผล คำยั่วยุของลิธสั่นประสาทพี่ชายของเขาจนสิ้นสติ ในระหว่างที่ออร์พัลพยายามเล่าเรื่องราวความสำเร็จ เขากลับเผลอระบุชื่อผู้สนับสนุนรายใหญ่ของตนออกมาเสียจนหมดเปลือก ราวกับนักสะสมที่อวดอ้างของล้ำค่า นั่นเปิดโอกาสให้เจอร์นี่และเหล่าคอนสเตเบิลคนอื่นๆ รู้ว่าจะต้องไปสืบค้นที่ไหนและเมื่อไหร่ ลิธสามารถบดขยี้ออร์พัลให้ปางตายหรือส่งลงหลุมได้ในพริบตา แต่นั่นไม่ใช่การแก้ปัญหา มันจะทำให้เขาดูเป็นเพียงอันธพาลที่ใช้ความรุนแรงและสร้างแผลใจให้พ่อแม่เป้าหมายของเขาคือการ 'ฆ่า' ตัวตนของออร์พัลในใจของเหยื่อที่ถูกเขากระทำเสียก่อน เมื่อถึงเวลานั้น ลิธจึงจะสามารถปลิดชีพมันทางกายภาพได้โดยไม่สูญเสียสิ่งที่เขารักไป "ยังมีมากกว่านั้นอีกค่ะ" เจอร์นี่สอดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง "ลูกค้ารายใหญ่ของออร์พัลทุกคนล้วนมีประวัติขาวสะอาด และเรื่องราวของเขาก็ดูสมเหตุสมผลจนน่าประหลาด... แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผิดปกติ เป็นไปได้อย่างไรที่คู่แข่งทางธุรกิจของเขาไม่เคยเล่นสกปรกเลย และเขาสามารถหลีกเลี่ยงการทำข้อตกลงกับพวกเศษสอยได้อย่างไร?" "พ่อค้าไม่สามารถเลือกลูกค้าได้ทั้งหมดหรอกนะคะ มันต้องมีเรื่องคาวๆ บ้างเป็นธรรมดา เหนือสิ่งอื่นใด ฉันรู้สึกสงสัยเหลือเกินว่าทำไมบุคคลสำคัญมากมายถึงต้องมาซื้อของจากเขาด้วยตัวเอง แทนที่จะส่งคนรับใช้มา" "นั่นก็เพราะพวกเขาอยากจะมาชื่นชมผลงานของข้ายังไงเล่า!" ออร์พัลคำราม เขาไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่า แม้แต่ขุนนางชั้นสูงก็อาจมองว่าเขาเป็นเพียงชนชั้นต่ำ "ลูกเอ๋ย เวลาแม่ถูกใจผลงานของช่างศิลป์คนไหน แม่จะกวาดซื้อจนหมดร้าน แต่แม่ไม่เคยเสียเวลาไปเยี่ยมเยียนพวกเขาถึงที่หรอกนะ พวกเขาจะส่งสินค้าผ่านผู้ติดตามของแม่เพื่อนำมาส่งที่คฤหาสน์ ลิธเป็นช่างฝีมือเพียงคนเดียวที่แม่ยอมให้เข้าพบเป็นการส่วนตัว และนั่นก็เพราะความสัมพันธ์ของเราเท่านั้น" เจอร์นี่จ้องมองออร์พัลด้วยสายตาเหยียดหยาม แม้ว่าส่วนสูงของเธอจะน้อยกว่าเขาอย่างมากก็ตาม "แม่ไม่เคยพบช่างทองคนไหนนอกจากเขา และไม่เคยปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน เพราะสถานะของแม่นั้นสำคัญเกินกว่าจะทำเช่นนั้น" "ลูก... บอกความจริงกับแม่เถอะ แล้วแม่จะยกโทษให้ ไม่ว่าลูกจะทำอะไรลงไปก็ตาม" เอลิน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ลูกหาเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นในเวลาสั้นๆ ได้อย่างไร?" "ท่านแม่ ข้าสาบานว่าข้าอธิบายได้ ข้าแค่ต้องการเวลาเพื่อ—" "เวลาเหรอกล้าพูด!" ราซตวาดสวนกลับทันควันพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ก่อนที่เข่าจะทรุด "พ่อไม่เห็นต้องใช้เวลาเพื่อจำเลยว่าพ่อหาเงินมาได้อย่างไร ถ้าคนมันทำจริงย่อมรู้แก่ใจ เหตุผลเดียวที่เจ้าพยายามถ่วงเวลา ก็เพราะเจ้ากำลังปั้นน้ำเป็นตัวอยู่ยังไงเล่า!" 'ไนท์ ช่วยข้าด้วย! นี่มันไม่อยู่ในแผน!' ออร์พัลกรีดร้องในใจ 'เจ้าโง่! ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าพยายามไล่ตามน้องชายของเจ้าจนเกินตัว ไม่มีใครที่มีประวัติขาวสะอาดขนาดนั้นหรอก แม้แต่ลิธเองเขาก็ยังมีรอยด่างพร้อย มีความผิดพลาด และมีศัตรูมากมายตามรายทาง แต่เจ้าน่ะ... พยายามปั้นเรื่องให้มันสมบูรณ์แบบเกินไป' ไนท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสมเพช พันธนาการทาสของบาบายากาทำให้เธอไม่อาจทำร้ายผู้คนในลูเทียได้ทั้งทางตรงและทางอ้อม ซึ่งรวมไปถึงการสร้างคำลวงเพื่อช่วยเหลือออร์พัลด้วย หากคนที่ซักไซ้คือเจอร์นี่หรือคนจากจักรวรรดิ ไนท์อาจจะช่วยได้ แต่ไม่ใช่กับเอลิน่า 'แล้วจะให้ข้ายอมรับว่าข้าด้อยกว่ามันงั้นรบ? ฝันไปเถอะ! อะไรที่มันทำได้ ข้าต้องทำได้ดีกว่า!' ออร์พัลโต้กลับ ขณะที่เอลิน่ากระแอมไอเสียงดังเพื่อดึงเขากลับมาจากภวังค์ "ก่อนที่เจ้าจะไสหัวออกไปจากบ้านของข้า เมลน์ นาร์ชาท... จงขอโทษลูกๆ ของข้าสำหรับสิ่งที่เจ้าเคยทำไว้กับพวกเขาในอดีตซะ หากเจ้าจำความเลวทรามของตัวเองไม่ได้ ข้าจะยินดีช่วยรื้อฟื้นความจำให้เจ้าเอง" ทุกถ้อยคำของเธอกรีดแทงออร์พัล ราวกับประกาศชัดว่าเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวนี้อีกต่อไป ศักดิ์ศรีของออร์พัลแหลกสลาย เขาเจ็บปวดราวกับถูกมารดาตัดแม่ตัดลูกเป็นครั้งที่สอง "ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด! ข้าก็แค่พยายามเปิดหูเปิดตาพวกท่าน! ยัยนี่มันก็แค่มนุษย์กาฝากที่สูบเลือดสูบเนื้อพวกเรามาตลอด!" ออร์พัลชี้หน้าทิสต้าที่แสยะยิ้มตอบกลับมา ยิ่งกระพือเพลิงโทสะในอกเขาให้ลุกโชน "และเจ้าปลิงนั่นมันคืออสุรกาย! ตั้งแต่วันที่มันเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้ มันก็พรากทุกอย่างที่เคยเรียกว่าบ้านไปจากข้า แล้วพวกท่านก็ยอมมัน! พวกท่านตัดเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองได้อย่างไร แล้วกลับชุบเลี้ยงอสุรกายไว้ใต้ชายคาแบบนี้!" กำปั้นของเจอร์นี่คือคำตอบของคำถามนั้น เธอซัดเข้าที่ยอดอกของออร์พัลอย่างจังจนเขาตัวงอด้วยความเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นผู้อยู่เหนือระดับ (Awakened) หรือไม่ เส้นประสาทของเขาก็ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดียวกับมนุษย์ทั่วไป และใช้พละกำลังเพียงเล็กน้อยก็สามารถสร้างความเจ็บปวดเจียนตายได้ "ข้าก็เป็นอสุรกายเหมือนกัน และเจ้าก็ทำให้เพื่อนของข้าต้องเสียน้ำตามามากพอแล้ว" เธอเอ่ยพลางบิดแขนเขาล็อคแน่น ก่อนจะลากตัวเขาออกจากบ้านราวกับสุนัขที่ถูกจูงด้วยโซ่ล่าม "เป็นเหตุการณ์ที่สั้น... แต่ช่างอัปมงคลสิ้นดี" วาสเตอร์ลุกขึ้นยืน พลางมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ซินย่าร้องไห้โฮอยู่ในอ้อมกอดของคามิล่าจนแทบยืนไม่อยู่ ส่วนเอลิน่าและราซกลับมีดวงตาที่ว่างเปล่าไร้แวว ราวกับว่าพวกเขาเพิ่งได้รับแจ้งข่าวการตายของไทเรียนอีกครั้ง พวกเขาไม่ร้องไห้ ไม่พูดจา จิตใจของทั้งคู่ยังคงถูกฝังทับอยู่ใต้ซากปรักหักพังของความฝันที่แหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา