Chapter 1235 ค่ำคืน ฉิ้ง! ฉิ้ง! ฉิ้ง! ฉิ้ง! เสียงคมดาบเสียดสีกันดังก้องไปทั่วทุกทิศทาง ในชั่วพริบตานั้น เจตจำนงอันแรงกล้าก็ปะทุออกมา ผสานเข้ากับสภาพแวดล้อมจนทำให้แรงกดดันในอากาศหนักอึ้งกว่าแต่ก่อนหลายเท่า หอกของลีโอเนลเหวี่ยงกลับหลังก่อนจะวาดเป็นเส้นโค้งขึ้นสู่เบื้องบน มันเคลื่อนที่เร็วเสียจนทุกคนมองเห็นเพียงรอยขีดสีดำอมน้ำเงิน ความแข็งแกร่งของเคล็ดหอกระดับ 2 ทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัวในชั่วพริบตา ไมเกลไม่รอช้า เขาเรียกใช้ <ละอองดาวแส้สะบั้น> แทบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่ลีโอเนลลงมือ แม้ดาบของเขาจะดูเปราะบาง แต่เมื่อปะทะกับหอกที่ดุร้ายราวกับปีศาจของลีโอเนล กลับไม่มีทีท่าว่าจะเสียหลักแม้แต่น้อย ไมเกลพบว่าอานุภาพจากถ้อยคำของเขาอ่อนกำลังลงทันทีที่ร่างมนุษย์จิ๋วสีม่วงนั้นปรากฏตัว ราวกับว่าเจตจำนงของเขากำลังปะทะกับของลีโอเนลและหักล้างกันเอง นี่เป็นครั้งแรกที่ไมเกลเคยเจอคนที่สามารถสยบพลังจากถ้อยคำของเขาได้ และเป็นอีกครั้งแรกที่เขาอดไม่ได้ที่จะต้องหรี่ตาลง ทันใดนั้น ไมเกลก็เปลี่ยนท่าทาง เขาเก็บดาบเข้าใกล้ตัวราวกับเตรียมตั้งท่าฟันดาบ มือข้างที่ว่างของเขาประกบนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าด้วยกัน พลังคริสตัลสีขาวทองอันแปลกประหลาดที่อยู่รอบตัวเริ่มควบแน่นไปที่ปลายนิ้วทั้งสองข้าง แทนที่จะไล่ล่า ลีโอเนลเลือกที่จะปล่อยพลังแห่งความฝันออกมา วงแหวนเหนือศีรษะของเขาสั่นไหวราวกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง "<ผนึกผู้กล้า> (Valiant Seal)" "<แนวคิดอัญมณี> (Gem Conception)" คลื่นพลังรุนแรงแผ่ซ่านออกไปทุกทิศทาง แบ่งสนามรบออกเป็นสองฝั่งท่ามกลางพายุหมุนของสายลมที่กำลังพัดกระหน่ำ ด้านหนึ่ง เสาสีเงินสี่ต้นผุดขึ้นจากพื้นดิน บนผิวเสาสลักภาพเหตุการณ์การต่อสู้และความยิ่งใหญ่เอาไว้ ภายใต้แรงกดดันจากเสาเหล่านั้น พื้นที่ราวกับถูกแช่แข็ง ดูเหมือนว่าจะถูกหยุดพัก ลบเลือน ทำให้แบนราบ หรือยืดขยายได้ตามความต้องการของลีโอเนล ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลังจากผสานเข้ากับชุดเกราะเทพ พลังแห่งมิติของลีโอเนลก้าวกระโดดไปอีกขั้น อันที่จริง ต้องขอบคุณแร่แห่งวิวัฒนาการที่แม่มอบให้ แม้แต่มิติที่หกก็ยังต้องสยบยอมต่อเขา อีกด้านหนึ่ง ละอองคริสตัลที่ส่องประกายซึ่งรายล้อมอยู่ก็เริ่มรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว เกาะกลุ่มและขยายขนาดขึ้นภายใต้คำสั่งอันลึกลับ มันเป็นภาพที่งดงามอย่างแท้จริง และยิ่งทวีความสวยงามขึ้นเมื่อมือที่ว่างของไมเกลสั่นไหว แสงวูบวาบครั้งสุดท้ายได้มอบชีวิตให้กับอัญมณีที่ร่วงหล่นอยู่รอบตัวเขา ในชั่วพริบตานั้น หมาป่าคริสตัลหลายสิบตัวก่อตัวขึ้นบนพื้นดิน และเหยี่ยวคริสตัลอีกหลายสิบตัวก็ยึดครองน่านฟ้า มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจับจ้องพวกมันด้วยตาเปล่าเว้นแต่แสงอาทิตย์จะตกกระทบได้มุมพอดี ซึ่งเมื่อถึงตอนนั้น ภาพที่สวยงามจนยากจะหาอะไรมาเทียบเคียงก็ปรากฏขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้ชมต่างนั่งไม่ติดเก้าอี้ พวกเขาไม่ได้เตรียมใจมาพบกับการต่อสู้เช่นนี้ แต่ฉากนี้กลับทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง ก่อนที่ใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น คนที่ประสาทสัมผัสไวต่างสัมผัสได้ถึงอันตรายจนขนลุกชัน สัตว์อสูรที่ถูกสร้างขึ้นเหล่านี้ทำให้เทคนิคที่ลีโอเนลเคยใช้มาก่อนหน้านี้ดูเหมือนของเล่นเด็กไปเลย ทุกตัวมีพลังอยู่ในระดับที่หก สายตาของลีโอเนลหรี่ลงจากภายใน <ผนึกผู้กล้า> ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้จะถูกต้อง รากฐานหรือแหล่งพลังที่ทำให้ศิลปะพลังลักซ์นิกซ์มีลักษณะสมจริงเหมือนมีชีวิตนั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวภาษาเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงความเป็นเอกลักษณ์ของพลังหิมะด้วย มีเพียงการผสานพลังนี้เข้าไปเท่านั้นถึงจะแสดงพลังได้เต็มที่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติเพราะพลังหิมะมีผลเชิงบวกต่อพลังวิญญาณและจักษุภายใน ปัญหาจึงชัดเจนขึ้น ไมเกลก้าวข้ามพลังหิมะไปแล้ว แต่ศิลปะพลังลักซ์นิกซ์ของเขาก็ได้รับการยกระดับมหาศาลตามไปด้วย ลีโอเนลมัวแต่กังวลว่าหากทิ้งนกฮูกดาราหิมะไปเขาจะขาดเทคนิคการต่อสู้ไปหรือไม่ จนลืมนึกไปว่าคำตอบนั้นอยู่ตรงหน้าเขามาตลอด สัตว์อสูรคริสตัลพุ่งทะยานไปข้างหน้า ความเร็วของพวกมันเหนือกว่าสิ่งที่ไมเกลเคยทำได้มาก และพวกมันก็มาปรากฏตัวต่อหน้าบาเรียของลีโอเนลในพริบตา ไมเกลยืนตัวตรง ดาบของเขาถูกกดแนบกับหน้าอกในท่าที่สมบูรณ์แบบ พลังงานของเขาเริ่มรวมตัวและสั่งสมความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ ไมเกลยังไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว ร่างกายของเขาดูเหมือนกำลังอุ่นเครื่องให้กับการต่อสู้ ราวกับว่าเขาไม่รู้สึกจำเป็นต้องงัดฝีมือออกมาทั้งหมด แม้แต่ความหยิ่งผยองบนใบหน้าของไมเกลก็เพิ่งจะเริ่มปรากฏชัดขึ้นทีละน้อย ราวกับว่าตัวตนที่แท้จริงของเขากำลังเริ่มเผยให้โลกเห็น และสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นเพียงฉากบังหน้าที่จงใจสร้างขึ้น เสียงหอนของฝูงหมาป่าดังกึกก้องขณะพวกมันพุ่งเข้าใส่บาเรียของลีโอเนล ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! รูม่านตาของลีโอเนลหดเล็กลง เป็นครั้งแรกที่รอยร้าวปรากฏขึ้นและเริ่มลามไปทั่ว <ผนึกผู้กล้า> ของเขาเหมือนใยแมงมุม เขารู้อยู่เสมอว่าศิลปะเวทที่เขาสร้างขึ้นเองนั้นมีขีดจำกัด แต่เขาก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ นี่เป็นเพียงสัตว์อสูรแค่ไม่กี่ตัวของไมเกล หากไมเกลลงมือด้วยตัวเองล่ะจะเป็นอย่างไร? ลีโอเนลไม่ได้จมอยู่กับความคิดนั้นนานนัก พลังของเขาพลุ่งพล่านและรอยร้าวก็เริ่มซ่อมแซมตัวเอง ในชั่วพริบตานั้น บาเรียเริ่มบวมพองขึ้น เกิดฟองอากาศจำนวนมากขณะที่เขาเนรมิต <โลกคริสตัล> ขึ้นมาทีละลูก โดยแต่ละลูกล้วนมีกฎเกณฑ์ของตัวเองกำกับอยู่ พวกมันพุ่งออกไป ก่อนที่สัตว์อสูรจะทันตั้งตัว พวกมันก็ถูกหอกสีม่วงเข้าโอบล้อม เพียงเท่านี้พวกมันก็ขาดการเชื่อมต่อกับไมเกล และกลายเป็นเพียงกองอัญมณีไร้ค่า ฝ่ามือของลีโอเนลกำเข้าหากัน บดขยี้พวกมันจนกลายเป็นเถ้าถ่าน 'ท้องฟ้านั่น...' รู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจมลงสู่ความมืดมิด เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้รู้สึกเหมือนปรากฏการณ์ทางธรรมชาติกำลังเกิดขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของทุกคน ลีโอเนลไม่ได้สังเกตเห็นก่อนหน้านี้เพราะต้องจัดการกับสัตว์อสูรคริสตัลก่อน แม้จะรู้ว่าไมเกลกำลังเตรียมบางอย่างอยู่ แต่เมื่อเขาได้เห็นมัน... สายตาของลีโอเนลแฝงไปด้วยความเย็นชาที่บาดลึก เบื้องบนนั้น ดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างได้อันตรธานไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยผืนผ้าแห่งความมืดมิด วัฏจักรแห่งสากลรอบแรกคืออาณาจักรแห่งสี่ฤดูกาล ขั้นแรกนี้เป็นตัวแทนของเสียงเพรียกจากฤดูกาล ทิ้งเสาทั้งสี่ไว้ให้มวลชนได้ตีความ วัฏจักรแห่งสากลรอบที่สองคืออาณาจักรแห่งดวงดารา ขั้นที่สองนี้เป็นตัวแทนของการหมุนเวียนของสิ่งมีชีวิตบนฟากฟ้าที่เรียกท้องฟ้าว่าเป็นบ้าน มันสัมผัสถึงแนวคิดเชิงศิลปะที่มอบความงามและเอกลักษณ์เฉพาะตัวให้กับพวกมัน วัฏจักรแห่งสากลรอบที่สาม... คืออาณาจักรแห่งแสงธรรมชาติ การถือกำเนิดของรุ่งอรุณ ความสว่างของกลางวัน ความร่วงโรยของยามสนธยา และความมืดมิดของค่ำคืน ลีโอเนลใช้เวลาไม่นานก็เข้าใจว่าไมเกลได้บรรลุวิถีแห่งค่ำคืนสำหรับดาบของเขา ทุกสิ่งรู้สึกยิ่งใหญ่และครอบคลุมไปทั่ว จนถึงขั้นปกคลุมสนามประลองทั้งหมดด้วยสีดำ ลีโอเนลยังไม่แม้แต่จะเข้าถึงอาณาจักรแห่งดวงดารา แต่เขากลับต้องเผชิญหน้ากับคนที่บรรลุวิถีแห่งค่ำคืนด้วยดาบของเขา ลีโอเนลไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมอาณาจักรแห่งแสงธรรมชาติถึงดำรงอยู่ถัดจากอาณาจักรแห่งสี่ฤดูกาลและอาณาจักรแห่งดวงดารา มันให้ความรู้สึกว่าน่าจะเป็นสิ่งที่เขาควรจะเข้าใจตั้งแต่แรก ยังมีความไม่สอดคล้องเช่นนี้อีกมากมายที่หลงเหลืออยู่ และนี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถก้าวข้ามมันไปได้เสียที หลังจากอาณาจักรแห่งแสงธรรมชาติก็คืออาณาจักรแห่งจักรวาล ซึ่งแบ่งออกเป็นความเข้าใจเกี่ยวกับกาแล็กซี ภาคส่วน เขตแดน และเอกภพ สิ่งนี้ดูจะสมเหตุสมผลอยู่บ้าง อย่างน้อยในกรณีนี้ จักรวาลก็อยู่เหนือสี่ฤดูกาลและดวงดาราจริงๆ... แต่หลังจากนั้นกลับเป็นจุดสูงสุดของพลังแห่งสากล... อาณาจักรกลุ่มดาวงั้นหรือ? ในอาณาจักรนี้ ผู้ฝึกจะต้องสร้างเสากลุ่มดาวสี่ต้นเพื่อตนเอง แต่ละต้นเป็นตัวแทนของส่วนต่างๆ ของพลัง... ฟังดูดีอยู่หรอก แต่กลุ่มดาวมันจะอยู่เหนือจักรวาลไปได้อย่างไรกัน? สำหรับลีโอเนลผู้ที่ชื่นชอบความก้าวหน้าอย่างมีตรรกะและต้องการความเข้าใจที่ชัดเจนในทุกสิ่งที่ได้รับมา สิ่งนี้ทำให้เขาปวดหัว จนทำให้เขาหยุดชะงักอยู่ที่อาณาจักรแห่งสี่ฤดูกาลมานานแสนนาน หากเลือกได้ เขาคงจัดลำดับใหม่เป็น อาณาจักรแห่งแสงธรรมชาติ ตามด้วยอาณาจักรแห่งสี่ฤดูกาล ต่อด้วยอาณาจักรแห่งดวงดารา ตามด้วยอาณาจักรกลุ่มดาว และสุดท้ายคืออาณาจักรแห่งจักรวาล แบบนั้นยังดูมีเหตุผลกว่ามาก แล้วนี่มันอะไรกัน? ลีโอเนลส่ายหัว เขาดูเหมือนจะลืมไปสนิทว่ากำลังอยู่ในการต่อสู้และกำลังเผชิญกับการโจมตีที่ขับเคลื่อนด้วยแนวคิดเชิงศิลปะระดับที่หก อย่างไรก็ตาม ไมเกลดูเหมือนจะไม่ได้ลืมเลย ใครจะไปรู้ว่าทุกคนจะตอบสนองอย่างไรหากพวกเขารู้ว่าสิ่งที่อยู่ในหัวของลีโอเนลตอนนี้คืออะไร ความแตกต่างระหว่างแสงและความมืดดูจะเข้าทางไมเกลเป็นอย่างดี ความสว่างในตัวเขาถูกขับให้โดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก สายตาของลีโอเนลเริ่มกลับมาโฟกัสอีกครั้ง ในใจยังคงรู้สึกไม่พอใจ บางทีเขาควรจะเค้นถามไอ้แก่คนนั้นดูสักที "จากความมืดบังเกิดแสง ปกคลุมโลกหล้าและทวีคูณพลังข้า" ไมเกลชูดาบขึ้นสูงสู่ท้องฟ้า ดาบสั่นไหวเล็กน้อยภายใต้พลังที่กำลังก่อตัว "<ตัดผ่านชีวิต> (Life Rend)" แสงสว่างจ้าแบ่งแยกยามค่ำคืนทันทีที่ดาบของไมเกลฟาดฟันลงมา [ผู้แปล: ขอโทษทุกคนด้วยนะครับ วันนี้มีแค่หนึ่งตอน :( ]