บทที่ 1361 แม่แบบ ไอน่าพูดไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว อันที่จริงเธอพูดถูกเสียจนลีโอเนลเกือบจะนึกเสียดายที่ไม่ได้ถามคำถามนี้ให้เร็วกว่านี้ เธอสามารถแจกแจงแนวโน้มทั้งหมดของเขาออกมาได้อย่างแม่นยำราวกับหลักวิทยาศาสตร์ ลีโอเนลแทบไม่เคยทุ่มสุดตัวในการต่อสู้เลย หรือต่อให้ทำ บางครั้งก็ไม่ใช่เพราะสิ่งที่ไอน่าพูดว่าเขาแค่รู้สึกว่ามีวิธีชนะที่มีประสิทธิภาพกว่า แต่บางครั้งมันเป็นเพียงเพราะเขาชอบเก็บไพ่ตายไว้ในกระเป๋าเพื่อเตรียมการโต้กลับที่สมบูรณ์แบบตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นต่างหาก สไตล์การต่อสู้ที่ลีโอเนลโปรดปรานคือการเก็บงำไพ่ให้ได้มากที่สุดจนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่ได้เปรียบที่สุดจึงค่อยนำออกมาใช้ มีช่วงเวลาหนึ่งที่ยาวนานมากในชีวิตของเขาที่เขาไม่ยอมใช้ ‘สายความเร็ว’ (Speed Branch) จาก ‘ปัจจัยสายเลือดนกเค้าแมวดาราหิมะ’ (Snowy Star Owl Lineage Factor) ของเขาเลย เพราะมันมีประโยชน์มากกว่าที่จะทำให้ศัตรูเชื่อว่าเขาเป็นเพียงนักหอกที่เชื่องช้าและงุ่มง่าม และนั่นเป็นเพียงตัวอย่างเดียว ลีโอเนลยังนึกถึงตัวอย่างอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วนที่ไอน่ายังไม่ได้เอ่ยถึง เช่น ‘สายปัญญา’ (Wisdom Branch), ‘เขตแดนแรงดึงดูด’ (Gravity Domain) หรือบางครั้งเขาก็ละเลยที่จะใช้ ‘พลังศักดิ์สิทธิ์’ (Radiant Force) ทั้งที่ความจริงแล้ว ‘พลังธาตุไฟ’ (Fire Elemental Force) ถือเป็นหนึ่งในอาวุธที่ทรงพลังที่สุดของเขาด้วยซ้ำ แล้วยังมีสิ่งที่เด่นชัดที่สุดอีก นั่นคือ ‘พลังธนู’ (Bow Force) ของเขา มันคงไม่เป็นไรหากลีโอเนลจะเก็บ ‘พลังธนู’ ไว้เป็นไพ่ตายในสมัยที่เขายังใช้มันได้เพียงสองหรือสามครั้งในการต่อสู้ก่อนจะหมดแรง แต่ในตอนนี้ที่เขามีคันธนูระดับเกือบชีวิต (Quasi Life Grade) ปัญหานี้ได้ถูกกำจัดไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว ทว่าลีโอเนลก็ยังพอใจที่จะเก็บไพ่ใบนี้ไว้ในกระเป๋า รอคอยจังหวะที่จำเป็นต้องใช้จริงๆ เท่านั้น แต่ทั้งหมดนี้ก็ยังพอรับได้ จนกระทั่งลีโอเนลได้พิจารณาถึงคำพูดที่ไอน่ายังไม่ได้เอ่ยออกมา... นักรบที่แท้จริงจะดึงจุดแข็งที่สุดของตนเองออกมาและบีบให้ศัตรูต้องรับมือตามเงื่อนไขของพวกเขา พวกเขาไม่สนใจการโต้กลับของศัตรูเพราะมั่นใจอยู่แล้วว่าจุดแข็งที่สุดของตนจะเหนือกว่าทุกสิ่ง เมื่อเปรียบเทียบกับอุดมคตินี้แล้ว ลีโอเนลถือว่ายังขาดอะไรไปหลายอย่าง อันที่จริงสไตล์การต่อสู้ของเขาอาจเรียกได้ว่าอยู่ตรงข้ามกับความกล้าหาญโดยสิ้นเชิง ในทางหนึ่ง เขาก็รับรู้เรื่องนี้มาตลอด นั่นคือเหตุผลที่ในระหว่างการต่อสู้กับไมเกล เขาเลือกที่จะไม่ใช้ ‘ดัชนีความสามารถ’ (Ability Index) เลย ลีโอเนลมั่นใจในความสามารถที่จะเอาชนะด้วยกลยุทธ์ของเขามากเกินไป แม้แต่คนอย่างไมเกลก็เป็นเพียงเรื่องที่ต้องออกแรงเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยเท่านั้น อย่างไรก็ตาม หากลีโอเนลพูดอย่างจริงใจ นอกจากจะไม่ใช่นักรบที่กล้าหาญแล้ว วิธีการต่อสู้ของเขาก็ไม่รู้สึกว่าเป็นวิถีแห่งราชาเช่นกัน และนั่นคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ลีโอเนลจมลงสู่ห้วงความคิด โดยไม่แน่ใจนักว่าควรจะเดินไปในทิศทางไหน เขาไม่อยากกลายเป็นพวกบ้าพลังที่คิดถึงแต่เกียรติยศในการต่อสู้ นั่นไม่ใช่ตัวเขา แม้เขาจะชอบทำแบบนั้นบ้างในบางครั้ง แต่เขาก็จะไม่มีวันทำตัวแบบนั้นในระหว่างการต่อสู้ที่มีความหมายจริงๆ อย่างมากเขาก็แค่เห็นไมเกลเป็นเพียงความสนุกเล็กน้อยเท่านั้น... แต่เขารู้สึกว่าคำพูดของไอน่านั้นมีเหตุผลที่ดีเยี่ยมเช่นกัน การฝึกฝนของเขาจะมีประโยชน์อะไรหากเขาโยนมันทิ้งไปทันทีที่เข้าสู่การต่อสู้? ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงไม่เคยสรุปสไตล์การต่อสู้ของตัวเองได้เสียที เขาเอาแต่เดินตามทางของตัวเองและสร้างเส้นทางขึ้นมาเองตลอดเวลา ‘สไตล์งั้นหรือ...’ สายตาของลีโอเนลฉายแวววูบหนึ่ง ‘สร้างหมวดหมู่ความสามารถใหม่ เรียกว่า ‘คลาสความฝัน’ (Dream Class) กำหนดพารามิเตอร์: พลธนู, นักหอก, นักสู้, จอมเวท กำหนดพารามิเตอร์ย่อย: ‘พลธนูสไนเปอร์, พลธนูระเบิด ‘นักหอกสายพลัง, นักหอกสายพลิ้วไหว ‘นักสู้ผสมผสาน, นักสู้สายความเร็ว ‘จอมเวทไฟ, จอมเวทสายป้องกัน, จอมเวทสายต่อสู้’ จิตใจของลีโอเนลทำงานอย่างหนักหน่วง คิดค้นความสามารถใหม่ขึ้นมา โดยแบ่งออกเป็นสี่หมวดหมู่หลักและแบ่งย่อยออกไปอีกเก้าหมวดหมู่ย่อย ‘คลาสความฝัน’ คือการประยุกต์ใช้ ‘การควบคุมระดับ 4’ (Tier 4 Control) ของลีโอเนล ลีโอเนลมองเห็นสถานการณ์นี้เหมือนกับปัญหาเรื่องหอกของเขา เขาไม่เคยตัดสินใจได้ว่าจะเน้นไปที่สัญชาตญาณหรือการคำนวณ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ทุกอย่างลงตัวและเขารู้สึกว่าเขาสามารถเข้าใจความซับซ้อนของทั้งสองอย่างได้อย่างละเอียดอ่อน ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน ลีโอเนลมี ‘แม่แบบ’ (Archetypes) หลักอยู่สี่อย่าง คือ พลธนู, นักหอก, นักสู้ และจอมเวท ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่เขาต้องพึ่งพาอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือบางครั้งก็ผสมผสานเข้าด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ในครั้งนี้เขาจะทำมันอย่างตั้งใจมากขึ้น ด้วยการเปลี่ยนแม่แบบทั้งสี่นี้ให้กลายเป็น ‘ความสามารถระดับ 4’ (Tier 4 Ability) เขาจะสามารถขัดเกลาทักษะทั้งหมดที่ร่างกายมีในเส้นทางนั้นๆ และปรับแต่งมันเพื่อดึงพลังสูงสุดในหมวดหมู่นั้นออกมา ตัวอย่างเช่น หากลีโอเนลเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่เขาคิดว่าควรจัดการด้วยการเป็นพลธนู สิ่งแรกที่เขาจะถามตัวเองคือ เขาควรจะเป็นพลธนูสไนเปอร์หรือพลธนูระเบิด แม่แบบพลธนูสไนเปอร์จะเน้นไปที่การโจมตีระยะไกลโดยไม่เคลื่อนไหว มันคือการกดดันศัตรูจากระยะไกลอย่างไม่ลดละ ส่วนพลธนูระเบิดจะเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ พลังทำลายอาจน้อยกว่าพลธนูสไนเปอร์ แต่จะได้ความยืดหยุ่นเข้ามาทดแทน เมื่อลีโอเนลตัดสินใจได้ว่าจะเลือกทางไหน เขาก็จะเปิดใช้งาน ‘คลาสความฝัน’ ทันทีที่ ‘คลาสความฝัน’ ทำงาน ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวตนของลีโอเนลจะเปลี่ยนไปเพื่อปรับประสิทธิภาพของแม่แบบนั้นให้ถึงขีดสุด หากเขาเลือกพลธนูระเบิด เขาจะเน้นไปที่ ‘พลังธาตุแสง’ (Light Elemental Force) ให้ความสำคัญกับเทคนิคการเคลื่อนที่ที่เอื้อต่อการหลบหลีกไปพร้อมกับการยิง และเขาจะเน้นไปที่การยิงรัวแทนที่จะยิงนัดเดียวที่รุนแรง หากเขาเลือกพลธนูสไนเปอร์ ธาตุที่เขาเลือกจะเอนเอียงไปทาง ‘ไฟ’ เขาจะปักหลักอยู่กับที่ เน้นไปที่น้ำหนักและพลังทำลาย การโจมตีทุกครั้งจะมุ่งเน้นไปที่การรีดพลังและความแม่นยำของนัดนั้นให้สูงสุด ‘จัดระเบียบเทคนิคและความสามารถทั้งหมด แบ่งหมวดหมู่ตามแม่แบบ วิเคราะห์พลัง...’ ลีโอเนลเริ่มจัดระเบียบทุกสิ่งที่เขารู้ทีละอย่าง ความสามารถบางอย่างอาจเข้าข่ายหลายแม่แบบ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจและทำสำเนามันตามที่เห็นสมควร ในไม่ช้าเขาก็สรุปผลและได้ข้อสรุปออกมา ‘พลธนูสไนเปอร์ – 0.58 ‘พลธนูระเบิด – 0.31 ‘นักหอกสายพลัง – 0.13 ‘นักหอกสายพลิ้วไหว – 0.11 ‘นักสู้ผสมผสาน – 0.07 ‘นักสู้สายความเร็ว – 0.07 ‘จอมเวทไฟ – 0.18 ‘จอมเวทสายป้องกัน – 0.11 ‘จอมเวทสายต่อสู้ – 0.10’ ลีโอเนลตระหนักได้ว่า จากแม่แบบทั้งหมดที่เขาสามารถจัดกลุ่มได้ มีเพียง ‘พลธนูสไนเปอร์’ เท่านั้นที่เกือบจะถึงระดับพลังสูงสุดของเขาในขณะที่ต้องพึ่งพา ‘ดัชนีความสามารถ’ ส่วนที่เหลือทั้งหมดนั้นยังขาดประสิทธิภาพไปอย่างมาก