บทที่ 2790 หุบปาก วิวัคเคยพยายามจะฆ่าลีโอเนลและลูกพี่ลูกน้องของเขาในอดีต นั่นไม่ใช่สิ่งที่ให้อภัยกันได้ง่ายๆ แต่ในครั้งนี้ ลีโอเนลเลือกที่จะปล่อยผ่าน หลังจากที่วิถีพลังดรีมฟอร์ซ (Dream Force Path) ของเขาเปลี่ยนไป ลีโอเนลก็พยายามอย่างมีสติอยู่เสมอที่จะสร้างความสมดุลระหว่างการทำสิ่งที่ฉลาดกับการทำสิ่งที่ถูกต้อง การโยนภรรยาของตัวเองเข้าไปในกองเพลิงเพื่อรักษาหน้าของเขานั้นถือว่าเกินขอบเขตไปมาก แต่การยอมถูกดูหมิ่นด้วยความอดทนนั้นไม่ใช่ เขาต้องเคารพโลกที่เขาอยู่และตระหนักว่าเขาไม่สามารถทำทุกอย่างเพียงลำพังได้ เขาต้องพึ่งพาผู้อื่นเมื่อมีโอกาส หากเขาทำตามอารมณ์และสังหารกลุ่มผู้มีอำนาจระดับสูงทั้งหมดของตระกูลก็อดเลนไป แล้วจะเกิดอะไรขึ้น? เขาก็คงต้องหาคนมาแทนที่ผู้นำเหล่านั้น หรือไม่เขาก็ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง ซึ่งเขาก็จะไม่ได้ใจของผู้คน และใครจะไปรู้ว่าจะมีกี่คนที่เลือกจะทำตัวเหมือนกับก็อกเกิลส์? แล้วกลุ่มก็อดเลนที่เหลือที่เลือกจะเก็บความแค้นไว้ลึกสุดใจเพื่อรอเวลาที่เหมาะสมในการโต้กลับล่ะ? การทำตามใจตัวเองอาจรู้สึกดีในชั่วขณะ แต่สุดท้ายแล้วมันไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดเสมอไป เขาต้องยอมทำแค่เพียงทำให้ผู้เป็นพ่อคนนี้รู้สึกอึดอัดและบีบให้เขาต้องเผชิญกับความรู้สึกต่ำต้อยของตัวเอง ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ปล่อยให้เป็นไปตามเวลาที่เหมาะสม บางครั้ง การพอใจกับชัยชนะที่เห็นตรงหน้าโดยไม่ไล่ล่าเอาให้มากกว่าเดิมก็เพียงพอแล้ว “เอาล่ะ ไปกันเถอะอีมอน นายทำงานหนักมามากแล้ว นายควรจะพักบ้าง” อีมอนยิ้ม “เรื่องทั้งหมดนี้มันสนุกดีครับ ผมไม่เคยสนใจอะไรนอกจากงานคราฟต์ และในเมื่อผมตัดสินใจที่จะก้าวข้ามเรื่องอื่นๆ ไปแล้ว นี่จะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมเสมอ” ลีโอเนลมองไปที่เขาแล้วพยักหน้า การมีเป้าหมายในชีวิตเป็นเรื่องที่ดี มันช่วยขับเคลื่อนคุณได้ แต่เขาได้เห็นอะไรมามากพอจากตัวเขาในอนาคตจนรู้ว่าแค่เรื่องนั้นเพียงอย่างเดียวมันยังไม่ใกล้เคียงกับคำว่าพอเลย อย่างไรก็ตาม การบอกอีมอนไปตรงๆ แบบนั้นก็คงเปลี่ยนอะไรไม่ได้ เขาต้องแสดงให้เห็น ทั้งสองกลับไปยังดรีมพาวิลเลียนและคิวบ์แบ่งส่วน (Segmented Cube) เพื่อใช้เวลากระชับความสัมพันธ์กันอีกรอบ ลีโอเนลปล่อยให้อีมอนได้ทำความรู้จักกับทุกคนก่อนที่เขาจะปลีกตัวออกมา ไม่นานลีโอเนลก็พบกับชายหนุ่มที่คุ้นเคยซึ่งกำลังตวัดดาบอยู่ ผมสีดำยาวของเขาสยายไปด้านหลัง และแม้ว่าความเร็วในการตวัดดาบไม้หนาๆ นั้นจะรวดเร็วเพียงใด แต่มันกลับไม่มีแม้แต่เสียงหวีดของลมตามหลังการฟาดฟันนั้นมาเลยแม้แต่น้อย “ยังไม่อยากจะเข้าร่วมเหรอ?” ลีโอเนลเอ่ยขึ้น เอเมอรี่สะดุ้ง และเมื่อเห็นว่าเป็นลีโอเนล แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหม่นหมองที่ซ่อนเร้น ครั้งสุดท้ายที่ลีโอเนลมาที่นี่ เขาไม่สามารถลอบเข้ามาโดยที่เอเมอรี่ไม่รู้ตัวได้ อันที่จริง เอเมอรี่สังเกตเห็นลีโอเนลทันที แต่ในตอนนี้... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? เขาไม่เคยพลาดการฝึกซ้อมแม้แต่วินาทีเดียว และเขากำลังไล่ล่าความสมบูรณ์แบบอยู่ตลอดเวลา ลีโอเนลจะพัฒนาไปไกลกว่าเขาได้รวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร? เขาก้มมองดาบในมือแล้วหลับตาลง การตวัดดาบเพียงลำพังมันไม่เพียงพอ เขาต้องการการต่อสู้ เขาต้องการเลือด เขาอยากจะออกไปผจญภัยด้วยตัวเอง... แต่มันยังเป็นไปได้อยู่หรือเปล่า? ต่อให้ตัดเรื่องที่ว่าลีโอเนลจะอนุญาตให้เขาไปหรือไม่ทิ้งไป ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งในโลกที่โหดร้ายใบนั้น เขาจะทำอะไรได้? เขาจะประสบความสำเร็จในเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้จริงหรือ? หรือเขาจะลงเอยด้วยการเป็นทาสของไอ้สารเลวที่ไหนสักแห่งทันทีที่ก้าวเท้าผิดที่ผิดทาง? “อีกไม่นาน มนุษย์ในฟองอากาศ (Human Bubbles) จะเริ่มมั่นคง และพวกเขาจะต้องการความช่วยเหลือในการนำฟองอากาศปีศาจ (Demon Bubbles) มาอยู่ใต้อาณัติ นั่นจะเป็นโอกาสที่ดีสำหรับนายในการฝึกฝนทักษะให้เฉียบคม ฉันจะบอกนายเมื่อถึงเวลา” ลีโอเนลหันหลังและเดินจากไป ไม่ว่าจะเป็นไคราหรือโนอาห์ ทั้งคู่เริ่มปรับตัวเข้าหากันได้มากขึ้น คนสุดท้ายที่เขาเป็นห่วงคือลูกพี่ลูกน้องของเขา ฟิฟท์ โนวา เขาอาจจะเก็บตัวยิ่งกว่าเอเมอรี่เสียอีก แต่ในขณะที่เขากำลังจะไปตรวจสอบดูนั้น สายตาของเขาก็หรี่ลง ลีโอเนลก้าวออกมาจากคิวบ์แบ่งส่วนและพบกับใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยอยู่บนท้องฟ้า ท่ามกลางพวกเขามีชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนพ่อมด ซึ่งลีโอเนลจำได้ว่าเคยชี้ตัวไว้ เจมส์ คนเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากผู้เชี่ยวชาญด้านพลังดรีมฟอร์ซที่หนีไปเมื่อตอนที่ลำดับการท้าทายเริ่มต้นขึ้นเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้ความหวัง พวกขี้ขลาดเหล่านี้ใช้เวลานานกว่าสองปีถึงจะรวบรวมความกล้ากลับมา ซึ่งนับเป็นเรื่องน่าขันในตัวของมันเอง แต่มันน่าขันยิ่งกว่าเมื่อคุณตระหนักได้ว่าหากไม่ใช่เพราะการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของตระกูลก็อดเลน พวกเขาก็คงไม่กล้ากลับมาหรอก ในความคิดของคนขี้ขลาดเหล่านี้ การที่ลีโอเนลจะชนะได้นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่ง ดังนั้นจึงต้องมีบางอย่างที่พวกเขาพลาดไปแน่ๆ ส่วนใหญ่คงคิดว่าดรีมพาวิลเลียนถูกเผ่าพันธุ์อื่นยึดครองไปแล้ว เพียงแต่เผ่าพันธุ์นั้นไม่ได้สนใจที่จะยุ่งเกี่ยวกับโลกมนุษย์อื่นๆ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ เพราะแค่ตัวดรีมพาวิลเลียนเพียงอย่างเดียวก็เปรียบเสมือนโลกทั้งใบอยู่แล้ว พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกเลย อย่างมากที่สุด การที่ไม่มีข่าวคราวออกมาเลยก็เพียงแค่ทำให้พวกเขาสงสัย แต่ไม่มากพอที่จะทำให้พวกเขารู้สึกเสี่ยงจนต้องกลับมาดูด้วยตาตัวเอง แต่แล้วการรวมตัวของอาณาจักรก็เกิดขึ้น และแปลกที่ยังไม่มีการกวาดล้างรอพวกเขาอยู่ นั่นเป็นสิ่งผิดปกติอย่างที่สองที่ทำให้พวกเขาต้องชะงัก และสุดท้าย ก็คือการรวมตัวของเหล่าผู้มีสติปัญญาและการกระทำของตระกูลก็อดเลน เมื่อถึงตอนนั้นเองที่พวกเขาถึงจะรวบรวมความกล้ากลับมาได้ สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือ ที่นี่ไม่มีใครนอกจากมนุษย์จริงๆ ซึ่งหลายคนพวกเขาไม่รู้จักเพราะลีโอเนลเพิ่งรับเข้ากลุ่มมาเมื่อไม่นานนี้ แต่ที่นี่ก็ยังคงเป็นฐานที่มั่นของมนุษย์อย่างเหนียวแน่น เจมส์เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นการปรากฏตัวของลีโอเนล เขายืนอยู่บนอากาศเหนือลีโอเนลและขมวดคิ้ว เขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ “ใครคือผู้ที่ปัจจุบัน—” ลีโอเนลใช้นิ้วแคะหู “หุบปาก”