บทที่ 2816 ส่วนที่ยากที่สุด ลีโอเนลเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้รับข้อมูลนี้ และในไม่ช้าเขาก็ได้ข้อมูลที่ต้องการ ดูเหมือนว่าครั้งหนึ่งเคยมีเขตแดนมนุษย์อยู่ในมิติพิภพแห่งนี้ หรือจะพูดให้ถูกคือ มิติแห่งเทพสมุทร (Sea God Verse) อย่างที่พวกเขามักเรียกกัน แต่มันกลับถูกรุกราน และไม่เหมือนกับในโลกของลีโอเนล พวกเขาไม่สามารถต้านทานการโจมตีนั้นได้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่มหาอำนาจหลายแห่งเลือกจะถอยกลับไปยังดินแดนของตนด้วยความหวังว่าจะปกป้องรากฐานของตนเองเอาไว้ แทนที่จะทุ่มกำลังทั้งหมดเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูร่วมกัน เหตุการณ์นี้ก็เคยเกิดขึ้นในโลกของลีโอเนลเช่นกัน ความแตกต่างคือมิติแห่งเทพสมุทรนี้ไม่มี ลีโอเนล โมราเลส หรือพ่อของเขาคอยรับหน้าที่จัดการเรื่องที่เหลือ ดังนั้นความเขลาของมนุษย์จึงจบลงด้วยการที่อำนาจของพวกเขาถูกกวาดล้างอย่างเป็นระบบ ทีละแห่งจนถึงตอนนี้ เหลือเพียงป้อมปราการสุดท้ายของเผ่าพันธุ์มนุษย์เท่านั้น ตามความเป็นจริงแล้ว การปรากฏตัวของลีโอเนลและไอน่านั้นไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจเท่าไรนัก เพราะมนุษย์จำนวนมากได้หลบหนีออกจากเขตแดนของตนมา ท้ายที่สุดแล้ว หากพวกเขาต้องเลือกระหว่างเผ่าราแพกซ์ (Rapax), เทพสมุทร และโอริกซ์ (Oryx) เผ่าโอริกซ์ก็ถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เทพสมุทรนั้นโหดเหี้ยมเกินไป ส่วนเผ่าราแพกซ์ก็มีวัฒนธรรมที่มนุษย์ทำความเข้าใจได้ยาก แม้เผ่าหลังนี้อาจไม่ได้ถือว่า "โหดเหี้ยม" โดยตรง แต่ผลลัพธ์จากการกระทำของพวกเขาก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก เหล่าเทพสมุทรจับมนุษย์เป็นทาสและปฏิบัติกับพวกเขาไม่ต่างจากปศุสัตว์ แต่เผ่าราแพกซ์มีวัฒนธรรมการทหารและการรบที่กดดันคนในเผ่าของตัวเองอย่างหนักหน่วงอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ที่เข้าไปอยู่ร่วมด้วย สุดท้ายแล้ว เผ่าโอริกซ์จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ดินแดนโอริกซ์ก็ไม่ยอมให้ผู้ลี้ภัยจำนวนมากแห่กันเข้ามาในดินแดนและแย่งชิงทรัพยากรของพวกเขาเช่นกัน นั่นคือเหตุผลที่ผู้นำแสดงท่าทีเป็นศัตรูทันทีที่เห็นลีโอเนลและไอน่า โลกของพวกเขากลายเป็นเป้าหมายหลักของมนุษย์อย่างชัดเจน มนุษย์ที่อ่อนแอไม่กล้าก้าวก่ายเข้าไปในมิติที่แปดของความเป็นจริงของโอริกซ์อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ดังนั้นพวกเขาจึงกระจายตัวออกไปตามมิติที่อ่อนแอกว่าเพื่อพยายามหาที่ยืน กองทัพโอริกซ์ไม่มีทางรับมือกับคนทั้งหมดนั้นได้ ท้ายที่สุด ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นเช่นนี้ 'น่าสนใจ... และในขณะเดียวกันก็เป็นข่าวร้ายด้วย' ลีโอเนลครุ่นคิดและตระหนักว่าสถานการณ์นี้ไม่ค่อยส่งผลดีต่อเขาเท่าไรนัก หากเผ่าพันธุ์ใหม่อย่างเทพสมุทรสามารถผงาดขึ้นมาในมิติพิภพนี้ได้ นั่นหมายความว่ามิติแห่งนี้เอื้อต่อการเติบโตของพวกเขาเป็นอย่างมาก เอาล่ะ... ปัญหาของเรื่องนี้อยู่ที่ชื่อของเผ่าพันธุ์ หากพวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่เชี่ยวชาญในพลังแห่งวารี (Water Force) ลีโอเนลคงซวยเข้าอย่างจัง นั่นเป็นเพราะการจะทำความเข้าใจกฎของมิติพิภพนี้เพื่อให้ผู้ควบคุม (Regulator) หยุดตามรังควานเขา หมายความว่าเขาจำเป็นต้องทำความเข้าใจพลังที่เขาแทบจะทิ้งไปแล้ว "โชคร้ายจริงๆ..." เขาพึมพำกับตัวเอง เขาไม่ได้กังวลมากนักเรื่องที่พลังแห่งวารีของพวกนั้นจะมาข่มพลังแห่งดาราโลหิต (Scarlet Star Force) ของเขา ทุกสิ่งในโลกนี้มีความสัมพันธ์กัน ต่อให้คนเหล่านี้จะใช้พลังดาราว่างเปล่า (Void Star Force) ที่เขาเคยละทิ้งไป ซึ่งเป็นพลังแห่งวารีที่แข็งแกร่งที่สุด แต่วิธีการควบคุมพลังของพวกเขาจะเทียบกับเขาได้หรือไม่? ปัญหาหลักคือการปรับแต่งโลกนี้ด้วยวิชาพลังธรรมชาติ (Natural Force Art) ของเขา จำเป็นต้องอาศัยความเข้าใจในทุกแง่มุมของมัน รวมถึงแง่มุมที่เปิดโอกาสให้เผ่าเทพสมุทรเติบโตขึ้นมาได้ ดูเหมือนจะหนีพลังแห่งวารีไม่พ้นเสียแล้ว 'เอาล่ะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็แล้วกัน ขั้นแรกต้องดูว่ามันเป็นไปได้ไหมที่จะช่วยฟื้นฟูโลกนี้ให้มีศักยภาพระดับอาณาจักรเทพเสียก่อน จากนั้นค่อยคิดว่าจะปรับแต่งและยึดมันมาเป็นของตัวเองอย่างไร' 'ฉันยังต้องระวังขั้นตอนต่อไปให้ดี เพราะผู้ซื้อสองคนก่อนหน้าฉันจะต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้ทั่วที่นี่อย่างแน่นอน' 'หากพวกเขาวางแผนจะยึดครองเขตแดนนี้ เป้าหมายหลักของพวกเขาต้องเป็นเผ่าเทพสมุทรอย่างไม่ต้องสงสัย ในเมื่อฉันมาทีหลัง ฉันก็ต้องใช้วิธีอื่น' ความคิดของลีโอเนลพุ่งเป้าไปที่สิ่งที่เรียกว่าป้อมปราการสุดท้ายของเสรีภาพมนุษย์ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องกลับไปสู่รากเหง้าของตัวเอง นั่นคือการปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาทอดถอนใจ ดูเหมือนเขาจะหนีเรื่องนี้ไม่พ้นจริงๆ บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าความไร้เดียงสาในวัยเด็กที่อยากเป็นราชาผู้คอยปกป้องผู้คนนั้น มักจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองเสมอ จักรวาลดูจะเอาจริงเอาจังกับเขากเกินไปหน่อย แล้วช่องว่างสำหรับความเยาว์วัยและความไม่ประสีประสาหายไปไหนหมด? "พวกเจ้าสามคน ตามข้ามา" ลีโอเนลบังคับให้พวกเขาทั้งสามเข้าไปในลูกบาศก์แบ่งส่วน (Segmented Cube) เขาไม่สามารถทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องลบความทรงจำของพวกเขาทิ้งเสียก่อน แผ่นศิลาพลังจักรพรรดิมีวิธีการทำเช่นนี้อยู่ แต่ลีโอเนลไม่เคยใช้มาก่อน มันจึงค่อนข้างจัดการได้ยาก สิ่งที่เขาพอจะทำได้ดีที่สุดคือการพึ่งพาอนาสตาเซียให้ช่วยปรับเสถียรสิ่งต่างๆ และสยบคนทั้งสามไว้เพื่อให้เขาทำงานได้ ในไม่ช้า เขาก็ส่งคนจากเผ่าโอริกซ์ทั้งสามกลับไป และเบนความสนใจไปที่สิ่งที่หลงเหลืออยู่ของฟองสบู่มนุษย์ การหาทิศทางไม่ใช่เรื่องยากหากมีอนาสตาเซีย เขาแค่ขอให้เธอสแกนทั้งมิติพิภพ แต่มันก็เสี่ยงที่จะถูกคนผิดๆ ตรวจจับได้ในตอนนี้ที่มีสมาชิกจากโลกสมบูรณ์ (Complete Worlds) อยู่แถวนี้ เขาทำได้เพียงใช้วิธีใช้กำลังเข้าแลกและหาแผนที่มา ลีโอเนลใช้เวลาไม่กี่วันต่อจากนั้นกระโดดไปตามดาวเคราะห์ต่างๆ สะสมแผนที่เหมือนการต่อบันได โดยอาศัยแผนที่คุณภาพต่ำกว่าเพื่อหาทางไปยังดาวเคราะห์ที่แข็งแกร่งขึ้น ซึ่งเขาสามารถหาแผนที่คุณภาพดีกว่ามาได้ ในที่สุด เขาก็เดินทางมาถึงสมรภูมิโบราณของโลกนี้ 'ส่วนที่ยากที่สุดเริ่มตรงนี้เอง' เลยจากจุดนี้ไปคือเขตแดนมนุษย์ แต่เป็นเพียงแค่บางส่วนเท่านั้น พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกกลืนกินไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงมีเทพสมุทรอยู่มากกว่ามนุษย์ที่นั่นอย่างไม่ต้องสงสัย เขาต้องหาวิธีระบุตำแหน่งของป้อมปราการสุดท้ายของมนุษย์แห่งนี้อย่างเงียบเชียบที่สุด 'ซวยเอ๊ย' ลีโอเนลสบถ การแอบลอบเข้าไปในสมรภูมิโบราณนี้มันยากเกินไป ที่นี่มีการรักษาความปลอดภัยหนาแน่นที่สุดในบรรดาทุกสถานที่ทั่วทุกโลก ดูเหมือนว่าเขาจะถูกพบตัวเสียแล้ว หรือจะให้พูดให้ถูกคือ เขาถูกสะกดรอยตามมาตั้งแต่ต้นแล้ว