Chapter 404 - Aware สีหน้าของมิลานเคร่งขรึมขึ้น เหล่าอินแวลิสต์ที่เคยหลงทางพลันกลับมามีสมาธิอีกครั้ง ในขณะที่ก่อนหน้านี้พวกมันไร้ซึ่งเป้าหมาย แต่ในตอนนี้พวกมันสามารถมองเห็นเป้าหมายของตัวเองได้ชัดเจนแล้ว ไมลส์ไม่คาดคิดว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้น เขาเคยคิดว่าความสามารถของเขาไร้ที่ติ เขาเคยพิจารณาถึงความเป็นไปได้ว่าความสามารถของเขาอาจถูกเมินเฉยโดยตัวตนที่ทรงพลังซึ่งมีจิตใจที่แข็งแกร่งกว่า แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นไปได้ที่จะสลายผลของมันที่ส่งต่อผู้อื่นในลักษณะนี้ ความจริงแล้ว การขาดการเตรียมพร้อมเช่นนี้โทษใครไม่ได้นอกจากตัวไมลส์เอง ท้ายที่สุดแล้ว ความสามารถทุกอย่างที่ใช้พลังบังคับ (Force) ล้วนต้องพึ่งพาพลังบังคับในการสำแดงผล ซึ่งมันก็ชัดเจนอยู่ในตัว ในกรณีนี้ ย่อมหมายความว่าพลังบังคับที่เหนือกว่าย่อมสามารถบีบให้ความสามารถนั้นพังทลายลงได้เสมอ คนอาจคิดว่าผู้อื่นหวาดกลัวเคหาสน์แห่งความฝัน (Dream Abode) ในเมืองเบรฟซิตี้มากเพียงใด และอนุมานเอาว่าพลังแห่งความฝัน (Dream Force) นั้นไร้เทียมทาน แต่นั่นถือว่าห่างไกลจากความจริงนัก เหตุผลที่แม้แต่องค์จักรพรรดิที่ไม่มีความเข้ากันได้เหมาะสมยังไม่กล้าเข้าใกล้เคหาสน์แห่งความฝัน ไม่ใช่เพราะตัวพลังแห่งความฝันเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะปริมาณที่มหาศาลของมันต่างหาก ตัวเคหาสน์เป็นเสมือนคลังเก็บพลังแห่งความฝันอันกว้างใหญ่ แม้แต่ลีออนเนลที่มีพรสวรรค์ยังไม่สามารถเริ่มทำให้พลังนั้นลดน้อยลงระหว่างที่เขาเลเวลอัพได้เลย นับประสาอะไรกับคนที่ไม่มีความเข้ากันได้ หรือคนที่มีความเข้ากันได้อ่อนแอกว่าอย่างไมลส์ อย่างไรก็ตาม หากลีออนเนลพยายามจำลองความสามารถของเคหาสน์แห่งความฝันด้วยตัวเอง โดยปราศจากการสนับสนุนจากที่นั่น เขาคงลงเอยด้วยการตายจากอาการอ่อนเพลียก่อนที่จะทำให้คนอย่างอานาเรดหรือจิลนิยาต้องรู้สึกหวาดหวั่นได้เสียอีก และในกรณีเช่นนี้... คลังพลังและความแข็งแกร่งของอินแวลิสต์สายพันธุ์พิเศษ (Variant Invalid) จะไม่บดขยี้คนที่มีความสามารถระดับ S อย่างไมลส์ให้ย่อยยับได้อย่างไร? หมาป่าสีขาวยืนสูงกว่าห้าเมตร ขนที่ดูสง่างามและแผงคอของมันสะบัดพลิ้วภายใต้พลังที่แผ่ออกมา เสียงคำรามต่ำของมันเล็ดลอดไปทั่วสนามรบ แทรกซึมเข้าไปในจิตใจของทุกคนที่ได้ยิน ในชั่วขณะนั้น เหล่าองครักษ์ทั้ง 12 ตนรอบตัวอินแวลิสต์สายพันธุ์พิเศษต่างพุ่งตัวออกมาพร้อมกัน ออร่าที่ถูกกักเก็บไว้พุ่งทะลักออกมาดั่งคลื่นยักษ์ ทุกคนต่างครอบครองความสามารถธาตุน้ำแข็ง ชัดเจนว่าอินแวลิสต์สายพันธุ์พิเศษได้คัดเลือกองครักษ์มาด้วยตัวเอง และไม่มีแม้แต่คนเดียวที่มีระดับต่ำกว่า SSS 'ซวยแล้ว' นี่คือคำเดียวที่มิลานคิดออก เขาสัมผัสได้ว่าวิศวกรเริ่มตื่นตระหนก ความเร็วใดก็ตามที่พวกเขาเคยมีจากการทำงานที่คล่องตัวได้ลดฮวบลง ในขณะที่ก่อนหน้านี้พวกเขาอาจใช้เวลาอีกเพียง 10 นาทีในการทำงานให้เสร็จ แต่ตอนนี้คงไม่น่าแปลกใจหากจะต้องใช้เวลาอีกถึงครึ่งชั่วโมง ด้วยจังหวะเช่นนี้ พวกเขาจบสิ้นแน่ ต่อให้เหลือเวลาอีกเพียงสิบนาที พวกเขาก็ยังน่าจะทำงานไม่สำเร็จอยู่ดี ไมลส์เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดจากบนกำแพงเมือง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเด็ดขาด นี่น่าจะเป็นโอกาสสุดท้ายของเขาแล้ว และเขาจะทำอะไรโดยประมาทไม่ได้เช่นกัน "สั่งถอยทัพ" ไมลส์กล่าวหลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ผู้บัญชาการถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาคาดไว้ว่าไมลส์อาจจะปิดประตูเมืองและทิ้งทุกคนไว้ข้างนอกให้ตายไป ซึ่งนั่นตรงกับนิสัยปกติของไมลส์มาก ทว่าไมลส์รู้ดีว่าเขากำลังถูกจำกัดการกระทำ แม้เขาจะไม่ต้องการเสี่ยงกับตัวเมืองโดยการเปิดประตูทิ้งไว้นานกว่านี้ แต่หากเขาทอดทิ้งพวกเขาไว้ข้างนอกโดยไม่พยายามช่วยเลย บารมีที่เขาพยายามสั่งสมมาก็จะพังทลายลงอีกครั้ง "ถอยทัพ!" วิศวกรที่กำลังขลุกขลักอยู่รู้สึกราวกับว่าพวกเขาได้ยินคำที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เคยมีมา พวกเขาไม่ลังเลที่จะละทิ้งงานที่ทำอยู่ อันที่จริง พวกเขาไม่แม้แต่จะพยายามเก็บข้าวของกลับมาด้วยซ้ำ พวกเขารีบวิ่งไปที่ข้างรถบรรทุกที่พาพวกเขามาที่นี่ ปีนขึ้นไปบนกระบะที่เปิดโล่งและเกาะขอบรถไว้เท่าที่จะทำได้ หลายคนเริ่มตะโกนบอกให้คนขับรถออกรถไปก่อนที่เพื่อนร่วมงานคนอื่นจะก้าวขึ้นมาถึงเสียอีก ชัดเจนว่าในสภาวะจิตใจเช่นนี้ กำหนดเวลา 30 นาทีนั้นถือว่ามองโลกในแง่ดีเกินไป พวกเขาหมดสิ้นซึ่งจิตวิญญาณในการต่อสู้ไปแล้ว ในวินาทีนั้น เหล่าองครักษ์น้ำแข็ง 12 ตนได้มาถึงทัพหน้าของมิลานแล้ว เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคุ้มกันการถอยทัพของวิศวกร พวกเขาจึงต้องรับหน้าที่เป็นกองหลัง หน้าท้องขนาดใหญ่ของมิลานเกร็งตัวขึ้นอีกครั้ง พลังของเขาทะลักออกมาและก่อตัวเป็นโล่พลังบังคับอีกชั้น เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปนในขณะที่เขาซ้อนโล่ชั้นแล้วชั้นเล่า เขารู้ดีว่าหากต้องสู้กับศัตรูระดับนี้ แค่ชั้นเดียวก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ ความสามารถของเขาอาจจะคล้ายกับของเจมส์ แต่ความสามารถของเจมส์นั้นอยู่ในระดับ A ในขณะที่ของเขาเป็นระดับ C แม้ในช่วงปีที่ผ่านมามิลานจะสามารถพัฒนาจนถึงระดับ B ได้แล้ว... แต่นั่นจะไปมีความหมายอะไรเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามระดับ SSS มากมายขนาดนี้? ปัง! ความพยายามของมิลานถูกทำลายลงในพริบตา ราชกระทืบเท้าลงบนพื้นเพื่อพยายามชะลอการเข้าใกล้ของพวกมัน แต่เหล่าองครักษ์น้ำแข็งตอบโต้ได้เร็วกว่า พลังธาตุน้ำแข็งอันแหลมคมพุ่งพล่านรอบตัวพวกมันขณะที่พวกมันแช่แข็งพื้นดินใต้ฝ่าเท้าให้กลายเป็นน้ำแข็งที่แข็งแกร่ง ไม่ว่าราชจะพยายามมากแค่ไหน เขาก็ดูเหมือนจะไม่สามารถสร้างคลื่นดินได้อีก เขาทำได้เพียงยกปืนจู่โจมขึ้นมาและเริ่มยิงอย่างบ้าคลั่ง แรงถีบของปืนกระบอกยักษ์ทำให้พุงของเขาขยับกระเพื่อมอีกครั้ง "พวกเราจะคุ้มกันเอง ถอยไป!" มิลานคำราม เขา โจเอล และราช ต่างสาดกระสุนออกจากแม็กกาซีนจนหมด พวกเขาไม่สนใจเรื่องการประหยัดเสบียงหรือพลังของตัวเองอีกต่อไป ความคิดเดียวของพวกเขาคือการคุ้มกันให้เพื่อนร่วมทีม ในบรรดาคนที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมกองทัพเพื่อเป็นโล่ป้องกันให้กับไมลส์นั้น มีคนอายุน้อยอยู่หลายคนจนโค้ชโอเว่นยังไม่อนุญาตให้พวกเขาลงสนามด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ พวกเขากลับถูกผลักเข้าสู่ใจกลางของสงคราม "เวรเอ๊ย ไอ้พวกหน้าใหม่! ถ้าข้ายังเห็นหน้าพวกแกแทนที่จะเห็นพวกแกโกยแน่บภายในวินาทีนี้ ข้าจะยิงเข้าที่สะบ้าหัวเข่าแกซะ!" มิลานตะคอก "ลืมเรื่องสะบ้าหัวเข่าไปเลย ถ้าแกไม่ไปถึงประตูเมืองภายในห้านาที ข้าจะยัดลูกตะกั่วเข้าไปในตูดแกแทน!" โจเอลตะโกนตามหลังมาติดๆ พวกเขาอาจจะแกล้งพวกเด็กใหม่และทำให้ชีวิตพวกเขายากลำบาก แตเมื่อถึงเวลาคับขัน หน้าที่ของรุ่นพี่คือต้องปกป้อง พวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความลังเลของเพื่อนร่วมทีม แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะอยู่ข้างหลังได้ แล้วการตัดสินใจของพวกเขาก็จะไร้ความหมาย ทั้งสามคนไล่พวกเขาทุกคนออกไป เสียงคำรามของพวกเขาเกือบจะถูกกลบด้วยเสียงกระสุนที่โปรยปรายลงมา มันไม่สำคัญว่าพวกเขาจะทำสำเร็จหรือไม่ สิ่งเดียวที่พวกเขาใส่ใจคือการชะลอพวกมันไว้อีกนาที อีกวินาที หรือแม้แต่อีกก้าวเดียว "โธ่เว้ย ในเมื่อแกชอบความเย็นนัก ก็ลงไปอยู่ขุมนรกซะ!" ราชดึงระเบิดออกจากเอวแล้วกัดสลักทิ้ง เขาขว้างมันออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี เฝ้ามองมันกระดอนออกจากพื้นน้ำแข็งและพุ่งตรงไปยังเหล่าองครักษ์น้ำแข็ง "ราช นรกมันร้อนนะเว้ย" โจเอลพึมพำ "ช่างหัวมันสิ นั่นก็แค่หมายความว่าไอ้พวกแท่งน้ำแข็งสารเลวนี่จะละลายกลายเป็นบ่อฉี่ของตัวเองยังไงล่ะ!" ชายทั้งสามหัวเราะออกมา กระสุนของพวกเขายังคงสาดออกไปไม่หยุด ในส่วนลึกของจิตใจ พวกเขารู้ดีว่าการถอยทัพไปพร้อมกับคนอื่นๆ นั้นเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว