Chapter 414 - Fire! ลีโอเนลเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่กำลังแผดเผา ความรู้สึกและภาพที่ปรากฏราวกับว่าเขาคือดาวฤกษ์ศูนย์กลางของโลกใบนี้ แม้แต่กำแพงเหล็กที่แตกหักรอบตัวเขายังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สร้างความทรมานที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายให้กับเหล่าอินแวลิสต์ที่ยังพยายามปีนป่ายเข้ามาในอาณาเขตของเขา นี่ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากการสำแดงพลังของอาณาเขตจอมเวทเพลิงหญิง ทว่าลีโอเนลกลับเริ่มเข้าใจแล้วว่านี่ไม่อาจถือเป็นอาณาเขตที่แท้จริงได้ ความแตกต่างระหว่างสิ่งนี้กับ 'อาณาเขตโซ่ตรวน' ของเขานั้นอาจจะดูเล็กน้อย แต่ก็มีความแตกต่างอยู่จริง จากการสื่อสารกับพจนานุกรม ลีโอเนลได้เรียนรู้ว่าสิ่งนี้มีชื่อเรียกที่หลากหลาย บางโลกเรียกมันว่า 'สไตล์' บางโลกเรียกมันว่า 'ศิลปะการต่อสู้' บ้างก็เรียกว่า 'หลักสัจธรรม' หรือ 'เต๋า'… ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งนี้คือแขนงสุดท้ายของสิ่งที่ลีโอเนลจัดหมวดหมู่ให้เป็นระบบพลังของระเบียบโลกใหม่นี้ ในขณะที่มีระบบเวทมนตร์มากมายหลายแขนงที่ซับซ้อน ลีโอเนลได้จำแนกระบบพลังโดยรวมของ 'มิติบรรพกาล' (Dimensional Verse) ออกเป็นเพียงไม่กี่หมวดหมู่เท่านั้น หมวดแรกคือ 'ความสามารถ' ของแต่ละบุคคล สิ่งนี้ดำรงอยู่ภายนอกปัจจัยอื่นทั้งหมดและมักถูกมองว่าเป็นพรสวรรค์เฉพาะตัว ในหลายกรณี ความสามารถจะมอบความถนัดบางอย่างให้กับผู้ใช้ แต่ก็มีบางกรณีที่ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น มันเป็นหมวดหมู่พิเศษที่มักเป็นตัวกำหนดว่าพรสวรรค์ของใครจะรุ่งหรือร่วง หมวดที่สองคือ 'ปัจจัยสายเลือด' สิ่งนี้อาจถูกส่งต่อมาจากบรรพบุรุษ หรืออาจเป็นผลลัพธ์จากอนาคตที่ส่งผลย้อนกลับมายังอดีต หมวดที่สามคือ 'พลังฟอร์ซ' (Force) ซึ่งรวมถึงพลังฟอร์ซที่เป็นกลางและการเบี่ยงเบนเพื่อเสริมพลัง (Force Strengthening Deviations) มีวิธีการนับไม่ถ้วนในการใช้พลังฟอร์ซ ไม่ว่าจะในการต่อสู้ระยะประชิดหรือแม้แต่ศิลปะเวทมนตร์ หมวดที่สี่คือ 'วัฏจักรจักรวาล' แขนงของระบบพลังนี้ใช้พลังฟอร์ซจักรวาลเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการต่อสู้โดยรวม หมวดที่ห้าคือ 'พลังวิญญาณ' หรือจิตใจ ในขณะที่หมวดที่หกคือ 'การเสริมพลังร่างกาย' ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ลีโอเนลเคยได้สัมผัสมาบ้างแล้ว จากความเข้าใจในปัจจุบันของลีโอเนล 'สไตล์' หรือ 'ศิลปะการต่อสู้' หรือ 'หลักสัจธรรม' นี้ อาจถือเป็นหมวดหมู่ที่เจ็ดและหมวดสุดท้าย นี่คือความเข้าใจที่สามารถหลอมรวมระบบพลังทั้งหมดของบุคคลเข้าเป็นหนึ่งเดียว เพื่อเสริมศักยภาพและช่วยให้ผู้ใช้รีดเร้นพลังออกมาได้อย่างเต็มขีดจำกัดที่สุด ตัวอย่างเช่น 'สไตล์น้ำตก' ของจิลนิยา เป็นสไตล์ที่เน้นการโจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง เมื่อฝึกฝนสไตล์นี้จนเชี่ยวชาญ จิลนิยาจะสามารถปรับจูนสัญชาตญาณการต่อสู้ให้เข้ากับสไตล์นี้โดยเฉพาะ ทำให้การโจมตี การป้องกัน และการเคลื่อนไหวของเธอแสดงออกมาเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ หากหมวดหมู่หกประการแรกเปรียบเสมือนกิ่งก้าน หมวดที่เจ็ดนี้ก็เปรียบเสมือนรากฐานที่เป็นรากเหง้าคอยยึดเหนี่ยวทุกอย่างเข้าไว้ด้วยกัน สไตล์นั้นมีอยู่นับไม่ถ้วน สไตล์ของนักดาบติดปีกเป็นสไตล์ที่เน้นความลื่นไหลของการเคลื่อนไหว การผสานจังหวะก้าวเข้ากับการโจมตีและการล่าถอย โดยให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับความเร็ว ความปราดเปรียว ความยืดหยุ่น และความคล่องตัว สไตล์ของนักธนูหญิงนั้นคล้ายคลึงกับสิ่งที่คาเมล็อตเรียกว่า 'ดาวแม่ทัพ' เพื่อให้เข้าใจง่าย ลีโอเนลจึงเรียกมันว่า 'สไตล์แม่ทัพ' มันคือการคำนวณและพิจารณาทุกจุดในการต่อสู้ให้เป็นส่วนหนึ่งของภาพรวม ทุกย่างก้าว ทุกลมหายใจ และทุกความคิดที่เกิดขึ้นล้วนมีเป้าหมายเพื่อนำไปสู่ชัยชนะ สไตล์นี้ไม่มีพลังงานส่วนเกินและเน้นประสิทธิภาพสูงสุด สไตล์สุดท้าย คือสไตล์ของจอมเวทเพลิงหญิง เป็นสไตล์ที่นำพาผู้ใช้ไปสู่จุดสูงสุดของความร้อน บุคคลผู้นี้หลอมรวมเข้ากับเปลวเพลิงจนถึงระดับที่ธาตุไฟโดยรอบไม่สามารถหลีกเลี่ยงที่จะหมุนวนอยู่รอบตัวเธอได้ ด้วยเหตุนี้ มันจึงทำหน้าที่คล้ายกับเวทมนตร์ [อาณาจักรแสง] มากกว่าจะเป็นอาณาเขตที่แท้จริง ทว่าเช่นเดียวกับที่ 'สไตล์น้ำตก' ทำให้เสียงของสายน้ำที่ซัดสาดดังไปทั่วบริเวณ 'สไตล์เปลวเพลิง' ก็เล่นงานประสาทสัมผัสของผู้อื่นเช่นกัน เพียงแต่ในครั้งนี้เป็นเรื่องของการสัมผัสทางกายแทนที่จะเป็นการได้ยิน ความแตกต่างระหว่างสไตล์นั้นมีมากมายมหาศาลและครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นจริงคือ ไม่ว่าจะเป็นสไตล์ใดก็ตาม จะสามารถใช้ได้เพียงหนึ่งสไตล์ในเวลาเดียวกัน เว้นแต่จะถูกหลอมรวมเข้าเป็นความเข้าใจใหม่ ซึ่งก็สมเหตุสมผล เพราะใครจะไปเดินตาม 'หลักสัจธรรม' หลายอย่างในเวลาเดียวกันได้? คงไม่มีใครมีสไตล์ทั้งของพนักงานออฟฟิศและนักกีฬามืออาชีพไปพร้อมๆ กันหรอก จริงไหม? อย่างน้อยนั่นก็คือกรณีสำหรับผู้ที่ไม่สามารถแบ่งแยกจิตใจของตนเองได้… อย่างไรก็ตาม แม้ว่าลีโอเนลจะทำลายกฎข้อนี้ได้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำเช่นนั้น เพราะมันใช้พลังดรีมฟอร์ซ (Dream Force) มากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับสถานการณ์เช่นนี้… เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้มัน เขายังคงยืนอยู่ที่ทางเข้าที่แตกหักของป้อมปราการ จิตสังหารของเขาลุกโชน เขาไม่มีเจตนาแม้แต่นิดเดียวที่จะปล่อยให้ใครผ่านเข้าไปได้ สายตาของโจเซฟว่างเปล่า เขาจ้องมองหน้าจอโดยไม่พูดอะไร เฝ้าดูรถถังทั้งสองคันจมลงไปในกองเพลิงและการระเบิดของเศษเหล็ก หัวใจของเขาราวกับกำลังถูกฉีกกระชากออกจากอก "แคท!" เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสของโจเซฟดังก้องไปทั่วห้องนักบิน ดวงตาของเหล่าพลขับหลายคนกลายเป็นสีแดงก่ำ พวกเขาเล็งปืนใหญ่ไปที่ลีโอเนล ความโกรธแค้นของพวกเขาพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน หลายคนได้พบกันในยามที่เปราะบางที่สุดและเรียนรู้ที่จะพึ่งพิงกันและกัน แคทไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงาน แต่เธอคือพี่น้องของพวกเขา เช่นเดียวกับที่โจเซฟเป็นเหมือนพ่อสำหรับเธอในหลายๆ ด้าน เธอเองก็เปรียบเสมือนแม่ของคนอื่นๆ เช่นกัน เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! สายตาของลีโอเนลยังคงลุกโชน เขาควงหอกแล้วลากเป็นเส้นตรงยาวอีกเส้นหนึ่งบนพื้น เส้นนี้อยู่ไกลออกไปและลึกยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้พูดอะไรในครั้งนี้เพราะไม่จำเป็นต้องพูด ความหมายของเขานั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด หากพวกมันกล้าเข้ามาใกล้กว่านี้ เขาจะสังหารเพิ่มอีก! โจเซฟเลือดขึ้นหน้า ด้านข้างของเขา น้ำตาไหลอาบใบหน้าของเดเมียน แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรและขบกรามแน่น แต่ความโกรธแค้นในใจเขาก็ไม่ได้น้อยไปกว่าคนอื่นๆ เลย "ยิง!" แววตาของลีโอเนลฉายประกายเย็นยะเยือก