**บทที่ 3386 การทำให้เป็นฉาก** “บลูล็อตัส, คุณสามารถติดต่อจาเดได้แล้ว ส่วนว่าจะพาเป้าหมายของเรากลับมาอย่างปลอดภัยหรือไม่ เราจะให้คุณตัดสินใจเอง” “เอ้อ~” ได้รับข้อความจากหมิงจือ นาตาลยาโบกหัวเร่งด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความลังเล การตัดสินใจถูกทอดให้เธอ ซึ่งแทบไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เทียพยายามหลีกเลี่ยง... เธอไม่เข้าใจ แม้จะเป็นเช่นนั้น เธอก็ยังเทับวิญญาณลงในธาตุศาสตร์ส่งข้อความและตอบกลับ “รับทราบ ติดต่อกับไนซ์จาเดแล้ว” “ไนซ์จาเด…?” ปากของหมิงจือขยับซิบนิดหน่อยข้างตรงนั้น นาตาลยาคิดว่า นั่นแปลว่าจาเดออโรร่าในหุบเขานั้นถูกรับรู้ว่าเป็น “ไนซ์จาเด” หรือว่า “ไอวี่อาเรียส” ที่เป็น “พัวซินอีวี” เพราะรูปร่างที่สามารถกลืนกินใครก็ได้ได้อย่างอัศจรรย์? เธอยิ้มแหย่แล้วส่ายศีรษะ “แค่นั้นแหละ แจ้งให้เรารู้เมื่อคุณพร้อม” “เข้าใจ บลูล็อตัสออกไป~” นาตาลยาเล็มริมฝีปากแล้วเก็บธาตุศาสตร์ส่งข้อความไว้ในแหวนอวกาศของเธอ ชุดคลุมสีดำที่เธอสวมใส่ช่วยปกปิดการเคลื่อนไหวของเธอ ทำให้คนอื่น ๆ ไม่สามารถสังเกตได้ว่าเธอเป็นร่างวิญญาณ แม้ผู้เชี่ยวชาญด้านวิญญาณจะเจอเธอ พวกเขาก็ยังบอกไม่ออกว่าเธอเป็นร่างวิญญาณ เพราะพลังวิญญาณของเธอแทบไม่มีที่สิ้นสุด ร่างหลักส่งพลังวิญญาณผ่านเทคนิคกรรมของเทียอย่างต่อเนื่องพร้อมทั้งกินยาที่เร่งการฟื้นฟูพลังวิญญาณ แล้วก็นอนหลับซึ่งเพิ่มอัตราการฟื้นฟูหลายเท่า และยังมีอีเช่าที่สามารถแชร์พลังวิญญาณกับเธอได้! ตราบใดที่เธอไม่ใช้เทคนิคอำนาจมหาศาลหรือรับบาดเจ็บหนักต่อเนื่อง ร่างวิญญาณนี้ก็จะไม่หล่นดับลง “เทคนิคนี้แรงเกินไป แต่ร่างหลักกลับเปราะบาง…” นาตาลยาพบข้อดีข้อเสียของเทคนิคนี้ในครั้งแรกและยังคงรู้สึกเหมือนเดิม เพราะเธออยู่ในสถานที่ปลอดภัยและเทียพร้อมดูแลการโจมตีทางกรรมใด ๆ ที่อาจมาถึง ส่วนอีเช่าก็พร้อมรับมือการโจมตีอื่น ๆ แม้เธอจะไม่ได้สนใจมากเพราะที่นี่เต็มไปด้วยกษัตริย์อมตะเป็นหลัก ด้วยศักยภาพของเธอ เธอสามารถทำลายอาณาจักรย่อยทั้งหมดแล้วออกไปอย่างจักรพรรษาได้ แต่เธอกลับเลือกไม่ทำเช่นนั้น เพราะภารกิจของเธอคือค้นหา จาเดออโรร่าและไอวี่อาเรียส ให้พวกเขาปลอดภัยโดยไม่แทรกแซงชีวิตของพวกเขา “ตอนนี้ดูเหมือนฉันคงทำหน้าที่สังเกตไม่ได้ต่อไปแล้ว…” ถ้าขาดการติดต่อและยืนยันสถานการณ์ภายใน ความเสี่ยงต่อชีวิตของพวกเขาก็อาจเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล นาตาลยาเดินเข้าไปสู่ถนนและมองไปรอบ ๆ คนไม่มากนัก แต่ผู้ที่อยู่ที่นั่นต่างพร้อมดึงอาวุธขึ้นและต่อสู้เพื่อชนะหรือเพื่อแสวงหาเงิน นี่คือเมืองที่คอยคอยคอยคอยคอยคอย ทั้งที่ถนนไม่คึกคักจนแออัดหรือเงียบเหงาอย่างน่ากลัว ผู้คนดูเหมือนพร้อมจะทำอะไรบางอย่างหรือเป็นเป้าที่ถูกทำร้าย เสียงกระซิบเบา ๆ ในอากาศทำให้นาตาลยานึกถึงช่วงเวลาที่เธอเคยถูกหลอกให้คิดว่าตนอยู่ในอันตรายตลอดเวลา แต่ตอนนี้เธอมองคนเหล่านั้นตามที่เป็นจริง และเห็นอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ภายใต้เงื่อนไขที่ถูกหรือผิด แต่ไม่มีอะไรสามารถทำร้ายเธอได้จริง นาตาลยาหัวเราะเบา ๆ เมื่อคิดว่าถ้าเป็นคนเก่า ๆ ของเธอ คงจะวิ่งหนีออกจากถนนอันอันตรายนี้หาเส้นทางกลับบ้านอย่างตื่นตระหนก แต่หัวใจของเธอไม่มีความสนใจต่ออันตรายใด ๆ ขณะก้าวเข้าไปใน “ร้านพ่อค้าทาสแสงฟ้า” เธอทราบว่าพ่อค้าทาสแสงฟ้าเป็นอำนาจการค้า ที่ทำมาความมั่งคั่งจากการจัดหาและขายทาสผ่านวิธีที่ถูกต้องตามกฏหมาย เช่นเดียวกับที่เดวิสซื้อ “เคทเธอรีน ฮิลล์เทล” จากหนึ่งในร้านของพวกเขา พวกเขาไม่ได้ไล่ล่าคนใด คนเดียวที่พวกเขาซื้อขายคือศพของสงคราม ผู้ที่พ่ายแพ้ต่อศัตรูที่ยอมจำนนแล้ว เดินทางเข้าสู่การเป็นทาส และที่น่าประหลาดคือยังรับคนที่ต้องการขายตัวเองเพื่อหาโอกาสดีกว่าเดิม นาตาลยาไม่ใช่คนแปลกที่นี่ เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยถูกจับและแทบถูกขายเป็นทาส หากไม่ใช่เดวิสช่วยเหลือ ถ้าเธอเป็นผู้หญิงธรรมดา คงจะรู้สึกเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง แต่หัวใจเยือกเย็นของเธอทำให้ไม่มีความรู้สึกเชิงลบใด ๆ เพียงแต่ความเยือกเย็นต่อครอบครัวเท่านั้น เธอเดินเข้าไปในร้านด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เหมือนกำลังสั่งซื้อทาสจำนวนมาก และเธอทำเช่นนั้นจริง *คลัก~* เธอกดนิ้วเรียกตัวแทนและเปิดปาก “ได้ข่าวว่ามีหญิงสาวใหม่จากหุบเขาบัวสีครามมาถึง ฉันไม่อยากเสียเวลาเพราะรู้ว่าพวกเธอมีค่าและเป็นที่ต้องการ ฉันจะซื้อทั้งหมดในราคาสองเท่า” น้ำเสียงของเธออำมหิตและสั่งการ ทำให้ตัวแทนสะดุดกะพริบตา ตามธรรมชาติ เสียงดังของนาตาลยาก็ดึงความสนใจของลูกค้าในห้องโดยเฉพาะสมาชิกจากหุบเขาบัวสีครามที่มาซื้อเพื่อนศิษย์ของตน พวกเขาจ้องมองเธอเหมือนอาวุธคมกริบ สั่งให้เธอถอยออก แต่เธอไม่สนใจพวกเขา “ผู้มีเกียรติครับ คุณแน่ใจหรือ? ของที่เรามีนี้มีคุณค่าแน่นอน เพราะศิษย์สุดยอดจากหุบเขาบัวสีครามก็ถูกจับไว้ มีการแข่งขันมาก แต่ไม่มีใครเสนอให้สองเท่า เพราะยังคงต่อสู้กันอยู่” ตัวแทนนั้นมีผมสีดำและรูปร่างที่ดูน่าเคารพ แต่ใบหน้ากลับแฝงความตื่นเต้นอย่างแข็งขัน “คุณไม่ได้ได้ยินฉันไหม? อยากให้ฉันบอกอีกครั้ง…?” นาตาลยาไม่สนใจมองใคร ตอนนี้เธอมองไปที่ตัวแทนด้วยสายตาเย็นเฉียบ “…!” ตัวแทนสั่นด้วยความรู้สึกแขนขาอ่อนแรง เกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แม้ว่าเขาไม่รู้สึกถึงการคลื่นไส้ แต่สัญชาตญาณบอกว่า หญิงสาวคนนี้สามารถรับน้ำหนักของเธอได้ในห้องนี้แน่นอน “ใช่~” เขาพยายามพูดด้วยเสียงอ่อนแล้วรีบเตรียมการ จนก่อนจะเสนอบริการห้องส่วนตัวให้กับนาตาลยา พ่อค้าทาสแสงฟ้าขึ้นชื่อเรื่องการอุปถัมภ์และเคารพลูกค้าทุกคน แม้ครั้งแรกมาขึ้นมาจากลูกค้าที่กลับมาใช้บริการมากถึงเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ธุรกิจทาสทำกำไรได้ดีมาก แม้จะเป็นเช่นนั้น นาตาลยาก็ปฏิเสธห้องส่วนตัวและบอกให้ตัวแทนรีบทำให้เสร็จ เพราะถ้าเธอออกจากห้องนี้ได้ จะทำตามเป้าหมายของเธอได้เลย—และพึ่งเช้าวินาทีที่สิบม้วน ประมาณสีเขียวเข้มสวยมาถึงเธอ “ขออภัยที่รบกวน ฉันรู้ว่าการซื้อขายผู้ที่ยอมแพ้เป็นเรื่องปกติ แต่เราจะขอคืนศิษย์ของเราได้ไหม? แน่นอนว่าฉันพร้อมจ่ายเพิ่มสิบเปอร์เซ็นต์จากที่คุณซื้อ เพื่อให้คุณได้กำไรทันทีจากความทุกข์ของเรา” เสียงขับร้องไพเราะและอ่อนหวานดังมาจากด้านข้าง เธอทำให้นาตาลยานึกถึงการเลี้ยงดูอันชั้นสูงของผู้หญิงคนนี้ ทำให้นาตาลยาทราบทันทีว่าเป็น “จาเดออโรร่า” ผู้ครองหุบเขานั่นเอง … “…” นาตาลยายังคงเงียบอยู่ การกระทำเช่นนั้นทำให้ศิษย์ของหุบเขาบัวสีครามซึ่งอยู่เคียงข้างจาเดออโรร่ารู้สึกโกรธ แต่จาเดออโรร่ายกมือขึ้นเพื่อบอกให้คนอื่นหยุดพูด “เพิ่มยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์จากที่คุณเสนอ ฉันสามารถต่อสู้กับคุณในสนามของเงินทองได้ เหมือนการประมูล แต่ถ้าคุณต้องการกำไร นั่นจะเป็นการเสียเวลา” “…” จาเดออโรร่าพูดด้วยความจริงจังแต่ยังคงเงียบต่อไป เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพูด “ฉันจะจ่ายสองเท่าและครึ่งของราคาเพื่อปลดปล่อยพี่น้องของฉันให้เป็นอิสระ!” ทันใดนั้น ตัวแทนวิ่งกลับมาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า มือคู่หนึ่งเกาอกตั๋ว “ราคายังไม่ได้กำหนด เราจะรับประมูลต่อ” “สามเท่าของราคา~” จาเดออโรร่าพยักหน้าอยู่ครู่เดียว ก่อนที่หญิงสาวสวมผ้าสีดำจะพูดขึ้นเพื่อสร้างการประมูลที่สูงกว่าของเธอ ทำให้จาเดออโรร่าเกาอกแข้งด้วยความโกรธ.