บทที่ 4092 ลงเรือไปหรือเปล่า? มิเหเรียพยักหน้าเพื่อตอบคำถามของเดวิส เดวิสยังจำได้ว่าเขาต่อสู้จนพ่ายอาริค สตอร์มซองและช่วยไอลาและแฟร์รี เมย์ โนวารา “แค่ตระกูลสตอร์มซองคนเดียวก็สามารถฆ่า ‘ดิเวอร์เจนท์’ ได้หลายร้อยคนต่อศตวรรษหนึ่งพันปีแล้ว ตอนอาณาจักรระดับบนนั้นกว้างใหญ่เหลือเกิน คุณคงนึกภาพไม่ออกเลยว่าดิเวอร์เจนท์โผล่มากี่คนต่อปี อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้อยู่รอดได้นาน เพราะมี—” “เอ็กซอลท์และไพรมาร์ช” มิเหเรียส่งสสารจิตให้เขาก่อนจะพูดต่อด้วยปากของเธอ “ดังนั้น ดิเวอร์เจนท์ที่มีสติปัญญาจะพยายามลงชั้นที่สามหรือจะถูกล่าไปในที่สุด หากไม่มีพลังเพียงพอในอาณาจักรระดับบน พวกเขาก็ไม่อาจอยู่รอดต่อพลังระดับต่ำกว่าได้ ยิ่งกว่านั้นเมื่อพวกเขาถูกพบก็จะถูกผู้ฝึกศิลปะอสูรสังหารด้วยลมหายใจเดียว ลืมผู้ฝึกศิลปะอสูรเหล่านั้นไปเลย แม้แต่ ‘ออทาร์ช’ ตัวเดียวก็ทำให้เส้นทางของภูมิภาคนั้นหยุดนิ่งได้” เดวิสพยักหน้า มาหนังสือมาสเตอร์เตือนว่าอย่าไปอาณาจักรระดับบน หากเจอแล้วต้องรีบลงมาทันที ชาร์ลีย์เคยผ่านการทดสอบใน ‘คานดิดาซี’ ที่สยองขวัญโดยทำให้เธอเห็นภาพศิลากรประธานสวรรค์ที่ไล่ตามเธอตลอดจนฆ่าเธอ เป็นการบ่งบอกความยากลำบากอย่างบ้าคลั่งของการอยู่รอดในอาณาจักรระดับบน เธอยังเตือนให้ไม่ไหล่เข้าไปในอาณาจักรระดับบนอย่างต่อเนื่อง “อาณาจักรระดับบนนั้นใหญ่เหลือเกิน บอกว่ามีขนาดหลายร้อยเท่าของอาณาจักรระดับล่าง! มีเพียง 48 อาณาจักรระดับล่างในดวงจันทร์สวรรค์แห่งดวงดาว แต่ก็ยังไม่พอสร้างอาณาจักรระดับบนหนึ่งเดียวเลย ต้องมีถึงสิบหกอาณาจักร! แม้แต่ ‘เอ็มไพเริน’ ก็มิได้ออกจากอาณาจักรระดับบนตลอดชีวิต หากเขาใช้ชีวิตแค่ทำธุระครอบครัวและออกผจญภัยเท่านั้น” มิเหเรียถอนลมหายใจลึก ๆ เดวิสหายใจเข้าลมเย็นลงมา “วิธีหาน็อดศักยภาพที่นำไปสู่ชั้นสามใต้ดินในความกว้างขนาดนั้น จะหาได้ที่ไหนกันแน่?” เขาคิดว่าเพราะฉะนั้นผู้ที่ลงมาจะเป็นคนท้องถิ่น, อัจฉริยะ, หรืออวตารอ่อนของผู้เชี่ยวชาญอันทรงพลังเท่านั้น คนรวยเท่านั้นที่อาจรับข่าวสารได้เร็วและมีโอกาสตามลงมาจริง ดูเหมือนว่าผู้ที่มาล่าเขาก็ใช้เงินจำนวนมาก ‘หวังว่าพวกเขาจะยังเหลือของใช้ในแหวนอวกาศอยู่บ้าง…’ เดวิสกังวลว่าพวกเขาอาจไม่มีของให้เขา หลังจากเดินทางไกลขนาดนั้น! มิเหเรียมองเดวิสที่แสดงสีหน้ากังวลและสับสนใจที่พูดมากเกินไป เธอคิดว่าอาจทำให้เขาเป็นภาระ หากอัจฉริยะเริ่มรู้ว่ามีโลกที่กว้างใหญ่และแข็งแรงกว่าอยู่ข้างนอก ความมั่นใจของพวกเขาจะถล่มลง ความหยิ่งก็จะลดลง และ ‘หัวใจกฎ’ ของพวกเขาก็อาจสั่นไหว ต่อมากลับส่งผลให้การฝึกฝนของพวกเขาอาจหยุดชะงัก หรือแม้แต่ต้องเผชิญกับอุปสรรค ‘ถ้าทางไปถึงยากขนาดนั้น ทำไมต้องพยายาม? พวกเขาอาจแค่ปูโต๊ะแล้วนอนพัก ชีวิตเช่นนินจาที่ยากจนก็พอจนกว่าจะถึงวาระตาย’ ดังนั้นหลายคนจึงเหมือนกบในถัง ไม่รู้จักอัจฉริยะที่เหนือกว่าตัวเอง ผู้เฒ่าไม่เคยสอน พวกเขาจะให้เยาวชนเรียนด้วยตนเอง เนื่องจากประสบการณ์คือครูที่ดีที่สุด เธอรู้ว่าตัวเองก็เป็นเช่นนั้นเช่นกัน แม้ว่าเธอจะรู้ขอบเขตของอัจฉริยะเหนือระดับบน แต่ใน ‘สภาวะอาณาจักรใหญ่’ สิ่งต่างอาจแตกต่าง มีจุดสูงสุดเหนือจุดสูงสุดเสมอ แต่เธอก็ไม่ใช่มิเหเรียคนเก่าอีกต่อไป แม้อัจฉริยะระดับอาณาจักรใหญ่จะเก่ง เธอก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะเทียบเท่ากับเดวิสและเธอได้เลย นั่นคงจะน่าตลกเกินไป ‘อย่ากังวลไป หากเราฝันถึงขั้นเอ็มไพเริน เราก็จะอยู่รอดได้ดีในอาณาจักรระดับบน หากเรามีความเร็วพอ ผู้อื่นจะลืมตามเราติดตาม เร็วพอที่อาณาจักรระดับบนกว้างใหญ่ ไม่อาจให้เหล่าผู้ฝึกศิลปะอสูรไล่ตามได้เร็วเลย เพราะพวกมันไม่อยู่ใกล้ ๆ รอคอยแอบซุ่มโจมตี…’ เดวิสหัวเราะแหลม “ทำไมต้องสนใจ? เราไม่ได้จะไปอาณาจักรระดับบนเร็ว ๆ นี้ มีพันธสัญญาที่ห้ามฉันเข้าไปเป็นเวลา 100 ปี แม้ไม่มีพันธสัญญาก็ไม่ไปจนกว่าลูก ๆ ของเราจะพร้อมในที่นี่” มิเหเรียเปลี่ยนสายตา “คิดไหมว่าคงดีกว่าที่จะทิ้งครอบครัวไว้ที่นี่ แล้วคอยปกป้อง? ถ้าเรามีพลังพอในอาณาจักรระดับล่าง ไม่อะแดดอะไรได้เลย แต่ในอาณาจักรระดับบนคงยากเย็น…” เดวิสกัดปากเหมือนคิดแล้วพูดออกมาว่า “ไม่รู้เลย เราจะดูเมื่อถึงเวลา ทั้งเสี่ยงและผลตอบแทน เราเป็นผู้ฝึกฝน ฉะนั้นฉันไม่อาจบังคับให้คนอื่นเสียชีวิตที่นี่ แม้ฉันจะลอยขึ้นเดี่ยว ๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรอดชีวิตได้ ฉันทำแค่ทำให้พวกเธอกังวลจนตาย ความสัปดาห์ที่ผ่านมานี่ทำให้ใจฉันเจ็บจากการกังวลถึงพวกเธอ” “นะจ๊ะ นั่นแหละที่สอนให้เธอรู้จักบทเรียน~” มิเหเรียอีหวนมองเขาอย่างล้อเล่น เธอหันไปมองเอเวอร์ไลท์ “ทดสอบพลังของเธอยัง?” “วูวู~” เอเวอร์ไลท์ส่ายหัวพร้อมเสียงเหมือนสุนัขจิ้งจอก มิเหเรียหันกลับมามองเดวิส และเขากรือตาลูก “รู้แล้ว ฉันอาจให้เอเวอร์ไลท์ทำกับพวกคนเหล่านั้นก่อน แต่ให้ฟังพวกเขาก่อน ถ้าพวกเขาอยากออก ฉันก็ไม่ขัดขวาง มากกว่าตัดสินใจของพวกเขา ฉันไม่ต้องการให้การวิวัฒนาการมาอยู่ที่นี่เพราะการทดสอบของพวกเขาจะอยู่ในระดับอสูรเอ็มไพเริน” “เดวิส, เชื่อเพื่อนเต่าของเธอ เทคนิคลูกศึษา ‘ม่านทายทัก’ แรงและไม่ให้การสำรวจหรือการทายใด ๆ ไปถึงที่นี่ ส่วนการทดสอบอสูรเอ็มไพเรินนั้นเป็นเพียงการทดสอบธรรมดา ไม่กระทบการป้องกันกามะที่เราตั้งไว้” มิเหเรียให้คำแนะนำ ทำให้เดวิสคิดสักครู่แล้วพยักหน้า “ได้เลย ถ้าตำแหน่งของเราถูกเปิดเผยก็ต้องยอมรับ ฉันลังเลเพราะเธอสร้างการลวงกามะมานานและซ่อนการทดสอบอัมพลังแห่งเวเรอีน่าตายไว้สำเร็จ แต่ถ้าเธอเห็นด้วยก็ไปกันเถอะ” เดวิสต่อย่างอากาศเปล่า ทำให้มิเหเรียหัวเราะแล้วโยกหัว “ฉันสร้างมันไว้เฉพาะดิเวอร์เจนท์เท่านั้น ไม่อย่างนั้นคุ้มค่าไม่ได้ – คุ้มค่าต้องเสียชีวิตของเพื่อนเธอ” “อืม” เดวิสตะลึง “พวกเธอทำเกินจริงจริง ๆ ตอนนี้ใช้ส่วนหนึ่งของร่างของเขาเป็นแกนกี่ฟอร์ม­เมชัน ฉันต้องทำให้เขามั่นใจ มิฉะนั้นเขาอาจรู้สึกว่าเอาไปใช้จนหมดแล้วทิ้งไป แม้เราจะรักษาเขาได้หลายรอบ” “แอนด์ไอรอนก็พร้อม แต่ก็ใช่, ไม่ดีที่ดันความพยายามสละชีวิตของเขาไปเพราะเราหาได้รักษา เขาไม่เคยบ่นแม้คำเดียว” มิเหเรียให้คำแนะนำ ทำให้เดวิสรู้สึกอิ่มเอิบ เขาเลือกแอนด์ไอรอนเป็นพี่น้องสาบานคนหนึ่งอย่างไม่ละเลย ชีวิตและความตายของพวกเขาเขาไม่มองต่าง “ครอบครัวของเขาก็เป็นครอบครัวของฉัน เราจะทำให้เขาได้กลับมาทั้งหมด” “มมม~” มิเหเรียพยักหน้า “งั้น…” เดวิสหยุดคำพูดและมองลง “ตั้งแต่เอเวอร์ไลท์เปลี่ยนร่างเป็นสุนัขจิ้งจอกหยกอีลิเซียน ฉันก็มีความคิดแปลก ๆ อยากให้เธอรับฟังไหม?”