บทที่ 4889: พี่สาวคนที่สามสิบสาม “อืม ไม่... ฉันมีแต่ดวงตาให้ซาฟฟีร่า คนรักแท้ของฉันเท่านั้น” ลูเชียนหลบสายตา ไม่อาจทนต่อการมองตาใสของจักรพรรดินีฟรอสท์คลาวด์ได้ “อืม เข้าใจแล้ว น่ารักมากเลย” กลาซิอา ฟริดจ์ไวล์ยิ้มอุ่นใจก่อนเดินเข้าหาเดวิส “เจ้ามีบุตรชายที่แข็งแกร่งเปรียบเสมือนดวงดาวระยิบระยับ ความอ่อนน้อมและลักษณะนิสัยของเขาก็ไม่เลว ชายคนนั้นจะเติบโตเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งเท่ากับเรา อีกอย่างหนึ่ง ฉันอยากรับสั่งสอนซิเรนตัวน้อยได้ไหม? โปรดยอมรับด้วยได้ไหม?” “ได้แน่นอน แค่นำเขามา” เดวิสถือมือสองข้าง “ซิเรนมีร่างกายของนักดาบ ดังนั้นฉันจึงอยากขอให้จักรพรรดินีฟรอสท์คลาวด์รับสั่งสอนเขาเป็นอย่างยิ่ง ดีใจที่เราสามารถจัดการเรื่องนี้ได้เร็ว ทั้งทั้นซะก็จะอยู่ด้วยดี” “ฉันได้ถามศิษย์ของฉันแล้ว แต่เธอบอกว่าขึ้นกับคุณ ละเมิดบิดามารดาอื้ออึง~” กลาซิอา ฟริดจ์ไวล์จิ้งหรีดเบา ๆ ทำให้เดวิสหัวเราะ “อื้อหอ เข้าใจแล้ว คุณเจอทานยาได้แล้ว นั่นดีเลย” “ใช่ เราได้คุยกันเยอะเลย” เดวิสและกลาซิอา ฟริดจ์ไวล์สนทนากัน “...” คีร่า ดาร์คสตาร์ รู้สึกงงงันชั่วขณะเมื่อมองรอบตัวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอนึกถึงวันที่เติบโตภายใต้การสอนของนักบวชลูนาริอา ตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กหญิง มีผู้พิทักษ์ประตูออโรร่าเมฆหลายคนที่ตายหรืออภิวัฒนาขึ้นและจากไปอย่างช้า ๆ เธอจึงสูญเสียความผูกพันทั้งหมด และเมื่อถึงเวลาขึ้นสวรรค์ เธอก็พบว่าตัวเองอยู่คนเดียว ช่วงเวลานั้นดำเนินต่อไปนานจนศิษย์คนที่สามขึ้นสวรรค์ตามด้วยคนที่สี่และคนที่ห้า ในฐานะศิษย์อธิษฐานร่วมกัน พวกเขาแม้จะมีการปะทะกันและข้อขัดแย้งหลายครั้ง แต่เธอจำไม่ได้ว่าคราวสุดท้ายที่พวกเขามีความสุขและหัวเราะดังนี้มาช้าแค่ไหน แม้ว่าแลพรีอา รินเมย์จะร่าเริงและอาจารย์ของพวกเขาขึ้นสวรรค์กลับมาหา แต่ทุกคนก็ยังคงตั้งกำแพงป้องกันไว้ แล้วมีคนคนหนึ่งมาถึงที่นี่และเปลี่ยนบรรยากาศในชั่วพริบตา “ฉัน… ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ถึงห่วงเขา… เขาก็ไม่เลว” คีร่า ดาร์คสตาร์ตัดสินใจละเลยบาปในอดีตของเขา ความเป็นสวรรค์อาจจะโผล่มาหาเร็ว ๆ นี้ก็ได้ แต่เธอบ่เชื่อว่าเขาจะเอาชนะเธอในชั้นนี้ได้โดยไม่ใช่ร่างแท้ของเขา “เพื่อชีวิตใหม่ของแลพรีอาและไจยัน ฉันต้องทำให้เทคนิคของฉันแหลมคมยิ่งขึ้น” เธอคิดแล้วเรียกกลาซิอา ฟริดจ์ไวล์ แล้วสื่อสารเรื่องนี้แบบลับ ๆ ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ “เอ๊ะ?” กลาซิอา ฟริดจ์ไวล์โบกมาที่เดวิสแล้วหันตาไปรับสัญญาณ “การตัดสินใจทิ้งเขานั้นดีมาก เราน่าจะไปไกลแล้วถ้าเขาจริง ๆ ลักขโมยหลานสาวของเขา อย่างไรก็ตาม แค่เขาเท่านั้นที่คิดจะกล้าทำอย่างนั้น” “ก็แล้วแต่ เขาเคยสู้กับอสุรกายสวรรค์ถึงสามครั้ง ฉันมั่นใจว่าเขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ความเสี่ยงก็ดูสูงเกินไปสำหรับพวกเราทุกคน ฉันไม่อยากให้อาจารย์หรือพวกคุณตกอยู่ในเหตุการณ์นี้” “ถูกต้อง ไม่ต้องกังวล ฉันมีการตีดาบสุดท้าย แม้ฉันจะฆ่าอสุรกายสวรรค์ไม่ได้ แต่ฉันก็สามารถกักขังเขาไว้ได้ไม่กี่ชั่วโมงจนพวกคุณหนีได้” ทั้งสองคุยกันอย่างละเอียด เดวิสสังเกตสายตาของพวกเขาและรู้สึกเสียดายแต่ก็ไม่ได้แทรกแซง เขาเดินเข้าหาสาวๆ โดยมองแต่ละคนด้วยความภาคภูมิใจ “คำประกาศของฉันไม่ได้หยุดอยู่แค่พวกเขาเท่านั้น ฉันสาบานว่าจะช่วยพวกคุณให้ได้ผลเช่นเดียวกัน อย่าปฏิเสธนะ ฉันยืนยันเพราะพวกคุณต่างมีบทบาทของตัวเอง ถ้าไม่มีเวเรน่า รอกุชิ มิราอิ และนโยราน อิลลูมินาจะไม่มีเวลาพอจะพัฒนาเป็นระดับปัจจุบันที่ช่วยให้ฉันรอดชีวิต” “ควีนนาดิจา สิ่งนี้ก็ใช้กับคุณเช่นกัน คุณทำการตัดสินใจดีมากที่จุดไฟสัญญาณไว้ ขณะที่ฉันคงตัดสินใจตรงกันข้ามถ้าคุณบอกฉัน เพราะฉันไม่ต้องการให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บ ฉันขอขอบคุณคุณอย่างสุดซึ้ง” “ฉันยอมไม่ได้” ควีนนาดิจารีบปัดศีรษะ “กรุณาดูแลสามีของฉัน เขาเป็นดาวของฉันและความหวังของชีวิตที่มีความสุขของฉัน หากไม่มีเขา ฉัน—” เธอระงมอาเจียนน้ำตา แม้ว่าเธอจะได้เห็นความเดือดร้อนของเดวิสเพียงเล็กน้อย และเพราะความเดือดร้อนของครอนอส อลิสเทียร์ถูกเขาแทนที่ เธอเลยไม่รู้ว่าอนาคตของพวกเขาจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นความเดือดร้อนที่แข็งแกร่งขึ้นหรือใกล้เคียงกับมาตรฐานของอิมพีรีมแห่งความตาย ยังไงก็ซะไหน ก็สามีของเธอต้องแข็งแกร่งขึ้น “ฮ่าฮ่า” เดวิสหันมามองครอนอส อลิสเทียร์ “ดูเหมือนคุณได้ยกระดับโชคของคุณกับเธอจริง ๆ ฉันจำได้ว่าคุณเคยพยายามลักพาตัวและทำร้ายเธอก่อนหน้านี้ ฉันจำผิดหรือเปล่า?” “อ่า! อย่านำอดีตปลอม ๆ มาไอ้ในหัวของคุณเลย!” ครอนอส อลิสเทียร์โกรธแค้น อยากตีเดวิสและย้อนเวลา ‘ทำไมนี่เขาถึงจำได้!’ เขาคิดว่าเดวิสเป็นศัตรูของร่างกายที่ตามเวลา แม้จะไม่ได้สนใจ เพราะเขาได้บอกนาดิจาทุกอย่างแล้ว อยากให้เธอยอมรับเขาตั้งแต่ต้น เดวิสให้ความมั่นใจกับนาดิว่าจะดูแลสามีของเธอจากระยะไกลแล้วเดินไปข้างหน้าใกล้จี้ดออรอร่าและจับมืออ่อนโยนของเธอ “มิโยร่า, นาดิยา คุณกำลังมองพี่สาวคนที่สามสิบสามของคุณอยู่ คุณปฏิเสธเธอหรือเปล่า?” “ไม่” “ไม่” นาดิยาและมิโยร่าตอบด้วยรอยยิ้มอันสดใส ผู้ที่สองรู้ว่าเทียจะยินดีและเต้นรำได้ เดวิสถอนลมหายใจอย่างโล่งใจที่ได้ยินการยอมรับครั้งแรก เขามองตาดำของจี้ดออรอร่าและทำท่าทาง “เราจะเดินเล่นตามชายฝั่งได้ไหม? คุณคัดค้านไหม?” “ไม่เป็นไร ฉันยินดี” สายตาของจี้ดออรอร่าส่องแววใส โดดเด่นในผู้หญิงหลายคนที่ถูกเลือก เธอแทบจะหัวใจละลาย ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้เลย การได้เดินตามชายหาดก็เหมือนฝัน เธอละลบร่มเท้า รู้สึกถึงแสงอาทิตย์อุ่นๆ กับทรายเปียกขณะเดินเคียงคู่เขา รู้สึกเสมือนฝัน เดินจับมือกันแก้มของเธอยังคงอ้อเป็นสีกุหลาบอ่อนขณะผมสีฟ้าทะเลของเธอโบกตามสายลม “บอกฉันหน่อย,” เดวิสเริ่มพูด “คุณสนใจจะรู้เกี่ยวกับพี่สาวที่มาก่อนคุณหรือเปล่า? หรืออยากแค่คุยกับเรา?” “พี่สาวที่มาก่อนฉัน? คนที่สองสิบสาม? ใครน่ะ? ฉันอยากรู้” จี้ดออรอร่าตอบอย่างเปิดเผย ไม่สนใจที่การสนทนาจะเริ่มจากเรื่องอื่น เดวิสหันไปมองถ้ำอยู่ไกล ๆ ตามแนวชายฝั่ง “มิโยร่าเพิ่งบอกว่าภรรยาที่เป็นปัญหาคนที่สองสิบสามอยู่ในถ้ำนั้น ฉันทำให้เรื่องวุ่นวายจริง ๆ เลย คิดว่าควรบอกคุณก่อน” “อ่า? คนที่คุณเองก็ถือว่าเป็นปัญหา?” “ใช่,” เดวิสยิ้มอ่อน “ชื่อเธอคือเซโนวา” “...” จี้ดออรอร่าจับนิ้วแข็งเกิน หายใจไม่ออก เธอไม่รู้ว่าใครคนนี้ แต่ทำไมโทนเสียงของเขาถึงดูเหมือนเกลียดชัง?