บทที่ 4891: โอบกอดมรกต คิดแบบนี้ ดาเวียสก็อดไม่ทำได้แล้วที่จะพยักหน้า “แน่นอน…ที่คุณพูดมีเหตุผลเหมือนกัน การกระทำของเธอก็ทำให้ฉันสับสนเช่นกัน หากฉันทำร้ายเธอเพื่อแก้แค้น มันก็เหมือนทำร้ายตัวเองเลย เพราะฉันยอมรับเธอเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว ทั้งสองเราติดอยู่ในความขัดแย้งแบบนี้มันโง่เกินพอใช่ไหม?” มรกตออโรร่่า พยักหน้า “งั้นคุณทั้งคู่ก็คิดถึงกันและกันแล้ว ไม่ใช่แค่สามีภรรยาใจกันแล้วหรอกเหรอ?” “...” ดาเวียสไม่อยากยอมรับว่าตอนนี้ทุกอย่างดีแล้ว เขาจะปล่อยไปได้อย่างนั้นหรือ มรกตออโรร่่ามองว่าเขา ยังไม่เชื่อใจเต็มที่ จึงยิ้มกว้าง “ฉันไม่เคยคิดว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้ในครอบครัวของคุณ อย่างไรก็แก้ได้ไหม? ในฐานะสามีและหัวหน้าตระกูลดาเวียส คุณไม่ใช่คนที่ควรจะลงโทษและควบคุมภรรยาของคุณหรือ?” “...” ดาเวียสกริบตาม ‘ใช่แล้ว, ประเพณี…’ ดาเวียสไม่คิดว่าฝูงเทวดานาวาเม็ดมรกต—ลัทธิสตรีทั้งหมด จะมีกฎเดียวกัน อาจจะไม่มีก็เป็นได้ และมรกตออโรร่่ากำลังยึดตามหลักการของอำนาจสังคมชายที่ส่วนใหญ่มีอยู่ เนื่องจากเธอแต่งงานออกไปกับเขาเอง เขารู้สึกว่าต้องทำให้ชัดเจน “ตระกูลดาเวียสไม่มีกฎแบบนั้น แม้ว่าจะบังคับให้ทำก็ไม่ใช่เรื่องยุติธรรม เว้นแต่ภรรยาจะทำเรื่องเลวร้ายเกินขอบเขต เช่น กลายเป็นผีโกรธหรือบ้าระหัดโดยไม่มีเหตุผล อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่กฎที่เขียนไว้และจะแตกต่างกันไปตามแต่ละคนที่กำหนดวิธีปฏิบัติต่อคู่สมรสของตน ไม่ว่าก็ตาม คุณรู้ไหมว่าฉันชอบปฏิบัติต่ผู้หญิงอย่างไร—เหมือนดอกไม้ที่ไร้อันตราย ที่ต้องการน้ำและการดูแล หากฉันทำให้เซโนวาเป็นตัวอย่าง วันหนึ่งภรรยาคนอื่นๆ จะกลัวฉัน ฉันก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น” “ฉันก็ไม่อยากอย่างนั้นเช่นกัน” มรกตออโรร่่าพูดพร้อมทำหน้าอาย “แต่เธอได้ก่ออาชญากรรมต่อคุณ ฉันคิดว่าพวกเราทุกคนจะสนับสนุนคุณ แม้คุณจะให้อัญมณีโทษหนักที่สุด ฉันพูดผิดหรือเปล่า?” ดาเวียสยิ้มมุมปากแหบทันทีขณะกะพริบ “คุณไม่ได้พูดผิด แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่เคยมองหาผลประโยชน์ระยะสั้น ฉันกำลังพยายามมองอนาคตที่ฉันกับเซโนวาจะรักกันได้และเธอจะไม่ใช้แผนการบ้าๆ มาบังคับคนอื่น อย่างตอนนี้ ฉันแค่หลอกตัวเองให้คิดว่าจะไม่ทำร้ายเธอได้ ฉันจริงๆ แล้วเป็นคนใฝ่แค้นในหัวใจ มีเวลาและสถานที่สำหรับทุกอย่าง แต่เธอเลือกเวลาที่ไม่เหมาะสมมาหลอกลวงฉัน ฉันต้องการความยุติธรรมตามกฎเดิม—อืม” ดาเวียสเดินไปข้างหน้า เหงื่อเท้าแทรกซึมสู่ทะเล ก่อนจะหันกลับและยืดมือออก “อะไรนะ? ทุกข์ใจที่มีสามีไม่ตัดสินใจแบบนี้แล้วหรือ?” “ไม่~” ดวงตามรกตออโรร่่าเปล่งแสงในยามเช้า ส่องกระทบกับร่างของเขา ทำให้ดวงตาไดมอนด์ของเขาดูลึกลับ เธอเดินเข้าหาเขา จมอยู่ครึ่งหนึ่งในทะเลแล้วจับมือเขา “คุณเป็นคนที่คิดลึกซึ้ง ฉันรู้จักคุณมานานแล้ว ความเข้าใจของคุณคือสิ่งที่ทำให้ฉันมาถึงที่นี่ ได้เห็นว่าคุณพยายามให้อภัยเธอ ฉันรู้สึกมั่นใจยิ่งขึ้นในการเลือกอยู่กับคุณ เพราะฉันเชื่อว่าจะปลอดภัยในอ้อมกอดของคุณ” “...” 𝒇𝙧𝙚𝓮𝔀𝓮𝒃𝙣𝓸𝒗𝒆𝓁.𝙘𝒐𝓂 ดาเวียสสั่นสะเทือน เขาจูบเธออย่างอ่อนโยน แขนของเขาก็คลานรอบแขนของเธออย่างเบา ทะเลสงบ ผิวน้ำสะท้อนแสงสีอำลา แสงสีลาเวนเดอร์ ทองอำลา และสีฟ้าอุ่นที่เหมือนหายใจร่วมกัน น้ำลึกถึงเอวของพวกเขา เย็นแต่อ่อนโยน พาเอาน้ำหนักที่ค้างในใจของเขาออกไป ช่วงสั้นๆ ทั้งสองไม่มีคำพูด มรกตออโรร่่าเดินเข้าใกล้ขึ้นอีก ระยะทางระหว่างพวกเขาเลือนหายเหมือนหมอกในแสงอาทิตย์ มือที่ว่างขึ้นมาวางบนหน้าอกของเขา รู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่มั่นคง แต่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและชีวิต “คุณไม่จำเป็นต้องมีคำตอบทั้งหมดตอนนี้” เธอพูดเบา “แค่ไม่ปฏิเสธความรู้สึกของคุณเท่านั้น หากคุณซื่อสัตย์ต่อหัวใจของตัวเอง เราเชื่อว่าทุกคนจะตามคุณ เพราะนั่นแหละที่ทำให้เราตกหลุมรักคุณ” ดาเวียสปล่อยลมหายใจยาวที่เขาไม่เคยรู้ว่าเก็บไว้ ตาสีไดมอนด์ของเขานุ่มนวลขึ้นขณะมองตรงที่เธอ ความวุ่นวายในดวงตากำลังละลายกลายเป็นความสงบ คลื่นลมพัดกระทบเบาๆ ทำให้พวกเขาโค้งตัวเข้าหากันจนกระทั่งแก้มสองข้างสัมผัสกัน โลกดูแคบลงเหลือความอุ่นของร่างกาย ดาเวียสโน้มศีรษะลง มรกตออร่าเงยคิ้วขึ้น ริมฝีปากของพวกเขาจับกันในจูบที่คงไว้ยาว ก่อนจะมั่นใจในตัวเองมากยิ่งขึ้น น้ำทะเลโอบล้อมพวกเขา เย็นแต่อบอุ่นบนผิวหนัง ราวกับบันทึกช่วงเวลาไว้ในตัวเอง “โอ้! พวกเขากำลังทำอะไรน่ะ…!” จากระยะไกล นิออรานส่งเสียงเชียร์ เวเรน่าและไอวี่อาเรียสขยุกขยิกตา พวกเขารู้สึกว่าดาเวียสกล้าหาญเกินไปที่ทำแบบนี้ที่นี่ คิวร่า ดาร์กสตาร์กับคนอื่นๆ ดูเหมือนจะรอเขาอยู่ พวกเขาไม่มีคำพูด ดาเวียสและมรกตออโรร่่าหลอมความรู้สึกผ่านริมฝีปาก เมื่อสุดท้ายแยกจากกัน ทั้งสองไม่เหยียบย่างออกไป เพียงยิ้มอย่างลึกซึ้ง หนึ่งของเขาเป็นความมั่นใจ อีกหนึ่งของเธอเป็นความอาย คลื่นพยายามดึงพวกเขาเข้าหากัน แต่พวกเขายังคงลอยอยู่ในตำแหน่งเดียว ดาเวียสเคลื่อนมือ สัมผัสแก้มของเธอ “อาจารย์หุบเขานั้นโตเต็มที่แล้วจริงๆ ขอโทษที่ไม่ได้ไล่ตามคุณตั้งแต่แรกเมื่อตอนที่ฉันเจอคุณในถ้ำนั้น” ดาเวียสเปลี่ยนโหมดเป็นการจีบ ทำให้มรกตออโรร่่ารู้สึกหัวใจเต้นเร็ว “ไม่จริงหรอก…” “ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก มีหลายอย่างที่เกิดขึ้นทำให้ฉันหลีกเลี่ยงการรวมตัวของเรา” “ทำไมล่ะ?” “เกี่ยวกับโชคชะตา… ฉันพูดไม่ได้” มรกตออโรร่่าเกรี้ยว “ถ้าคุณพูดแบบนั้น…” ดาเวียสหัวเราะเบาแล้วจูบเบาๆ ที่แก้มของเธอ “หัวๆ นะ ถ้าเราฝึกแข็งแรงขึ้น เราจะเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าที่เคย ค่อยๆ บอกคุณนะ จนกว่าจะถึงเวลานั้น มันไม่ใช่เรื่องที่คุณควรเสี่ยง” “หืม…” มรกตออโรร่่าคุณยอมรับอย่างสุภาพพร้อมก้มมองลง เสียงของเขาที่เคยหนักกลายเป็นอ่อนโยนจนทำให้หัวใจสาวสาวนางลั่นลมบีบแน่น.