Chapter 1761: เซิ่งเหล่าลิ่ว พ่อค้าหนุ่มเดินตรงเข้ามาจ้องมองหลี่ชีเย่และสหายของเขาด้วยรอยยิ้มฉาบอยู่บนใบหน้า เขาดูเหมือนคนที่ยึดถือคติว่าความอัธยาศัยดีจะนำมาซึ่งความร่ำรวย ไม่ได้ดูเหมือนพวกชอบใช้ความรุนแรงแต่อย่างใด “พี่ชายของข้าบอกว่าเขาได้พบกับยอดฝีมือเข้า ข้า ‘เซิ่งเหล่าลิ่ว’ ผู้นี้ จึงอยากจะมาทำความรู้จักกับยอดฝีมือท่านนั้นหน่อย” ชายหนุ่มร่างอ้วนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าต้องการอะไรกันแน่?!” ชือโซวรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องเป็นปัญหา แต่เขาก็ไม่กล้าแสดงท่าทีอ่อนแอออกมา “ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไรเลย” ชายหนุ่มกล่าว “พวกเรา ‘แก๊งอันธพาล’ หาเช้ากินค่ำกันอยู่ที่เมืองจีหลินนี้ พวกเราอยู่จุดต่ำสุดของสังคม ชีวิตมันไม่ง่ายเลย บางครั้งถึงขั้นต้องแย่งกระดูกจากปากสุนัขกินด้วยซ้ำ” กลุ่มของชือโซวรู้สึกมึนงง เพราะใครจะอยากเรียกตัวเองว่าเป็นอันธพาลกัน? ฟังดูอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล อย่างไรก็ตาม ชือโซวยังคงระแวดระวัง แม้กลุ่มคนพวกนี้จะสวมใส่เสื้อผ้าดูซอมซ่อ แต่พวกเขาก็เป็นผู้ฝึกตนอย่างแน่นอน “แล้วยังไงต่อ?” เหอเฉินผู้เลือดร้อนโพล่งถามขึ้นทันที “การจะสร้างชื่อเสียงที่น่าเชื่อถือในเมืองจีหลินมันไม่ใช่เรื่องง่ายนะรู้ไหม? ต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเลยเชียวล่ะ! แต่พวกเจ้ากลับกล่าวหาว่าพี่ชายของข้าขายของปลอม ทั้งยังทำลายชื่อเสียงของพวกเรา ซ้ำร้ายยังเกือบทำให้ความสัมพันธ์แบบพี่น้องของเราต้องร้าวฉานด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจอยู่เฉยได้” “แล้วเจ้าต้องการอะไร?” ชือโซวเริ่มจริงจังขึ้น “ไม่มีอะไรเลย แค่จะมาทำมาค้าขายให้รวยเท่านั้น การต่อสู้ฆ่าฟันมันไม่ใช่สไตล์พวกเรา ข้าเป็นคนยุติธรรม ในเมื่อพวกเจ้าทำให้ชื่อเสียงเรามัวหมองและทำให้ข้าต้องระแวงพี่ชายตัวเอง พวกเจ้าก็ต้องชดเชยค่าเสียหายมาซะ” เขากระแอมไอหนึ่งครั้งแล้วกล่าวต่อ “อะแฮ่ม เอาอย่างนี้แล้วกัน แค่ซื้อของของพี่ชายข้าในราคา 8,000 หินโกลาหลระดับเต๋าชั้นเลิศ ตัวเลขใหม่นี้ถือเป็นค่าชาและค่าทำขวัญที่พวกเราต้องเสียไป” กลุ่มของชือโซวเข้าใจสถานการณ์ทันที พวกเขาจ้องมองเหล่าลิ่วด้วยสายตาโกรธเคือง “นี่มันขูดรีดกันชัดๆ!” เหอเฉินตะโกนลั่น ก่อนหน้านี้ ของชิ้นนั้นมีราคาเพียง 500 หินโกลาหลระดับเต๋าธรรมดาเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับพุ่งไปถึง 8,000 หินโกลาหลระดับเต๋าชั้นเลิศ ราคาดีดตัวขึ้นมหาศาลภายในเวลาเพียงครึ่งวัน “เจ้าจะเรียกว่าขูดรีดได้อย่างไร? ชื่อเสียงของพ่อค้าประเมินค่าไม่ได้ แต่พวกเราก็มีเหตุผลนะ ราคานี้ถือว่าถูกมากแล้ว” “แล้วถ้าพวกข้าปฏิเสธล่ะ?” เหอเฉินไม่อาจข่มความใจร้อนแบบเด็กหนุ่มไว้ได้จึงเอ่ยเสียงเย็น “ถ้าเล่นกันดีๆ ก็อย่างหนึ่ง แต่ถ้ามีใครคิดจะมาทำให้แบรนด์ของเราแปดเปื้อน นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง” แม้เหล่าลิ่วจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็เริ่มเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ พวกพ้องหลายสิบคนที่ล้อมอยู่รอบข้างต่างก็เริ่มขยับตัวเตรียมพร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ กลุ่มของชือโซวเริ่มกระวนกระวายและรีบชักอาวุธออกมา “ท่านครับ ท่านคิดเห็นอย่างไร?” ชือโซวต้องหันไปมองหลี่ชีเย่และพร้อมทำตามคำสั่ง แม้เขาจะไม่อยากก่อเรื่องในเมืองจีหลิน แต่ 8,000 หินโกลาหลระดับเต๋าชั้นเลิศนั้นไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ สำหรับพวกเขา หลี่ชีเย่ปรายตามองเหล่าลิ่วแล้วยิ้ม “เจ้าไม่คิดหรือว่าข้าจะถลกหนังเจ้ามาทำเป็นผ้าเช็ดเท้า? เจ้าอ้วนเกินไป ข้าเลยทำรองเท้าบู๊ตหนังจากเจ้าไม่ได้ แต่ทำผ้าเช็ดเท้าก็น่าจะพอไหว” “ฮ่าๆ น้ำเสียงเจ้าดุดันใช้ได้เลยนี่” เหล่าลิ่วยังคงฉีกยิ้มอยู่เช่นเดิม แม้จะพูดกับกลุ่มของชือโซว แต่เขากลับใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหยั่งเชิงหลี่ชีเย่ เขาพูดต่อ “ความจริงแล้วหนังของข้าน่ะมันหยาบมาก มีคนอยากจะทำแบบที่เจ้าว่ามาเยอะแยะแต่ก็ทำไม่สำเร็จ ถ้าเจ้าลองทำ ข้าเกรงว่ามืออันขาวสะอาดของเจ้าจะต้องบาดเจ็บเอาได้นะ” “ไม่หยาบหรอก” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ “หนังของเจ้าคงใช้เวลาไม่นานหรอก แต่ถ้าเป็นหนังเก่าที่อยู่ในถ้ำโบราณนั่นก็อีกเรื่อง รายนั้นน่ะเก่าของจริง” เหล่าลิ่วไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้จนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ในชั่วพริบตา แววตาของเขาก็จ้องเขม็งไปที่หลี่ชีเย่อย่างมุ่งร้าย หลี่ชีเย่ยังคงยิ้มรับสายตานั้นอย่างใจเย็น “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร” เหล่าลิ่วพยายามฝืนยิ้มและกล่าว “เจ้าต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ ข้ายังไม่ได้ถามชื่อของเจ้าเลย” “หลี่ชีเย่” หลี่ชีเย่ตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง เหล่าลิ่วพยายามค้นหาทุกซอกมุมในความทรงจำแต่กลับนึกชื่อนี้ไม่ออก นั่นหมายความว่าเขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะข้อมูลและการสืบข่าวเป็นทักษะที่ดีที่สุดของเขา “น่าเสียดายที่ข้าหูตาไม่กว้างขวางพอ เลยไม่เคยได้ยินชื่อของเจ้ามาก่อน” เหล่าลิ่วตอบกลับ “ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เพราะเจ้ามันยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรู้เรื่องนี้ ไปถามฉีคงดูสิ เดี๋ยวเขาก็บอกเจ้าเอง” หลี่ชีเย่หัวเราะตอบ “ตึก! ตึก! ตึก!” เหล่าลิ่วถอยหลังไปหลายก้าวทันที สีหน้าของเขาซีดเผือด เขาจ้องมองหลี่ชีเย่ราวกับเห็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก เขาก่อตั้งแก๊งอันธพาลขึ้นและสนุกกับการหลอกล่อผู้ฝึกตน รวมถึงยอดฝีมือหลายคน เมื่อเหยื่อพาพรรคพวกมาเอาคืน เหล่าลิ่วก็จะก้าวออกมาเผชิญหน้าด้วยตัวเองเสมอ อย่างไรก็ตาม ตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นความลับมาตลอด แม้แต่สมาชิกในแก๊งอันธพาลเองก็ไม่รู้ว่าเขามาจากไหน ทั้งที่เขาเพิ่งมาอยู่ในเมืองจีหลินได้ไม่นาน แต่ความสามารถของเขาก็มากพอที่จะทำให้ทุกคนยอมสยบ อันที่จริง ตั้งแต่จากบ้านมา เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใครเลย แต่หลี่ชีเย่กลับจดจำเขาได้ แถมยังเอ่ยชื่อที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งมีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จัก คำพูดเหล่านั้นกระทบเขาอย่างจังดุจสายฟ้าฟาด “ผู้น้อยมีตาแต่หาไม่เห็นภูเขาไท่ โปรดอภัยให้ข้าด้วย” ในที่สุด เหล่าลิ่วผู้หน้าซีดเผือดก็เลิกยิ้ม เขาประสานมือคารวะหลี่ชีเย่ก่อนจะหันไปบอกพวกพ้อง “พี่น้องทุกคน ไปกันเถอะ” เมื่อกล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่กล้าโอ