Chapter 2603: การถลกหนัง “เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?” โยวเจิ้งรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้เห็นสภาพของศพนี้เมื่อเปรียบเทียบกับร่างปกติ แค่เรื่องที่ไวท์ออร์คิดถูกกลืนกินไปในคืนเดียวก็แปลกประหลาดและน่าตกใจมากพอแล้ว แต่นี่ชาวบ้านที่หายตัวไปกลับปรากฏตัวขึ้นในที่ไกลแสนไกล แถมยังอยู่ในสภาพเช่นนี้อีก? โยวเจิ้งนึกไม่ออกเลยว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ “การกลืนกิน พวกมันกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดไปแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าวโดยไม่มีท่าทีประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย “หุ่นเชิดงั้นหรือ?” โยวเจิ้งสะดุ้งเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อลองคิดทบทวนดูแล้ว มันก็ดูสมเหตุสมผลทีเดียว เหตุใดศพเหล่านั้นถึงกลับมาเพื่อฆ่าผู้คน? บางทีอาจมีผู้อยู่เบื้องหลังที่น่ากลัวชักใยเรื่องทั้งหมดนี้อยู่ “นี่เป็นฝีมือของความมืดงั้นหรือ?” เขาถาม หลี่ชีเย่ไม่ตอบ เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้งแล้วเริ่มแยกชิ้นส่วนศพที่ถูกถลกหนังออกมา กล้ามเนื้อ เอ็น และเส้นเลือดแต่ละเส้นของศพถูกดึงออกมาอย่างหมดจด จากนั้นก็ตามด้วยอวัยวะภายใน ไม่มีส่วนใดได้รับความเสียหายระหว่างกระบวนการถอดแยกเลยแม้แต่น้อย “อึก...” อี้เสวี่ยที่เกิดความอยากรู้อยากเห็นจนเข้ามาดูถึงกับต้องรีบวิ่งออกไปเพราะความคลื่นไส้อาเจียน หลี่ชีเย่ไม่ได้ใส่ใจ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับศพ กวาดมองไปมาอย่างรวดเร็ว ในที่สุดชิ้นส่วนต่างๆ ก็ถูกประกอบกลับเข้าไปใหม่ได้อย่างไร้ที่ติ กระบวนการแยกส่วนและประกอบกลับไม่หลงเหลือรอยแผลแม้แต่นิดเดียว จะกล่าวว่าแม้แต่เส้นผมสักเส้นก็ยังอยู่ครบถ้วนก็คงไม่เกินจริง ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวที่หลี่ชีเย่หยิบออกมา เขาพินิจมองดูอย่างละเอียดและโยวเจิ้งก็ทำเช่นเดียวกัน มันเป็นหินก้อนจิ๋วขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย แบนราบและมีสีดำสนิทพร้อมความเงางามจางๆ เหตุใดสิ่งนี้ถึงเข้าไปอยู่ในศพได้? “คุณชาย สิ่งนี้คืออะไรหรือขอรับ?” โยวเจิ้งถาม “เมล็ดพันธุ์” หลี่ชีเย่ตอบ “เมล็ดพันธุ์?” โยวเจิ้งตะลึงงันไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “สำหรับอะไรหรือขอรับ?” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นหรือได้ยินเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้ “เมล็ดพันธุ์สำหรับผลผลิต” หลี่ชีเย่กล่าว โยวเจิ้งไม่มีคำตอบใดๆ หลี่ชีเย่ยังคงจ้องมองหินก้อนจิ๋วนั้นราวกับว่ามันซ่อนความลับอันน่าทึ่งเอาไว้ “ได้เวลาไปที่ต้นตอแล้ว” สายตาของเขาคมกริบดุจดั่งมองทะลุผ่านกาลเวลา เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น แล้วกระแสน้ำวนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันมีขนาดใหญ่เพียงอ่างล้างหน้าเท่านั้น กฎแห่งเต๋าจำนวนมหาศาลหมุนวนอยู่ในกระแสน้ำวนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น ราวกับต้องการแยกส่วนทุกสรรพสิ่ง ปริศนาทั้งปวงจะค่อยๆ ถูกคลี่คลายเมื่ออยู่ภายในกระแสน้ำวนแห่งเต๋านี้ โยวเจิ้งรู้สึกวิงเวียนเมื่อมองเข้าไป เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถูกดูดเข้าไปและตัวตนของเขาค่อยๆ แตกสลายไปพร้อมกับวิถีเต๋าที่เขาได้ฝึกฝนมา ตัวอย่างเช่น วิถีเต๋าที่เขาเลือกใช้ เคล็ดวิชา และเทคนิคต่างๆ ของเขา ทั้งหมดกำลังถูกแยกออกจากกันอย่างสมบูรณ์ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในกระแสน้ำวนนี้ เขาจะไม่มีความลับใดๆ อีกต่อไป ประสบการณ์การบำเพ็ญเพียรทั้งหมดของเขาจะปรากฏออกมาเบื้องหน้าหลี่ชีเย่ ชายหนุ่มผู้หวาดหวั่นเริ่มกลัวจนต้องรีบถอยกรูดไปด้านข้างพร้อมเบือนหน้าหนี หลี่ชีเย่โยนหินก้อนจิ๋วนั้นลงไปในกระแสน้ำวน “ตูม!” มันนำพาพลังมหาศาลและสร้างคลื่นสึนามิแห่งเต๋าขึ้นมา ราวกับว่ามันรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในกระแสน้ำวนจึงพยายามดิ้นรนหลบหนี โยวเจิ้งประหลาดใจอีกครั้ง หินก้อนนี้ดูเหมือนจะมีสติสัมปชัญญะและชีวิตเป็นของตัวเอง “สิ่งนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือ?” โยวเจิ้งถามด้วยความหวาดกลัว การมีสิ่งคล้ายปรสิตฝังอยู่ในร่างกายตนเองนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวนัก ดั่งที่หลี่ชีเย่กล่าวไว้ สิ่งนี้คือเมล็ดพันธุ์ที่ถูกปลูกฝังลงในศพอย่างจงใจ นั่นคือเหตุผลที่พวกมันฟื้นคืนชีพและเริ่มซุ่มโจมตีผู้คน เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นคือต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด ในขณะที่ศพก็เป็นเพียงถุงหนังที่บรรจุพวกมันไว้—เป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น โชคร้ายที่มันไม่อาจหลบหนีจากการกดขี่อย่างสมบูรณ์ของหลี่ชีเย่และกระแสน้ำวนได้ จนสุดท้ายต้องยอมจำนนต่อการถูกแยกส่วน “ซี้ด...” มันส่งเสียงคล้ายการครวญครางระหว่างกระบวนการสลายตัวอย่างช้าๆ มันกำลังถูกบดขยี้ไปทีละนิ้ว ภายใต้เปลือกหินภายนอกคือเส้นสายของแสงสีดำสนิท พวกมันเองก็กลายเป็นเหยื่อของกระแสน้ำวนเช่นกัน ความมืดได้เผยร่างที่แท้จริงของมันออกมา กฎเล็กๆ นี้แทบจะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันดำสนิทและลึกล้ำสุดหยั่ง แถมยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งความชั่วร้าย หินก้อนนั้นไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป เศษฝุ่นที่กำลังแตกสลายกลับเปล่งประกายจางๆ ราวกับเม็ดแสงที่กำลังจะดับมอด พวกมันอ่อนแอและมีเพียงน้อยนิด ทว่ากลับมีความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจอธิบายได้ คล้ายกับพลังของเซียน “แปลกประหลาดนัก” โยวเจิ้งประหลาดใจ เมื่อครู่ชิ้นส่วนที่ถูกถอดออกมาเห็นได้ชัดว่าชั่วร้าย แต่ในตอนนี้ เม็ดแสงเหล่านี้กลับมีธรรมชาติที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างน่าประหลาด “นี่คือพลังของหินเซียนในตำนานที่ผู้คนต่างกล่าวขวัญถึง” หลี่ชีเย่กล่าว “หินนั้นมีอยู่จริงงั้นหรือ?” โยวเจิ้งสงสัย หลี่ชีเย่ไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองกระแสน้ำวนไม่วางตา “ป๊อป!” พลังอีกสายหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีกระแสน้ำวนหลังจากกระบวนการสิ้นสุดลง ทำให้เกิดคลื่นสั่นไหวไปทั่วการหมุนวน กฎสีดำในกระแสน้ำวนรวมตัวกันก่อร่างเป็นสัตว์ประหลาดสีดำตัวจิ๋ว มันมีขนาดเท่ากำปั้นและดูคล้ายกับปลาหมึก ทว่าหนวดของมันกลับเต็มไปด้วยหนามแหลม “นั่นมันตัวบ้าอะไรอีก?” โยวเจิ้งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายชั่วร้ายจนต้องเซถอยหลังออกไปด้วยความหวาดกลัว “มันก็เป็นแค่สติสัมปชัญญะที่อ่อนแอเท่านั้น” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างเฉยเมย ดวงตาของเขากลายเป็นดวงประทีปแห่งเทพเจ้า สาดส่องลำแสงที่มองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่งจดจ้องไปยังสัตว์ประหลาดตัวนี้