Chapter 5413: ศิลาทั้งสาม “จนถึงจุดจบเลยสินะ?” หลี่ชีเย่ถอนหายใจแล้วกล่าว “ช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวจริงๆ” “เจ้าเด็กนั่นตั้งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ หากแดนสามอมตะรับมือไม่ได้ มันก็จะถูกพิชิตและโลกปัจจุบันก็จะเป็นลำดับถัดไป” เสียงปริศนากล่าว “เป็นไปตามคาด น่าเสียดายที่เขาคงไม่มีโอกาสนั้น” หลี่ชีเย่พยักหน้า “ต้องบอกว่าท่านสั่งสอนพวกเขามาได้ดีจริงๆ” เสียงนั้นตอบกลับ “การจู่โจมจากสามช่วงเวลาที่ยังคงถูกสกัดกั้นเอาไว้ได้ ทำให้เราพอมีเวลาเหลืออยู่บ้าง” “เจ้าไม่รู้สึกละอายใจที่พูดแบบนั้นบ้างหรือ? พวกเจ้าทุกคนหนีมาแล้วทิ้งให้เหล่ารุ่นหลังต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม?” “ไม่เลยแม้แต่น้อย” เสียงนั้นกล่าว “การปกป้องโลกของพวกเขาเป็นหน้าที่รับผิดชอบของพวกเขา ท่านนั่นแหละที่สอนพวกเขาแบบนั้น” “ข้าไม่เคยสอนให้พวกเขาปกป้องโลกของตน ข้าสอนเพียงให้รักษาหัวใจเต๋าเอาไว้เท่านั้น” หลี่ชีเย่ส่ายหัว “มันก็คือแนวคิดเดียวกันนั่นแหละ อีกอย่างพวกเราก็แก่เกินกว่าจะทำอะไรได้แล้ว อย่าได้ตำหนิพวกเราที่ขอลาพักร้อนเลย” เสียงนั้นดูเหมือนจะขบขัน “พวกเจ้าแค่กลัวว่าจะประวัติศาสตร์ซ้ำรอย หากพวกเจ้าทุกคนถูกกลืนกิน มันคงกลายเป็นเรื่องวุ่นวายใหญ่โต” หลี่ชีเย่แสยะยิ้ม เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ “ใช่ นั่นคือเหตุผลที่พวกเราหนีมาที่นี่ การเป็นอาหารให้ศัตรูก็ไม่ใช่เรื่องดี จริงไหม?” “มันอาจจะเป็นในทางกลับกันก็ได้ กระต่ายที่จนตรอกอาจจะหันมาแว้งกัด แต่จะกัดใครนั้นใครจะไปรู้? หากพวกเจ้าทุกคนเลิกใส่ใจ มันก็คงยิ่งเพิ่มความวุ่นวายให้มากขึ้นไปอีก” หลี่ชีเย่กล่าว “จริงอยู่ที่ความจริงก็คือ โลกใบนี้ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเราอีกต่อไป เราเพียงแค่ใช้ความอดกลั้นต่อตัวเองเท่านั้น” เสียงนั้นยอมรับ “และข้าก็นับถือพวกเจ้าในจุดนั้น” หลี่ชีเย่ถอนหายใจและกล่าว “ดังนั้น ในโลกแห่งอนาคตและสายธารแห่งเวลาของมัน พวกเจ้าทุกคนจะมีที่ยืน” “พวกเรายังไม่ได้คิดไปไกลถึงขนาดนั้น พวกเราเพียงแค่ไม่ปรารถนาจะทำเช่นนั้นก็เท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วพวกเราก็ทนทุกข์มานานหลายปี จะเปลี่ยนวิถีทางไปทำไมกัน?” เสียงนั้นกล่าว “งั้นข้าคงต้องขอถอนคำพูดที่ให้ไว้แล้วล่ะนะ” หลี่ชีเย่แสยะยิ้ม “อย่าเลย คำพูดของท่านมีค่าดั่งทองคำไม่ใช่หรือ?” เสียงนั้นตอบกลับมาทันที “อา โอเคก็ได้” หลี่ชีเย่กล่าว “ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ใจแคบหลังจากที่พวกเจ้าทุกคนตัดสินใจเลือกแล้ว การลงทุนของพวกเจ้าจะเห็นผลอย่างแน่นอน” “ได้ยินแบบนั้นก็ดี” เสียงนั้นหัวเราะอย่างเบิกบานและอุทาน “บางทีข้าควรจะออกมาดื่มสักหน่อยนะ” “ไม่จำเป็น” หลี่ชีเย่โบกมือ “จงฝังตัวต่อไปในสภาพของเจ้าเถอะ” “ก็ได้ๆ” ผู้พูดนิรนามดูเหมือนจะมีอารมณ์ดีขึ้นอย่างชัดเจนหลังจากได้สนทนา “ดูเหมือนพวกเจ้าทุกคนจะไม่เข้าใจข้า ข้ารู้ว่าอะไรควรทำและอะไรควรหลีกเลี่ยง มิฉะนั้นข้าก็แค่ทำลายทุกอย่างให้มันจบสิ้นไปเสียก็สิ้นเรื่อง” หลี่ชีเย่บ่น “ไม่มีใครเชื่อใจใครได้ในยามที่ต้องเผชิญกับบททดสอบและความยากลำบาก” เสียงนั้นกล่าว “นั่นเป็นประเด็นที่ดี ข้าเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกันหากอยู่ในจุดเดียวกับเจ้า” หลี่ชีเย่พยักหน้า “แต่นั่นมันก็เป็นอดีตไปหมดแล้ว” เสียงนั้นกล่าวอย่างมีความสุข “พวกเรารอเพียงให้ท่านเป็นคนเริ่ม” “อย่าได้ร้อนรนไปเลย เมื่อถึงเวลาก็จะถึงเวลาเอง” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ก็นะ มันขึ้นอยู่กับว่าท่านมีความมั่นใจในการสั่งสอนของท่านมากแค่ไหน และคิดว่าพวกเขาจะยืนหยัดได้นานเพียงใด หากพวกเขาพ่ายแพ้ แดนสามอมตะก็จะจบสิ้นและสงครามก็จะมาถึงที่นี่” “มันคงไม่เร็วขนาดนั้นหรอก” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างใจเย็น “ดูเหมือนท่านจะทำวิจัยมาแล้วสินะ” เสียงนั้นกล่าว “ไม่เชิงหรอก มันเป็นเพียงความรู้สึกเท่านั้น แต่เจ้าก็บอกเองไม่ใช่หรือว่าข้าเป็นผู้ครอบครองสามพันโลก ดังนั้นจงเชื่อในสัญชาตญาณของข้าเถิด” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าคิดว่าเราคงไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นแล้ว เพียงแค่รับรู้ไว้ว่าเมื่อท่านจากไป พวกเราจะไม่ติดตามท่านไปแน่นอน” เสียงนั้นกล่าว “อืม อาการบาดเจ็บของพวกเจ้าค่อนข้างสาหัส พักผ่อนเถอะแล้วปล่อยส่วนที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของข้า พวกเจ้าทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำไปหมดแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว “พวกเราเพียงแค่ทำการตัดสินใจ ก็เท่านั้นเอง” เสียงนั้นทอดถอนใจ “และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในอาณาจักรแห่งการบำเพ็ญเพียรของเรา การตัดสินใจให้ถูกต้อง” หลี่ชีเย่กล่าว “ท่านจะทำอย่างไรหากได้ครอบครองศิลาทั้งสาม?” เสียงนั้นถาม หลี่ชีเย่ลูบคางแล้วกล่าว “ข้ายังไม่ได้คิดเรื่องการรวบรวมหรือจะทำอย่างไรกับพวกมันเลยด้วยซ้ำ” “แต่เขากำลังทำมันอยู่ หนึ่งศิลาคือหินรองรับก้าว แล้วอีกสองศิลาที่เหลือล่ะ?” เสียงนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “บางสิ่งบางอย่างก็ไม่อาจควบคุมได้โดยใครหน้าไหน ไม่ว่าจะเขาหรือสวรรค์จอมวายร้าย ย่อมต้องมีความคลาดเคลื่อนเกิดขึ้นเสมอแม้จะเป็นแผนการที่สมบูรณ์แบบก็ตาม เจ้าคิดหรือว่าศิลาเหล่านั้นจะยอมทำตามความต้องการของพวกเขา?” หลี่ชีเย่กล่าว “แล้วท่านจะตอบสนองอย่างไร?” เสียงนั้นถาม “การควบคุมศิลาทั้งสามไม่ได้ให้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการหรอก ไม่อย่างนั้นมันคงถูกทำสำเร็จไปนานแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว “ดูเหมือนท่านจะทราบเงื่อนไขของพวกมันนะ” เสียงนั้นกล่าว “ข้ายังไม่ได้ศึกษาลึกซึ้งพอ แต่ก็คาดเดาได้หลังจากได้คุยกับตาแก่นั่น” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ท่านรู้ไหมว่าพวกมันอยู่ที่ไหน?” เสียงนั้นถาม “อย่างที่พวกเราคุยกัน หนึ่งศิลาเคลื่อนไปข้างหน้าพร้อมกับวาสนาอันยิ่งใหญ่มากมาย” หลี่ชีเย่กล่าว “แล้วอีกสองศิลาที่เหลือล่ะ?” เสียงนั้นถาม “อีกหนึ่งศิลา ไม่ได้อยู่ในโลกใบนี้” หลี่ชีเย่ตอบ “ข้าเข้าใจแล้ว มีเพียงที่เดียวเท่านั้น” เสียงนั้นเข้าใจ “ท่านเคยไปที่นั่นมาก่อน” “แน่นอน ข้าจำเป็นต้องไปเพื่อเป้าหมายของข้า” หลี่ชีเย่ยิ้ม “นั่นสินะ ท่านถึงได้รู้เรื่องของศิลาก้อนที่สอง” เสียงนั้นกล่าว “มันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของแผนการข้า นี่คือการเคลื่อนไหวของเขาไม่ใช่ของข้า มันเป็นการเดินหมากที่ดีหรือไม่? อาจจะใช่ แต่สุดท้ายแล้วนี่ก็คือการยืมมือคนอื่นมาทำงานให้” หลี่ชีเย่ยักไหล่ “แล้วศิลาก้อนสุดท้ายล่ะ?” เสียงนั้นสอบถาม หลี่ชีเย่ลูบคางแล้วกล่าว “นี่คือศิลาที่น่าสนใจที่สุด และเป็นศิลาที่มีความไม่แน่นอนมากที่สุด มันคงจะเต็มไปด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์” “ท่านไม่เคยคิดที่จะไปถึงที่นั่นก่อนเขาบ้างหรือ?” เสียงนั้นถาม “ทำไมข้าต้องทำเช่นนั้น? โชคชะตามีแผนการของมันเอง และสิ่งที่ข้าแสวงหาไม่ใช่โชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้วพวกนี้” หลี่ชีเย่ส่ายหัว “ท่านจะปฏิเสธศิลาทั้งสามแม้ว่าพวกมันจะวางอยู่ตรงหน้าท่านน่ะหรือ?” เสียงนั้นถาม “หากพวกมันยืนกรานจะเป็นส่วนหนึ่งในโชคชะตาของข้า นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” หลี่ชีเย่กล่าว “เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น” เสียงนั้นกล่าวอย่างมั่นใจ “ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจพวกมันดีกว่าข้าเสียอีกนะ” หลี่ชีเย่กล่าว “ไม่เชิงหรอก ข้ามั่นใจว่าท่านรู้เรื่องของพวกมันมากกว่าข้า เพียงแต่ข้าเข้าใจในตัวเขามากกว่าท่านก็เท่านั้น” เสียงนั้นกล่าว “ดี ถ้าอย่างนั้นเรามาใช้ประโยชน์จากความรู้ของเจ้ากันเถอะ” หลี่ชีเย่ยิ้ม