บทที่ 5613: กระบี่อันเลอค่า “ฉันคงไม่ได้อยู่ตรงนี้ไปตลอดหรอกนะ” หลี่ชีเย่ส่ายหน้า “ท่านไม่นึกอยากจะหยุดพักที่นี่บ้างหรือขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่?” ชายผู้นั้นนั่งยองลงและหยิบเปลือกหอยขึ้นมาดู หลังจากเห็นว่ามันสวยงามไม่พอ เขาก็จะวางมันลงแล้วเริ่มหาใหม่ “บอกฉันทีสิ ว่าเจ้าคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้าฉันตัดสินใจอยู่ต่อ?” หลี่ชีเย่ถาม “อืม...” ชายผู้นั้นต้องใช้เวลาครุ่นคิด “ก็เหมือนกับเสือที่เข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่ในฝูงแกะยังไงล่ะ” หลี่ชีเย่ตอบคำถามของตนเอง “ท่านนี่ตลกจังเลยนะขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่” ชายผู้นั้นส่ายหัวพร้อมกับยิ้ม “ฉันไม่ได้ล้อเล่น หากฉันหยุดพัก นั่นย่อมหมายความว่าต้องมีเหตุผลมารองรับ แต่ไม่มีอะไรที่จีรังยั่งยืน เมื่อเหตุผลนั้นหมดไป มันก็เหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกปล่อยออกจากกรง แล้วใครจะหยุดยั้งมันได้? แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น” “โลกมนุษย์แห่งนี้ไม่มีค่าพอให้ท่านอยู่ต่อหรอกขอรับ” ชายผู้นั้นกล่าวเบาๆ “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก อีกมุมหนึ่งคือทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเพียงภาพลวงตาที่ฉาบฉวย ในขณะที่เต๋าของฉันนั้นไร้ที่สิ้นสุด” หลี่ชีเย่กล่าว “แหล่งน้ำตื้นๆ ย่อมไม่อาจกักขังมังกรที่แท้จริงได้” ชายผู้นั้นเปรียบเปรย “ใช่ และนั่นก็เป็นผลดีต่อพวกปลาและกุ้ง หากมังกรที่แท้จริงยังคงปักหลักอยู่แล้วไม่กินพวกปลาและกุ้ง พวกมันจะกินอะไรกันเล่า? แต่ถ้ามังกรเขมือบทุกอย่างจนหมดสิ้น พวกปลาและกุ้งก็อดตายอยู่ดี” หลี่ชีเย่กล่าว “ถ้าท่านกล่าวเช่นนั้น ท่านผู้ยิ่งใหญ่ บางทีการที่ผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริงจากไปอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วก็ได้” ชายผู้นั้นยิ้ม “ไม่เช่นนั้น ก็ต้องสังหารมังกรแล้วจัดงานเลี้ยงฉลองครั้งใหญ่ให้ทุกคนได้กินกัน” หลี่ชีเย่ยิ้ม “น่าเสียดายที่ปลาและกุ้งไม่อาจสังหารมังกรได้” ชายผู้นั้นส่ายหน้า “อย่าเพิ่งด่วนสรุปไป บางทีพวกมันอาจจะเกิดมั่นใจขึ้นมาหลังจากที่เติบโตจนแข็งแกร่งพอ และเริ่มนึกถึงความโอชะของเนื้อมังกร พวกมันไม่เพียงแต่จะอิ่มหนำสำราญ แต่บ่อแห่งนี้และลูกหลานของพวกมันจะมีอาหารกินไปอีกหลายชั่วอายุคนเลยทีเดียว” หลี่ชีเย่กล่าว “มังกรสามารถเขมือบทุกอย่างได้ในการกัดครั้งเดียว ดูเหมือนจะไม่ใช่การต่อสู้ที่สูสีเลยนะขอรับ” ชายผู้นั้นกล่าว “จำไว้ให้ดีว่ายังมีมังกรชั่วร้ายตัวอื่นๆ อยู่ด้วย พวกมันต่างก็หิวโหยและคงไม่รังเกียจที่จะร่วมมือกันจัดการมังกรตัวหนึ่ง แล้วพวกปลาและกุ้งก็อาจจะได้เศษเนื้อที่เหลือทิ้งไว้เป็นกำไร” หลี่ชีเย่กล่าว “นั่นเป็นความคิดที่ดีเลยขอรับ” ชายผู้นั้นกล่าว “ปัญหาคือ การเชิญแขกเข้าบ้านนั้นทำได้ง่าย แต่การจะไล่พวกเขากลับไปนั้นยากกว่า ใครจะรับประกันได้ว่ามังกรตัวอื่นจะไม่เริ่มหันมากินสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยแทน?” “โอ้ นั่นเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่ความเป็นไปได้” หลี่ชีเย่กล่าว “มันเป็นเพียงแค่การรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อเปิดฉากกินเลี้ยงเท่านั้น” “มังกรชั่วร้ายไม่ได้เกิดมาตามธรรมชาติหรอกขอรับ” ชายผู้นั้นถอนหายใจ หลี่ชีเย่หยิบเปลือกหอยขึ้นมาอีกชิ้นแล้วส่งให้ชายผู้นั้น ซึ่งเขาก็พึงพอใจกับลวดลายบนเปลือกหอยนั้นมาก ก่อนจะเก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋า “ใช่แล้ว พวกมันเคยเป็นปลาและกุ้งที่เติบโตขึ้นและฉลาดขึ้น หรือบางทีก็แค่โชคดีที่ได้พบวาสนา” หลี่ชีเย่กล่าว “เพียงเพื่อที่จะหันมากลืนกินเผ่าพันธุ์เดียวกัน” ชายผู้นั้นพึมพำ “ไม่น่าแปลกใจเลยสักนิด ฉันเองก็เคยเป็นหนึ่งในกุ้งเหล่านั้น ถ้าฉันยังอยู่ต่อนานพอ ฉันเองก็อาจจะเริ่มกินกุ้งตัวอื่นๆ เหมือนกัน” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าไม่คิดว่าท่านจะทำเช่นนั้นหรอกขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่” ชายผู้นั้นยิ้มเจื่อนๆ “เมื่อใดที่ฉันสามารถละทิ้งหัวใจแห่งเต๋าได้ การอ้าปากเขมือบทุกสิ่งทุกอย่างก็คงไม่ใช่ปัญหา ฉันคงไม่รู้สึกผิดหรือคิดว่ามันไม่เหมาะสม มันก็แค่อาหารอีกมื้อหนึ่งเท่านั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “ท่านพูดถูกขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าไม่อาจตามทันระดับชั้นของท่านได้ และทำได้เพียงเฝ้ามองอยู่ที่นี่เท่านั้น” ชายผู้นั้นถอนหายใจ “ไม่หรอก การแสวงหาของเจ้าคือโลกมนุษย์ไม่ว่ารอบข้างจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร มันคือการหวนคืนสู่จุดเริ่มต้น นั่นคือเหตุผลที่กระบี่เล่มนั้นถึงอยู่กับเจ้า” หลี่ชีเย่ยิ้ม “นั่นก็เพราะท่านและพี่หมินเหรินมอบมันให้กับข้านั่นแหละขอรับ” ชายผู้นั้นกล่าว “สุดท้ายแล้ว กระบี่ที่ดีก็คู่ควรกับยอดฝีมือ และถึงเวลาที่มันจะได้ขึ้นเวทีเสียที” หลี่ชีเย่กล่าว “ขอรับ ข้าคงจะได้รู้ว่าตัวเองอ่อนหัดเพียงใดหลังจากได้ก้าวขึ้นไปบนเวทีนั้น” ชายผู้นั้นกล่าว “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าเอาไปเปรียบเทียบกับใคร หากเป็นคนอื่นๆ ในโลกมนุษย์นี้ล่ะก็ สบายมาก แต่ถ้าเป็นพวกเฒ่าแก่นั่นจากศาลสวรรค์ล่ะก็? เจ้ายังอีกยาวไกลนัก เพราะเจ้าเป็นเพียงปลาตัวใหญ่ในบ่อนี้ ในขณะที่พวกมันกำลังจะกลายเป็นมังกรกันหมดแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว “ท้ายที่สุด เราก็ยังต้องพึ่งพาท่านอยู่ดี ท่านผู้ยิ่งใหญ่” ชายผู้นั้นกล่าว “พลังของเรานั้นจำกัดมาโดยตลอด หากไม่ใช่เพราะจักรพรรดินีและท่านอื่นๆ เราคงถูกกวาดล้างไปตั้งแต่ช่วงสงครามเต๋าอันยิ่งใหญ่แล้ว” “ย่อมมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเสมอ จงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุดด้วยความบริสุทธิ์ใจและปราศจากความเสียดายก็พอ” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าพร้อมที่จะรับใช้แล้ว” ชายผู้นั้นกล่าว “ฉันไม่มีอะไรให้เจ้าทำมากนักหรอก ฉันเพียงแค่มาบอกเจ้าว่ากลองศึกได้เริ่มตีรัวแล้ว ถึงเวลาทำสงครามเสียที” หลี่ชีเย่ส่ายหัวพร้อมกับยิ้ม “ท่านผู้ยิ่งใหญ่ รุ่นนี้คือรุ่นสุดท้ายของศาลสวรรค์แล้วใช่หรือไม่ขอรับ? พวกเรารอคอยเวลานี้มานานเหลือเกิน” “เราต้องการโอกาสที่สมบูรณ์แบบ เพราะการบดขยี้ศาลสวรรค์เพียงอย่างเดียวมันไร้ประโยชน์” หลี่ชีเย่ยิ้ม “การสังหารกระบี่พิฆาต, เนเธอร์ และเฮ่าไห่ ไม่ได้ส่งผลอะไรนอกจากทำลายขวัญกำลังใจของพวกมันชั่วคราวเท่านั้น ในอนาคตศาลสวรรค์แห่งใหม่ย่อมผุดขึ้นมา และจะมีคนอื่นเข้ามาอยู่ใต้สังกัดพวกมันอีก” “เราสามารถทำลายสมบัติสวรรค์ได้จริงๆ หรือขอรับ? พลังระดับนั้นมีอยู่จริงในโลกมนุษย์งั้นหรือ?” ชายผู้นั้นถาม “พูดน่ะมันง่าย แต่ทำน่ะแทบเป็นไปไม่ได้เลย” หลี่ชีเย่กล่าว “แต่เราสามารถจับปลาและกุ้งตัวยักษ์เหล่านั้นได้ ศาลสวรรค์มีกฎเกณฑ์และขีดจำกัดของมัน และมีสถานที่บางแห่งที่มันไม่อาจเข้าไปถึง” “ท่านต้องการจะเข้าควบคุมมันหรือขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่?” ชายผู้นั้นพบเปลือกหอยที่ถูกใจอีกชิ้นจึงเก็บมันไว้ “มันมีความลับบางอย่างอยู่และฉันยังไม่มีกุญแจสำคัญ อีกอย่างมันก็เป็นสถานที่ที่ทิวทัศน์งดงาม การยึดมันมาคงทำลายความสวยงามของมันหมด” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าเชื่อว่าท่านล่วงรู้ความลับนั้นแล้วและจะต้องกุมมันไว้ได้แน่ขอรับ” ชายผู้นั้นกล่าว “ความจริงคือ คำตอบนั้นอยู่ในใจฉันมาตลอด เพียงแต่ฉันยังไม่เข้าใจจนกระทั่งถึงขั้นตอนหนึ่ง ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ในกำมือแล้ว” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ชัยชนะของท่านถือว่าแน่นอนแล้วขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่” ชายผู้นั้นกล่าว “เราจะเริ่มลากอวนในไม่ช้าเพื่อจบทุกอย่าง แน่นอนว่าแม้แต่กระต่ายที่จนตรอกยังกัดสู้ นับประสาอะไรกับศาลสวรรค์” หลี่ชีเย่กล่าว “และพวกเราจะจัดการพวกมันแทนท่านเองขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่” ชายผู้นั้นคำนับ “กระบี่ต้องถูกนำมาใช้ มิฉะนั้นแม้แต่กระบี่ที่เลอค่าที่สุดก็ย่อมขึ้นสนิม” หลี่ชีเย่ยิ้ม “เวทีของเราคือศาลสวรรค์ พวกเราจะเริ่มเคลื่อนพลเดี๋ยวนี้ขอรับ” ชายผู้นั้นกล่าวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย การโจมตีศาลสวรรค์เป็นเรื่องที่สั่นสะเทือนปฐพี แต่กลับถูกตัดสินใจได้ง่ายดายเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น