ตอนที่ 5629: ฉันจะไปกับท่าน หลี่ชีเย่และผู้พิชิตมารย่างกรายเข้าสู่ดาราสมมติเพื่อชมทัศนียภาพอันเป็นเอกลักษณ์ รังสีแห่งสวรรค์สั่นไหวอย่างต่อเนื่อง ทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่าที่นี่เป็นอีกโลกหนึ่ง เมื่อหันกลับไปมองเบื้องล่าง พวกเขาจะเห็นว่าตนเองทิ้งเกาะจักรพรรดิพันธะไว้ไกลเพียงใด ดวงดาวดวงนี้ดูเหมือนจะแขวนลอยอยู่สูงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และอยู่ใกล้กับสวรรค์ชั้นฟ้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผู้พิชิตมารสัมผัสถึงพลังกดดันของดวงดาวอย่างระมัดระวัง เธอเคยทำเช่นนี้มาหลายครั้งในอดีต แต่ครั้งนี้มีความแตกต่างอย่างชัดเจน ก่อนหน้านี้ เธอสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของตัวตนระดับสูงสุดที่คอยปกคลุมอยู่เหนือพวกเขา แต่ในขณะนี้ การได้มายืนอยู่ภายในนั้นได้เพิ่มแง่มุมใหม่ให้กับพลังนี้ นั่นคืออำนาจแห่งสวรรค์ เธอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดการเอาชนะกลิ่นอายกดดันนี้จึงยากลำบากนัก ดูเหมือนว่ามันจะแผ่ออกมาจากสรวงสวรรค์โดยตรง “การบำเพ็ญเพียรขององค์จักรพรรดินีนั้นแตกต่างจากพวกเรา” เธอให้ความเห็น “ไม่ใช่แตกต่าง เพียงแค่เป็นการเปลี่ยนแปลงขั้นสูง พระนางได้เดินบนเส้นทางเดียวกับพวกเจ้าทุกคน แต่หลังจากเข้าสู่สวรรค์ พระนางก็ได้รับพลังใหม่และนำมันกลับมาด้วย” หลี่ชีเย่ส่ายศีรษะ “สวรรค์... ฝ่าบาท ท่านหมายความว่าอย่างไร?” ร่างกายของเธอสั่นสะท้านหลังจากได้ยินเช่นนั้น เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนในตอนที่ยังเป็นเด็ก และผู้ที่เล่าเรื่องเหล่านั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลี่ชีเย่ เนื่องจากอายุที่ยังน้อยและขาดความรู้ เธอจึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวและความสำคัญของมัน หลังจากบรรลุจุดสูงสุดของมหาเต๋าและได้รับผลเต๋า เธอจึงได้รับมุมมองที่แตกต่างออกไป ท้ายที่สุดแล้ว เธอไม่เคยลืมคำพูดแม้แต่คำเดียวที่ออกมาจากปากของเขา สิ่งเหล่านั้นคือความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดของเธอ ไม่ต้องพูดถึงนัยสำคัญที่ซ่อนอยู่ภายใน “ดังนั้นองค์จักรพรรดินีจึงขึ้นไปที่นั่นแล้วกลับลงมา” เธอกล่าว “พระนางน่าทึ่งและมุ่งมั่นเสมอมา” เขาถอนหายใจก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา ผู้ที่รู้จักหลี่ชีเย่มักไม่ค่อยเห็นเขายิ้มเช่นนี้บ่อยนัก มันเป็นรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ “มิน่าล่ะ” เธอเข้าใจถึงพลังกดดัน ณ จุดนี้แล้วจึงถามขึ้นว่า “ฝ่าบาท ท่านประสงค์จะไปที่นั่นด้วยหรือไม่?” “ใช่ มันเป็นเพียงจุดแวะพักที่จำเป็น ไม่ใช่จุดหมายปลายทางสุดท้าย” เขามองขึ้นไปด้านบนแล้วพยักหน้า “ฉันจะไปกับท่านด้วย ฝ่าบาท” เธอกล่าวพร้อมดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ดูเหมือนเด็กสาวตัวน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่ชีเย่ มากกว่าจะเป็นผู้พิชิตระดับสูงสุดที่ใครต่างเกรงขาม ปีกคู่นั้นปกคลุมและปกป้องเธอ ความอบอุ่นของมันทำให้เธอสามารถหลับใหลได้อย่างสงบ หากปราศจากเขา แม้ว่าเธอจะรอดพ้นจากการจู่โจมมาได้ เหตุการณ์อันน่าสะเทือนใจเหล่านั้นคงจะหลอกหลอนและทำให้เธอเสียสติไปแล้ว “มันเป็นเส้นทางที่ยากลำบาก” เขาประคองแก้มของเธอแล้วส่ายศีรษะ “วันหนึ่งเราจะต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดและอาจถูกมันกลืนกินจนหมดสิ้น” “ฉันเข้าใจ ฝ่าบาท แต่ฉันเต็มใจที่จะเผชิญหน้ากับมัน” เธอกล่าวด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว เขายิ้มอย่างฝืนๆ และกล่าวว่า “ข้าไม่ได้หวังให้เจ้าต้องมาเดินบนเส้นทางนี้ เพราะตัวเจ้าในตอนนี้ก็สมบูรณ์แบบมากพอแล้ว ความสมบูรณ์แบบนี้อาจแตกสลายเมื่อพวกมันปรากฏตัว และความหวาดกลัวอาจเข้าครอบงำจิตใจเจ้าอีกครั้งหากเจ้าตามข้ามา” เธอสะดุ้งหลังจากได้ยินเช่นนั้น พลางนึกถึงสมรภูมิอันโหดร้ายและประสบการณ์เฉียดตายที่ผ่านมา “ฉันอดทนผ่านความยากลำบากนับไม่ถ้วนระหว่างการบำเพ็ญเพียร เพราะฉันต้องการเผชิญหน้ากับความกลัวและความมืดมิดของฉัน นี่คือบทเรียนที่ท่านมอบให้ฉัน ฝ่าบาท” เธอกล่าว “เจ้าไม่จำเป็นต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป เจ้ากำลังทำได้ดีแล้วในตอนนี้” เขาถอนหายใจ “ฝ่าบาท ท่านไม่เคยเป็นคนที่ถอยหลัง แล้วทำไมถึงห้ามไม่ให้ฉันก้าวไปข้างหน้า? ฉันยังเดินไปบนเส้นทางนี้ได้ไม่ไกลพอ โปรดอย่ารั้งฉันไว้เลย” เธอมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน เขามองใบหน้าของเธอแล้วนึกถึงเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่ท่ามกลางซากศพและกองเลือด เธอช่างเปราะบางและหวาดกลัวด้วยสีหน้าที่ซีดเผือดราวกับคนตาย เป็นภาพที่บีบคั้นหัวใจยิ่งนัก “เพราะเจ้าไม่จำเป็นต้องผ่านเรื่องพวกนี้เลย” เขากล่าว “แต่มันเกิดขึ้นแล้ว ฉันรู้ว่าท่านต้องการผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับฉัน ไม่ต้องการให้ฉันต้องเผชิญกับความเจ็บปวดและความบอบช้ำอีก อย่างไรก็ตาม ท่านเป็นผู้นำพาฉันสู่แสงสว่าง และฉันปรารถนาที่จะติดตามท่านไป ฝ่าบาท” เธอจับมือเขาไว้ เขาตบหน้าเธอเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าจะก้าวไปข้างหน้าเสมอ เจ้าอาจไม่สามารถมองเห็นข้าได้ในขณะที่เจ้ากำลังเดิน และนั่นคือตอนที่ความมืดมิดจะเข้ามาเยือน” “ฉันรู้เรื่องนี้ดี ฝ่าบาท แม้ว่าฉันจะไม่สามารถมองเห็นร่างของท่านบนถนนที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้ได้ แต่ฉันรู้ว่าท่านอยู่ข้างหน้า ดังนั้นฉันเพียงแค่ต้องเดินตามรอยเท้าของท่านไป แล้วฉันก็จะสามารถพบท่านได้อีกครั้ง ท่านจะอยู่ที่นั่นเสมอ” เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น