Chapter 5619: อยากจะฆ่าเจ้า บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อทั้งสองนั่งลงด้วยกัน สายลมทะเลพัดผ่านทำให้เส้นผมของนางยุ่งเหยิง ส่งผลให้อดัมเอื้อมมือไปจัดแต่งทรงผมให้นางอย่างเบามือ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ นางก็สงบลงและเอ่ยถาม "เจ้าจะเริ่มเมื่อไหร่?" "เร็วๆ นี้ ทุกอย่างพร้อมหมดแล้วขาดเพียงแค่ลมตะวันออกเท่านั้น นั่นแหละคือเวลาที่เราจะเริ่ม" เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วกล่าว "เจ้าต้องทำให้สำเร็จ มิเช่นนั้นชีวิตนับไม่ถ้วนที่สูญเสียไปคงไร้ความหมาย" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ถึงอย่างไรพวกเขาก็ต้องตาย แต่ในตอนนี้ อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ตายโดยมีจุดมุ่งหมาย" เขาไหวไหล่ "เจ้ายังมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างไหม?!" ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร รังสีแห่งความโกรธแค้นนั้นคมกริบราวกับจะทิ่มแทงหัวใจ "ฉันเป็นมนุษย์แน่นอนอยู่แล้ว ส่วนเธอน่ะไม่ใช่" เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม "เจ้า!" นางถลึงตาใส่เขาอย่างเดือดดาล เขาหัวเราะเบาๆ พลางจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของนาง "ไม่ต้องกังวลไป ฉันจะทำในสิ่งที่ต้องทำ ไม่อย่างนั้นฉันจะจากไปอย่างสงบได้อย่างไร? ผืนดินเล็กๆ แห่งนี้จำเป็นต้องกำจัดเหล่าแมลงร้ายออกไปเสียก่อน เพื่อที่พืชผลจะได้เติบโตได้" "เพื่อที่เจ้าจะได้เก็บเกี่ยวพวกมันทีหลังน่ะหรือ?" นางตั้งข้อสังเกต "ไม่ อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่กำลังพรวนดิน กำจัดวัชพืช และจัดการกับพวกศัตรูพืช สิ่งที่จะงอกงามออกมาหลังจากนั้นไม่ใช่ปัญหาของฉันอีกต่อไป" เขาส่ายศีรษะ "ก็ได้ ถ้าถึงเวลาทำศึก ฉันขอคนผู้นั้น เจ้าต้องเหลือเขาไว้ให้ฉัน" นางกล่าว "เกรงว่าฉันจะรับปากเรื่องนั้นไม่ได้ มันอยู่นอกเหนือการควบคุมของทั้งฉันและเธอ" เขาตอบ "เจ้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าเจ้าควบคุมเรื่องนี้ได้" นางคัดค้าน "หากเป็นไปตามใจฉัน เรื่องนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น และสถานการณ์คงไม่มาถึงจุดนี้" เขากล่าว "แต่ทั้งหมดนี้มันเป็นสิ่งที่เจ้าทำขึ้นเอง เจ้าเป็นคนคุมทุกย่างก้าวและยังสามารถบงการผลลัพธ์ในตอนนี้ได้" นางกล่าว "ไม่ว่าเธอจะพูดอย่างไร มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้" อดัมปฏิเสธ "เจ้า!" ท่าทางที่เย็นชาและไร้ที่ติของนางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ "กาลเวลาจะให้คำตอบเอง อย่าเพิ่งหมดความอดทน" อดัมกล่าว "ฉันจะไม่ยอมให้เกิดความล้มเหลว เพราะอย่างที่เธอว่า ชีวิตมากมายอาจต้องตายเปล่า เหตุทุกอย่างย่อมมีผลของมัน เธอรอมานานถึงเพียงนี้ จะรออีกสักหน่อยจะเป็นไรไป?" "เจ้าพูดง่ายนะ ในเมื่อความเอาแต่ใจของเจ้าเป็นต้นเหตุของความทุกข์ทรมานและความตายที่นับไม่ถ้วน" นางกล่าว "เธอเคยคิดบ้างไหมว่าหากไม่มีสิ่งที่เธอเรียกว่าความเอาแต่ใจของฉัน ความทุกข์ทรมานและความตายเหล่านั้นก็จะดำเนินต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด? ปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของฉันคือการจบวัฏจักรนี้เสียที" เขาย้อนกลับ "นี่ไม่ใช่การลดทอนประสบการณ์อันเลวร้ายของเธอ แต่ในความเป็นจริง มันยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของสิ่งที่ฉันต้องเผชิญในระหว่างการเดินทางบนวิถีเต๋าของฉันเลยด้วยซ้ำ" นางจ้องมองเขานิ่ง พยายามอ่านทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณเพื่อค้นหาความจริง "สรุปแล้ว เขาตายหรือยังอยู่?" ในที่สุดนางก็ถามออกมา เขาเพียงส่ายศีรษะและไม่ตอบคำถามนั้น หัวใจของนางสั่นไหวเมื่อไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน แม้จะหวังในผลลัพธ์บางอย่าง แต่นางก็เกรงว่าความจริงอาจจะเป็นในทางตรงกันข้าม "คนดีมักอายุสั้น ในขณะที่คนชั่วกลับเสวยสุขอยู่ได้นานหลายปี" นางเปรย "ไม่ต้องห่วง ฉันคงไม่ได้เสวยสุขอยู่ได้อีกไม่นานหรอก เพราะฉันจะจากไปในเร็วๆ นี้ ถึงตอนนั้น ต่อให้โลกจะเรียกร้องหาฉัน ฉันก็จะไม่ตอบรับอีกแล้ว" เขากล่าว "จะไปที่ไหน?" คำพูดของนางยังคงเย็นชา ทว่าแววตาเริ่มอ่อนลง "ไปยังที่ที่ฉันควรจะไป" เขาเหม่อมองท้องฟ้า ราวกับมองเห็นไปไกลถึงสุดขอบของมัน "เจ้ายังจำคำสัญญาที่ให้ไว้ตอนจากทวีปทั้งสิบสามมาเมื่อก่อนได้ไหม?" ดวงตาของนางกลับมาเย็นเยียบและเฉียบคมอีกครั้ง "จำได้ ฉันให้สัญญาไว้" เขาถอนหายใจแผ่วเบา "ถ้าอย่างนั้นบอกข้ามา ว่ามันยังพอมีโอกาสอยู่หรือไม่?" นางถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาถอนหายใจอีกครั้ง แหงนมองเบื้องบนก่อนจะส่ายหน้า "ฉันไม่รู้ ฉันคิดว่ามันค่อนข้างเป็นไปได้ยาก" "นั่นคือเหตุผลที่เจ้าถอดใจ" นางกล่าว "มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะตัดสินใจได้ หรือควรจะทำ เธอเองก็รู้ดี ถ้าเรื่องนี้ปล่อยให้ผู้อื่นตัดสินได้ มันคงไม่ลากยาวมาถึงจุดนี้" เขากล่าว แววตาของนางอ่อนแสงลงอีกครั้งพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบที่โหยหามานาน "ยังอยู่ใช่ไหม?" นางรวบรวมความกล้าถาม เขาหายใจเข้าลึกๆ และนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "พูดยาก เรื่องราวเช่นนี้มันคาดเดาไม่ได้และเกินกว่าที่จะไขว่คว้า" "นั่นแปลว่ายังพอมีโอกาส? เจ้าควรจะทำมัน!" นางดูเหมือนมีความหวังขึ้นมาและพยายามคะยั้นคะยอ "เธอรู้ดีว่าไม่มีใครในโลกนี้สามารถดึงใครบางคนที่ตายไปแล้วจริงๆ กลับมาได้ นอกจากสรวงสวรรค์ที่ชั่วร้าย" เขาจ้องมองนางก่อนจะเผยรอยยิ้มจางๆ "แต่เจ้าทำได้ ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้!" นางยืนกราน เขาถอนหายใจอีกรอบก่อนตอบ "ใช่ ฉันทำได้ ตราบใดที่เงื่อนไขทั้งหมดถูกต้อง แต่มันเป็นความพยายามที่ล่อแหลมและมีผลกระทบที่ร้ายแรงตามมา" "สิ่งที่สำคัญต่อเจ้ามากกว่า คือนาง หรือผลกระทบเหล่านั้น?" นางถาม "บางสิ่งก็ไม่ควรทำ" เขาส่ายศีรษะ "ไม่ใช่แค่ฉัน แต่สรวงสวรรค์ที่ชั่วร้ายผู้ทรงอิทธิพลก็เชื่อเช่นนั้นเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นตัวตนที่ไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจได้คงจะตกสู่ความเสื่อมทรามไปหมดแล้ว" "สรุปคือไม่สินะ" นางสูดหายใจเข้าลึก "เอาเถอะ บางทีเรื่องราวอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่เธอคิดก็ได้ อาจจะมีแสงสว่างแห่งความหวังอยู่บ้าง" เขาเปลี่ยนท่าทีในทันที "หึ คำว่าสิ้นหวังไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเจ้าเลยนะ อีกาดำ" นางกล่าวอย่างเย็นชา "เธอรู้จักฉันดีจริงๆ ฉันละสงสัยนักว่าทำไมตอนนั้นเธอถึงยืนกรานที่จะฆ่าฉันให้ได้" เขายิ้ม "ข้าเพียงแค่เสียดายที่ตอนนั้นข้าฆ่าเจ้าไม่ได้" แววตาเย็นชาของนางไม่ปิดบังจิตสังหารที่มีต่อเขา นางรู้ดีว่าตอนนั้นนางไม่อาจฆ่าเขาได้ และในตอนนี้ก็ยิ่งไม่มีทางทำได้เช่นกัน