บทที่ 1045 การสั่งสอน แฮร์รี่มาถึงหน้าห้องของอเล็กซ์ตั้งแต่เช้าตรู่ อเล็กซ์จึงรีบขอให้วิสเกอร์หยุดปรุงยาแล้วกลับเข้าไปในพื้นที่ของอสูร เมื่อวิสเกอร์จากไป เขาก็เปิดประตูให้แฮร์รี่เข้ามา “เอาล่ะ ผมตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้เรื่องนี้มาก เริ่มกันเลยเถอะ” ทันทีที่เข้ามาในห้อง แฮร์รี่ก็เอ่ยขึ้น อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ แล้วนำทางเขาไปยังห้องปรุงยา “แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดี?” แฮร์รี่ถาม “เอ่อ คุณช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่าตอนนี้คุณรู้อะไรมาบ้าง เพื่อที่ผมจะได้เริ่มสอนจากจุดนั้น?” อเล็กซ์กล่าว “ได้สิ” แฮร์รี่ตอบตกลงและเริ่มอธิบายสิ่งที่เขารู้ โดยพื้นฐานแล้ว แฮร์รี่เข้าใจความรู้ทั่วไปทั้งหมดเกี่ยวกับโครงสร้างและการรวมตัว เขารู้ว่าละอองผงแต่ละส่วนก่อตัวเป็นโครงสร้างที่แตกต่างกัน และเมื่อนำมาผสมกันอย่างถูกต้องก็จะทำให้เม็ดยามีคุณภาพดีขึ้น ทว่าเขายังคงสับสนในรายละเอียดปลีกย่อย เขาไม่เข้าใจว่ารูปทรงที่ผสมแล้วควรจะมีลักษณะเป็นอย่างไร หรือในสถานการณ์ส่วนใหญ่แล้วละอองผงแต่ละส่วนนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่ เขาไม่เข้าใจว่าคนเราจะสามารถติดตามละอองผงนับล้านที่เกิดขึ้นระหว่างการปรุงยาได้อย่างไร และที่สำคัญที่สุด อเล็กซ์ตระหนักได้ว่าแฮร์รี่ไม่เข้าใจว่าทำไมเม็ดยาถึงจะมีคุณภาพดีขึ้นเพียงเพราะทำตามกฎเหล่านั้น อเล็กซ์ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งและเริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่เขาต้องสอนนั้นคืออะไร “คุณช่วยบอกได้ไหมว่าคุณบรรลุถึงขอบเขตเซียนเมื่อไหร่? แบบว่ากี่ปีมาแล้ว?” อเล็กซ์ถาม “เอ่อ... อะแฮ่ม ต่างจากคนอื่นๆ ผมมุ่งเน้นไปที่การเล่นแร่แปรธาตุมากเกินไปเลยค่อนข้างช้า” แฮร์รี่กล่าวด้วยสีหน้าเขินอาย “ผมเพิ่งบรรลุขอบเขตเซียนเมื่อประมาณ 12 ปีที่แล้ว และต้องใช้เวลานานขนาดนั้นกว่าจะมาถึงระดับการบ่มเพาะในปัจจุบัน” “ขอบเขตเซียนควบแน่นขั้นที่ 4 ก็ไม่ได้แย่นะ” อเล็กซ์กล่าวแล้วถามต่อ “คุณถนัดการใช้สัมผัสจิตแค่ไหน?” “โอ้ คุณอาจจะไม่รู้เพราะคุณไม่ได้มาจากที่นี่ แต่สัมผัสจิตของเรานั้นยอดเยี่ยมมาก” แฮร์รี่กล่าว “เราเริ่มต้นด้วยดอกไม้เล็กๆ ชนิดหนึ่งตั้งแต่ช่วงแรกๆ ซึ่งช่วยให้เรามีสัมผัสจิตได้โดยไม่ต้องรอให้ถึงขอบเขตเซียน นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่เคยพยายามฝึกฝนมันเท่าที่ควรจะเป็น” ‘อ้อ’ เขาคิดในใจ ‘เมืองแห่งบุปผามากมาย… ก็สมเหตุสมผลดี’ อเล็กซ์คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วขยับมือ เม็ดยาที่วิสเกอร์กำลังทำค้างไว้ก่อนหน้านี้ได้ลอยออกมาจากครรภ์สุริยัน ซึ่งในตอนนี้มันยังเป็นเพียงแค่ผงยา “คุณเห็นละอองผงแต่ละส่วนของสิ่งนี้ไหม?” เขาถาม “ละอองผงแต่ละส่วนของสิ่งนี้งั้นเหรอ?” แฮร์รี่ถาม “เอ่อ… ถ้าผมฝืนจนสุดแรงก็น่าจะเห็น แต่เห็นแค่ตอนนี้เท่านั้นนะ พอลงไปอยู่ในหม้อปรุงยา ผมก็ติดตามพวกมันไม่ได้แล้ว” อเล็กซ์พยักหน้า “นั่นก็เพราะว่าคุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นยังไงล่ะ” เขากล่าวพร้อมกับปัดฝุ่นผงออกจากมือ “ในหม้อปรุงยา คุณต้องใช้เทคนิคการขึ้นรูปเม็ดยา ซึ่งช่วยให้คุณปรุงยาได้ด้วยตัวเอง มีบางเทคนิคที่ต้องการให้คุณมองเห็นละอองผงข้างในหม้อปรุงยา แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถอย่างที่คิดหรอก” “อ้อ… งั้นผมก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนั้นแล้วใช่ไหม?” เขาถามด้วยสายตาที่กระจ่างแจ้งราวกับว่าในที่สุดก็เข้าใจอะไรบางอย่าง “ใช่ คุณต้องพึ่งพาเทคนิคบางอย่าง แน่นอนว่าในอดีตอาจจะไม่ใช่อย่างนี้ แต่คนอื่นๆ พยายามอย่างหนักในการสร้างเทคนิคขึ้นมา เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องลำบากเอง” อเล็กซ์กล่าว “สำหรับเรื่องโครงสร้าง ผมไม่สามารถสอนอะไรคุณได้มากนัก เพราะวัตถุดิบแต่ละอย่างสามารถมีโครงสร้างที่แตกต่างกันได้นับร้อยแบบ ขึ้นอยู่กับความร้อน ทิศทางการหมุน และความเร็วขณะที่มันเคลื่อนที่อยู่ในหม้อปรุงยา” “ถ้าคุณสนใจเรื่องรูปทรงจริงๆ คุณจะต้องใช้เวลาเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเองจากการลงมือทำจริง” อเล็กซ์กล่าว “หรือคุณจะแค่เปิดดูในหนังสือแล้วเรียนรู้เอาก็ได้” แฮร์รี่กล่าว “เอ่อ… คุณทำแบบนั้นได้ก็จริง แต่ผมไม่แน่ใจว่าจะมีกี่คนที่บันทึกรายละเอียดพวกนี้ไว้ในหนังสือนะ มีด้วยเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “มีสิ หนังสือที่ผมมีรวบรวมภาพวาดโครงสร้างของวัตถุดิบหายากเอาไว้เกือบทั้งหมด ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณคงไม่อยากลองผิดลองถูกด้วยตัวเองเพราะอาจหาชิ้นใหม่ไม่ได้อีก” แฮร์รี่กล่าว อเล็กซ์เริ่มรู้สึกสนใจ “ขอผมดูหน่อยได้ไหม?” เขามีวิธีค้นหาโครงสร้างทั้งหมดของวัตถุดิบได้หากเขามีวัตถุดิบชนิดนั้นในรูปแบบต่างๆ อยู่ 3 ชิ้น แต่เขาก็ไม่อยากเสียวัตถุดิบหายากไปเปล่าๆ หากสามารถเรียนรู้ข้อมูลจากที่อื่นได้ “ได้สิ นี่ครับ” แฮร์รี่หยิบหนังสือออกมาแล้วส่งให้อเล็กซ์ อเล็กซ์มองไปที่ชื่อหนังสือ “รูปทรงเม็ดยาภายใน - การรวบรวมงานวิจัยเกี่ยวกับโครงสร้างและการรวมตัว” เขาเปิดไปที่หน้าแรกและเห็นคำสองคำเขียนอยู่ เขาอ่านคำนั้นด้วยสีหน้าสับสน “น้ำเต้าเผ็ด? นั่นคือชื่อผู้แต่งเหรอ?” เขาถาม “อะแฮ่ม นั่นเป็นแค่สิ่งที่ผมเขียนเล่นน่ะ ข้ามหน้านั้นไปหน้าถัดไปเลยเถอะ” แฮร์รี่กล่าวแล้วรีบพลิกหน้ากระดาษให้เอง อเล็กซ์อ่านเนื้อหาช่วงแรกของหนังสือ ซึ่งเป็นคำอธิบายพื้นฐานเกี่ยวกับโครงสร้างและการรวมตัว แต่มันไม่ใช่หนังสือที่มีไว้สำหรับคำอธิบายอย่างละเอียดลึกซึ้ง มันมีไว้เพื่อให้ผู้อ่านได้เห็นภาพรวมของโครงสร้างและการรวมตัวมากกว่าการสอนให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ สิ่งที่อยู่ในนั้นเป็นเพียงบทนำสู่รูปทรงต่างๆ ของวัตถุดิบแต่ละชนิด อเล็กซ์มองไปที่วัตถุดิบชนิดแรก ผลของต้นหมอกคำราม (Foghorn Tree) เขาหลับตาลงและค้นหาในห้วงความรู้ของเขาเพื่อหาชื่อนั้น ‘ผลของต้นหมอกคำราม… ใช้ทำยาต้านการอักเสบได้ ใช้สำหรับแผลไฟไหม้ และเป็นส่วนผสมในเม็ดยาเพื่อทำยาแก้พิษเฉพาะทางที่เกิดจากการถูกหนามของต้นหมอกคำรามทิ่มแทง ต้นหมอกคำรามเองพบได้ทั่วไป แต่พวกมันไม่ค่อยผลิดอกจนออกผลเท่าไหร่นัก’ เขาระลึกข้อมูลทั้งหมดที่เขามีเกี่ยวกับมันแล้วลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ ‘มันเป็นวัตถุดิบระดับอมตะสินะ’ เขาคิด หนามของต้นหมอกคำรามไม่ได้เป็นอันตรายมากนัก แต่พวกมันทำให้เกิดผื่นคันอย่างรุนแรงจนยาอมตะทั่วไปไม่สามารถบรรเทาได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปรุงยาโดยใช้ผลของต้นไม้ชนิดนี้ ไม่อย่างนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือการหาเม็ดยาแก้พิษระดับอมตะที่มีเส้นชีพจรเม็ดยาอยู่สองสามเส้น เขาพลิกอ่านไปเรื่อยๆ และเห็นภาพวาดรูปทรงของวัตถุดิบอีกมากมาย ภาพวาดเหล่านั้นมีขนาดเล็กพอที่จะให้ผู้แต่งยัดเยียดรูปแบบที่แตกต่างกันของวัตถุดิบชนิดเดียวลงไปได้หลายร้อยแบบ มีวัตถุดิบทั้งหมดประมาณ 50 ชนิด และเท่าที่อเล็กซ์รู้ ทั้งหมดล้วนเป็นของที่หายากอย่างยิ่ง เมื่ออ่านจบแล้ว เขาก็ส่งหนังสือคืนให้แฮร์รี่และเริ่มอธิบายเรื่องการรวมตัวให้ฟัง “สำหรับการรวมตัว คุณต้องจำไว้ว่าประเด็นสำคัญคือการลดพื้นที่ว่างในเม็ดยา ยิ่งคุณทำโครงสร้างการรวมตัวได้แน่นหนาเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น” เขาอธิบาย “เดี๋ยวนะ…” แฮร์รี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “นั่นหมายความว่าผมจะต้องรู้โครงสร้างของวัตถุดิบทุกชนิดเลยเหรอ?” “ใช่” อเล็กซ์กล่าว “ไม่ใช่แค่ตัววัตถุดิบเท่านั้น คุณยังต้องรู้รูปทรงที่แน่นอนในการใช้วัตถุดิบนั้นเพื่อให้มันปลดปล่อยพลังงานออกมาได้ในปริมาณที่ต้องการ” “บ้าจริง นั่นมัน… ยากเอาเรื่องเลยนะ” เขาคิด “ใช่แล้ว มันต้องอาศัยการฝึกฝนซ้ำไปซ้ำมา” อเล็กซ์สอนเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ ที่เขารู้เกี่ยวกับโครงสร้างและการรวมตัว ก่อนจะเข้าสู่เนื้อหาหลักที่แฮร์รี่ไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย “และเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดในการปรุงยา คุณต้องทำรูปทรงให้มีความสมมาตรมากที่สุด” อเล็กซ์อธิบาย “ยิ่งมีความสมมาตรมากเท่าไหร่ ระดับของเม็ดยาก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น” “ว้าว…” แฮร์รี่อุทานเมื่อได้รับข้อมูลนั้น “ข้อมูลที่ต้องรับในวันเดียวมันเยอะมากเลยนะ” “ช่วงแรกอาจจะรู้สึกหนักหนา แต่เดี๋ยวคุณก็จะชินไปเอง สำหรับตอนนี้ ผมแนะนำให้เริ่มต้นจากเม็ดยาระดับทั่วไปที่หาวัตถุดิบได้ง่ายๆ ก่อน พอทำคล่องแล้วค่อยขยับไปเม็ดยาระดับจริง แล้วพอถึงตอนที่คุณจะปรุงเม็ดยาระดับเซียน คุณก็จะชินกับมันเอง” อเล็กซ์กล่าว “งั้นคุณก็คงฝึกฝนเรื่องนี้มาหลายปีแล้วสิ” แฮร์รี่กล่าว “ตอนนั้นคุณได้หนังสือเล่มคล้ายๆ กับของผมจากหีบสมบัติด้วยหรือเปล่า?” “เอ่อ… ใช่ มันเป็นหนังสือการเล่นแร่แปรธาตุเหมือนกัน” อเล็กซ์กล่าว “โอ้ ผมขอยืมอ่านได้ไหม?” แฮร์รี่ถาม อเล็กซ์ส่ายหน้า “เสียใจด้วยนะ ผมเรียนรู้ผ่านระบบเกมแล้วหนังสือก็หายไปแล้ว ผมไม่มีมันอยู่กับตัวหรอก” “อ้อ… น่าเสียดายจัง” แฮร์รี่กล่าว “ถึงอย่างนั้น มันก็คงช่วยคุณได้มากสินะ คุณเริ่มเรียนรู้เรื่องโครงสร้างและการรวมตัวตอนไหนเหรอ?” อเล็กซ์นึกย้อนกลับไปถึงครั้งแรกที่เขาได้รู้ข้อมูลนี้ มันเกิดขึ้นในห้องสมุดหลวงที่เมืองคาร์ดินัลแห่งจักรวรรดิคริมสัน เขาเคยอ่านหนังสือที่เขียนโดยนักเล่นแร่แปรธาตุหลวง “ประมาณ 30 ปีที่แล้วได้มั้ง ผมว่านะ” อเล็กซ์กล่าว “โอ้ งั้นคุณก็เริ่มเรียนรู้พอๆ กับผมเลยสิ” แฮร์รี่กล่าว “ผมเดาว่าคุณแค่เรียนรู้ได้เก่งกว่าผมก็แค่นั้น” “ไม่หรอก ผมแค่ได้รับข้อมูลที่คุณไม่รู้มาก่อนต่างหาก” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าคุณได้รับข้อมูลชุดเดียวกับที่ผมเคยได้รับจากใครบางคนในช่วงแรก คุณคงจะเก่งกาจกว่านี้ไปนานแล้ว” “เข้าใจแล้ว” แฮร์รี่กล่าว อเล็กซ์สอนต่ออีกเล็กน้อยพร้อมกับสาธิตให้ดูด้วยการปรุงเม็ดยาสองสามเม็ดให้เขาเห็นเป็นตัวอย่าง เมื่อเสร็จสิ้น แฮร์รี่ก็ออกจากห้องไป และในที่สุดอเล็กซ์ก็มีเวลาว่างทำในสิ่งที่เขาต้องการในวันหยุดนี้เสียที