บทที่ 1617 ความหวาดกลัว บุคคลทั้ง 7 ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอเล็กซ์ต่างดูระแวดระวัง ทั้ง 5 คนที่มาเพื่อโจมตีนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่เหตุใดแม้กระทั่งเพิร์ลและวิสเกอร์เองก็ยังรู้สึกหวั่นใจ พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ "ล่อลวงงั้นเหรอ?" ชายหนุ่มท่าทางเย่อหยิ่งเอ่ยถามจากด้านหลังที่เขาและคนอื่นๆ ยืนอยู่ หัวหน้ากลุ่มไม่ได้ตอบอะไร เขาเฝ้าสังเกตอย่างเงียบเชียบเพื่อยืนยันว่าการเลื่อนระดับที่กำลังเกิดขึ้นนั้นเป็นของอเล็กซ์จริง เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ปั่นป่วนอยู่บนท้องฟ้าซึ่งทุกคนต่างเรียกขานกันว่าสวรรค์ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอเล็กซ์กำลังอยู่ท่ามกลางการเลื่อนระดับ หากสิ่งที่เขาสัมผัสได้ไม่ผิดพลาด ก็เท่ากับว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเพิ่งจะเริ่มเลื่อนระดับได้ไม่นาน ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดอเล็กซ์ถึงตัดสินใจรับคำท้าในตอนนี้ บรรดาสาวๆ ต่างมองไปรอบข้างด้วยความระแวง "เขาคงล้อเล่น ไม่มีอะไรซุ่มรอโจมตีเราอยู่หรอก" หญิงสาวที่ผูกโบสีน้ำเงินกล่าว หญิงสาวผู้เงียบขรึมพยักหน้าช้าๆ "ฉันว่าเขาหมายถึงตัวเขาเองต่างหาก" ชายที่รวบผมเป็นมวยกล่าว "ฝ่าบาท ท่านจะลงมือจัดการพวกเราด้วยตัวเองงั้นหรือ?" อเล็กซ์เอ่ยขึ้น แต่คำพูดนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับพวกผู้ชาย "เพิร์ล ถอยไป" เขาบอก "พี่ครับ แต่ว่า—" "ไม่เป็นไร" อเล็กซ์กล่าว "อีกอย่าง เจ้าไม่เคยถูกกำหนดให้ต้องมาเป็นคนสู้ในศึกนี้อยู่แล้ว" ตลอดเวลาอเล็กซ์ไม่ได้ลืมตาขึ้นเลย แต่วิสเกอร์รู้สึกได้ว่าสายตาของอเล็กซ์กำลังเลื่อนมาจับจ้องที่เขา "วิสเกอร์ ข้าอนุญาตให้เจ้าใช้ทุกอย่างที่มีในการต่อสู้นี้" อเล็กซ์กล่าว "เจ้ารู้นะว่าต้องทำอย่างไร" วิสเกอร์รู้ดี และเขาก็เกลียดมัน เขาไม่อยากสู้ เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นพวกขี้ขลาดแค่ไหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้โดยตรง สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจตายได้ เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเกลียดความขัดแย้งนัก กระนั้น เมื่อเขารู้สึกว่าคลื่นความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากอเล็กซ์จนถึงเมื่อครู่ได้จางหายไป เขาก็รู้ว่าต้องก้าวออกไปข้างหน้า ออร่าบนท้องฟ้าทวีความรุนแรงขึ้นทันที และทุกคนต่างรับรู้ได้ว่าอเล็กซ์เริ่มจดจ่อกับการบ่มเพาะพลังหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม คำสั่งสุดท้ายแว่วออกมาจากอเล็กซ์ ทั้งไปยังเพิร์ลและวิสเกอร์ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าปล่อยให้พวกเขาเอาความลับของเราไปได้" เพิร์ลพยักหน้าแล้วถอยกลับไปยืนข้างอเล็กซ์เพื่อคอยปกป้องเขาเมื่อจำเป็น ตุ๊กตาเวทก็เดินกลับไปเช่นกัน และวิสเกอร์ก็ละทิ้งการควบคุมทั้งหมดเหนือมัน "ใช้ตุ๊กตาตัวนั้นดูแลพี่ด้วย" วิสเกอร์สั่งก่อนจะยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมรภูมิ เขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยของตัวเองเต้นโครมครามอยู่ในหู พลางจ้องมองเหล่าผู้คนที่สามารถบดขยี้เขาได้เพียงแค่การจาม เหล่าผู้เล่นทั้งห้าต่างสับสนงุนงง โดยเฉพาะหัวหน้ากลุ่มที่ดูจะงงงวยที่สุด คำท้าได้รับการตอบรับแล้วและศึกได้เริ่มต้นขึ้น แต่อเล็กซ์กลับไม่ได้สู้กับเขา นี่เขาต้องสู้กับหนูงั้นหรือ? เขามองวิสเกอร์และยากจะเชื่อว่าหนูตัวแค่นี้จะมีระดับการบ่มเพาะขั้นนักบุญ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นแค่หนู ซ้ำยังอ่อนแอเสียจนเขาสามารถจัดการได้ในพริบตา "จัดการให้จบๆ ไปเถอะ" หญิงสาวโบสีน้ำเงินกล่าว "เราต้องรีบไปแล้ว" ชายคนนั้นยักไหล่ "ก็ได้ ข้าจะ—" เขาลืมกระบวนความคิดไปเสียสนิทเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า หนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่ข้างอเล็กซ์ลอยขึ้นมาตรงหน้าวิสเกอร์และสว่างวาบด้วยแสงสีแดงฉาน มันเปิดออก หน้ากระดาษพลิกไปมาอย่างช้าๆ ก่อนที่แสงนั้นจะสว่างยิ่งกว่าเดิม แสงสีแดงวาบผ่านสายตาของเขาขณะที่สิ่งต่างๆ ปรากฏขึ้นรอบตัว ทุกสิ่งที่ปรากฏออกมาล้วนแผ่ออร่าที่ทำให้เขาหวาดกลัว และที่น่ากลัวที่สุดคือพวกมันไม่ได้มีเพียงไม่กี่ตัว ชายผู้นั้นเฝ้ามองด้วยความตื่นตระหนกขณะที่เหล่าอสูรสีเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนเติมเต็มพื้นที่รอบตัวเขา แต่ละตัวล้วนแข็งแกร่งกว่าตัวก่อนหน้า สิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวที่สุดคืออสูรที่ล้อมรอบเขาอยู่นั้นล้วนอยู่ในระดับจิตนักบุญขั้นสูง แถมบางตัวยังอยู่ในระดับแปลงกายนักบุญอีกด้วย เขาสัมผัสได้ถึง 3 ตัวที่อยู่ในระดับแปลงกายนักบุญขั้น 3 ซึ่งเป็นระดับเดียวกับเขา สีเลือดบนใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าสิ่งเช่นนี้จะมีอยู่จริงได้อย่างไร อสูรที่ไม่ใช่อสูรพวกนี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? อสูรโลหิตจากตำราเทพโลหิตนั้นปกติก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาที่อเล็กซ์ใช้ไปกับการบ่มเพาะ การพัฒนาของออร่าโลหิตของเขาเองจากระดับการบ่มเพาะทำให้เหล่าอสูรแข็งแกร่งยิ่งกว่าปกติ อเล็กซ์บรรลุระดับแปลงกายนักบุญขั้น 3 ในแง่ของออร่าโลหิตตั้งแต่ตอนที่เขาออกจากแดนสวรรค์อสูร บัดนี้กว่า 12 ปีให้หลัง หลังจากเลื่อนจากระดับแก่นนักบุญขั้น 7 สู่ระดับจิตนักบุญขั้น 3 ออร่าโลหิตของเขาได้พัฒนาไปเกือบถึงระดับแปลงกายนักบุญขั้น 5 เกือบจะถึงแล้ว วิสเกอร์สัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงกับอเล็กซ์ และผ่านความเชื่อมโยงนั้น เขาได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์กับเหล่าอสูรทุกตัวที่อยู่รอบๆ แต่ละตัวยังคงยืนนิ่ง รอคอยคำสั่งจากเขา และเขาก็ออกคำสั่ง คำสั่งเงียบเชียบไหลผ่านไปยังอสูรเพียง 10 ตัว ไม่มากกว่านั้น แต่อสูรทุกตัวล้วนอยู่ในระดับแปลงกายนักบุญ และทันทีที่พวกมันรวมตัวกัน พวกมันก็ก่อร่างเป็นค่ายกลเล็กๆ ที่ช่วยเพิ่มพูนออร่าให้กับอสูรทุกตัวที่ยืนอยู่ตรงนั้นในทันที ค่ายกลศึกเทพจักรพรรดิพิภพนั้นนับเป็นค่ายกลที่ไม่ธรรมดาเลย ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้าคน พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหล่าอสูรที่แข็งแกร่งอยู่แล้วเหล่านั้นแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร และไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตัวแรกเริ่มโจมตีเมื่อใด อินทรีร่างยักษ์ที่มีปีกสีแดงฉานกางออกและสลัดขนโลหิตเข้าใส่ชายผู้นั้น เลือดสาดกระจายไปทั่วร่างของเขาและพื้นที่โดยรอบ ทุบตีเขาด้วยบางสิ่งที่เขาป้องกันได้ไม่ทันการ อีกสี่คนที่เหลือคิดจะเข้ามาขัดขวางการต่อสู้ แต่อสูรตัวอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างกลับทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนแม้แต่จะคิดก็ไม่กล้า ชายผู้นั้นพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตั้งรับ ทว่าลิงโลหิตตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายแล้วชกเข้าที่ใบหน้าของเขา ขณะที่เขากำลังเบนการป้องกันไปรับมือกับบางอย่างที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง แรงปะทะจากลิงโลหิตก็ทำลายการป้องกันของเขาลงได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ชายผู้นั้นอยากจะหันกลับไปมอง แต่พญางูที่อยู่ตรงหน้าก็ขวางเขาเอาไว้ ท้ายที่สุดเขาก็ถูกอสูรสองตัวรุมทำร้ายก่อนที่ตัวอื่นๆ จะตามมาสมทบ ชายผู้นั้นพยายามโต้กลับ ทว่าการโจมตีของเขาไม่ส่งผลอะไรเลยต่ออสูรส่วนใหญ่ และอสูรทั้งสามตัวที่แข็งแกร่งกว่าเขาก็ยังคงรุมทำร้ายเขาต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งป้ายหยกของเขาส่งเสียงเตือน ชายผู้นั้นพ่ายแพ้อย่างอนาถจนถึงขั้นที่เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี แต่การโจมตีก็ยังไม่หยุดลง "ข้าแพ้แล้ว! หยุดนะ! ข้าแพ้แล้ว!" เขาร้องตะโกนอยู่หลายครั้งกว่าที่การโจมตีจะหยุดลงและเปิดโอกาสให้เขาได้หายใจ "อย่าตีข้า ข้าแพ้แล้ว" วิสเกอร์มองชายผู้นั้นอย่างงุนงง การต่อสู้นี้จบลงเร็วเกินไปและเขาก็ชนะมาได้อย่างง่ายดาย เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี แต่เพิร์ลรู้ เพิร์ลเดินก้าวออกมา สายตาของเขาจ้องมองไปยังชายที่รวบผมเป็นมวย "เจ้าเป็นคนแรกที่ตกลงจะสู้กับพี่ของข้าใช่หรือไม่?" ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนหัวใจร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เข้ามาสู้กับพวกเราสิ" เพิร์ลกล่าว และชายหนุ่มก็ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะปฏิเสธ