Chapter 1618 บทลงโทษ ในกลุ่มคนทั้งห้า มีสามคนที่คิดว่าตนเองจะรอดพ้นจากการถูกท้าทายได้โดยการรีบจบการต่อสู้ของตัวเองให้เร็วที่สุด แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือ เพิร์ลกลับท้าทายพวกเขาทีละคนหลังจากที่การต่อสู้รอบอื่นสิ้นสุดลงแล้ว พวกเขาพยายามหนีออกจากพื้นที่นั้น แต่ด้วยฝูงสัตว์ร้ายที่ล้อมอยู่ทุกทิศทุกทาง พวกเขาแม้แต่จะหาเส้นทางหลบหนีก็ยังทำไม่ได้ อีกทั้งยังมีค่ายกลที่ปิดกั้นไม่ให้ใครอื่นเข้ามาได้ ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นที่จะช่วยให้รอดไปได้เลย แม้แต่สัมผัสทางจิตวิญญาณของพวกเขาก็ยังถูกปิดกั้นไม่ให้แผ่ออกไปภายนอก หญิงสาวผู้เงียบขรึมและชายหนุ่มคนสุดท้ายพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อต่อสู้กับวิสเกอร์และเหล่าสัตว์ร้าย แต่ไม่ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเอาชนะได้ แม้แต่การใช้วิชาเต๋าแห่งไฟก็ไม่สามารถหยุดยั้งสัตว์ร้ายเหล่านั้นจากการรุมเล่นงานพวกเขาได้เลย จนกระทั่งจบการต่อสู้ พวกเขาทั้งหมดต่างหวาดกลัวและขดตัวรวมกันเพื่อหาทางหนี แต่ด้วยจำนวนสัตว์ร้ายเกือบหนึ่งร้อยตัวที่รายล้อมอยู่ นั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย “ปล่อยพวกเราไปนะ!” หนึ่งในนั้นตะโกนใส่วิสเกอร์ วิสเกอร์ไม่ได้ตอบโต้และยังคงยืนอยู่หลังงูโลหิต “จงสาบานว่าจะไม่บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นหรือได้ยินในวันนี้” เพิร์ลกล่าว “แม้แต่ในหมู่พวกเจ้าเองก็ห้ามพูดถึง” “อะไรนะ? หมายความว่ายังไง?” หนึ่งในหญิงสาวถามขึ้น “พวกเจ้าอยากออกไปไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็จงสาบาน” เพิร์ลกล่าว “ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าพี่ชายของข้าจะส่งพวกเจ้าทุกคนออกไปจากดินแดนลับแห่งนี้” พวกเขาทุกคนรู้สึกกังวล พวกเขาเข้าใกล้จุดสิ้นสุดของดินแดนลับแล้ว จึงไม่สามารถหยุดตอนนี้ได้ พวกเขาจำเป็นต้องเก็บคะแนนให้ได้มากที่สุดเพื่อเข้าสู่การแข่งขันที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า พวกเขาจำใจต้องเอ่ยคำสาบาน เพิร์ลรอจนกระทั่งเขารู้สึกได้ว่าคำสาบานนั้นมีผลสมบูรณ์จึงพยักหน้า เขาตรวจสอบแล้วว่าคำสาบานนั้นไม่มีช่องโหว่ใดๆ จึงไม่คิดว่าจะมีปัญหาอีกต่อไป ทั้งห้าคนรู้สึกได้ว่าคำสาบานนั้นผูกมัดพวกเขาไว้และรู้สึกแย่กับมัน สองสามคนในกลุ่มมองไปยังสัตว์ร้ายที่ยังคงล้อมรอบพวกเขาอยู่และอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจว่าสัตว์เหล่านั้นล้วนเป็นของอเล็กซ์ มันไม่ต่างอะไรกับการเดินไปไหนมาไหนพร้อมกับกองทัพ หากเพียงแต่พวกเขาจะรู้ว่าที่วิสเกอร์นำสัตว์ร้ายออกมามากขนาดนี้ เป็นเพราะพื้นที่จำกัดเกินกว่าจะนำออกมาได้มากกว่านี้ “เก็บพวกมันไปซะ” หญิงสาวผู้เงียบขรึมพูดขึ้นในขณะที่คนอื่นๆ กำลังมองไปรอบๆ “ปล่อยให้พวกเราไปได้แล้ว” “ยังก่อน” เพิร์ลกล่าว ทั้งห้าคนขมวดคิ้ว “เราสาบานไปแล้วนะ เจ้าไม่ไว้ใจพวกเราหรือไง?” ผู้นำกลุ่มถาม “เรื่องคำสาบานน่ะเหรอ? ข้าไว้ใจ” เพิร์ลตอบ “แต่พวกเจ้าก็ยังต้องรออยู่ดี” “เจ้าบอกว่าจะปล่อยเราไปถ้าเราสาบาน” หญิงสาวผู้ผูกโบว์สีน้ำเงินกล่าว “เจ้าบอกว่าเราออกไปได้” “ข้าพูดจริง” เพิร์ลกล่าว “แต่ข้าไม่ได้บอกว่าจะให้ไปเมื่อไหร่” ใบหน้าของทุกคนซีดเผือด “ไอ้สารเลว!” หนึ่งในนั้นสบถเสียงต่ำ เพิร์ลไม่แม้แต่จะรู้ว่าใครในห้าคนนั้นที่เป็นคนพูด “พวกเจ้าควรจะแน่ใจก่อนว่าข้าเป็นคนที่เชื่อถือได้หรือไม่ก่อนที่จะมาเชื่อใจข้า” เพิร์ลกล่าว เขารู้สึกดีกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะตอนที่เห็นทั้งห้าคนทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจากคำพูดของเขา เขาไม่คิดว่าทั้งห้าคนสมควรได้รับอิสรภาพใดๆ หลังจากสิ่งที่ทำลงไป หากเป็นการปะทะกันปกติ เพิร์ลคงไม่มีความแค้นเคืองอะไรกับพวกเขา แต่พวกเขากลับตัดสินใจโจมตีพี่ชายของเขาในขณะที่เขากำลังอยู่ระหว่างการทะลวงระดับพลัง นั่นเป็นสิ่งที่หากเป็นเขา เขาคงจะทำลายวรยุทธ์หรือไม่ก็ฆ่าพวกมันทิ้งเสีย แต่เขาไม่ต้องการตัดสินใจเรื่องเหล่านั้นในตอนนี้ “พวกเจ้าจะต้องรอจนกว่าพี่ชายของข้าจะทะลวงระดับพลังเสร็จ” เพิร์ลกล่าว “จากนั้นเขาจะเป็นคนมอบบทลงโทษที่พวกเจ้าสมควรได้รับเอง” ทั้งห้าคนได้แต่ทำหน้าหม่นหมองในขณะที่สัตว์ร้ายโลหิตยังคงรายล้อมพวกเขาไว้โดยไม่มีทางหนี “อดทนไว้” ผู้นำกลุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อย่าทำอะไรผลีผลาม” ทุกคนพยักหน้าและรอคอย ไม่มีใครอยากทำอะไรที่อาจทำให้ตนเองต้องตาย พวกเขาไม่ต้องรอนานนัก การทะลวงระดับของอเล็กซ์ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเสร็จสิ้นลงเมื่อยามเช้ามาถึง เขาใช้เวลาทำความเข้าใจและปรับฐานพลังของตัวเองให้มั่นคงก่อนจะลืมตาขึ้นมามองสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว เขายิ้ม “ทำได้ดีมากวิสเกอร์ เจ้าด้วยนะเพิร์ล” เขากล่าวพร้อมกับลุกขึ้นจากจุดที่นั่งอยู่ ดึงมิดไนท์ขึ้นจากพื้นก่อนจะเดินออกไปด้านหน้า ผู้เล่นทั้งห้าคนรีบลุกขึ้นอย่างตื่นตระหนก จ้องมองอเล็กซ์ที่เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา อเล็กซ์ลูบหัวเพิร์ลก่อนจะพาวิศเกอร์มาไว้บนบ่าแล้วเดินไปข้างหน้า ตำราเทพโลหิตลอยมาที่มือของเขา เขาถือตำรานั้นเปิดออกเพื่อเก็บสัตว์ร้ายทั้งหมดกลับเข้าไปในตำรา เหลือทิ้งไว้เพียงไม่กี่ตัวที่มากพอจะปิดกั้นไม่ให้คนเหล่านี้หลบหนีไปได้ “พวกเจ้ามาเพื่อทำลายฐานพลังของข้า และข้าก็พบว่ามันยากที่จะให้อภัยใครที่ทำแบบนั้น ข้าเคยช่วยคนหนึ่งให้พ้นจากเหตุการณ์แบบเดียวกันเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ไม่นึกเลยว่าจะมาเกิดขึ้นกับตัวข้าเอง” อเล็กซ์กล่าว “ข้าหวังว่าจะไม่มีใครเข้ามา แต่พวกเจ้าก็ทำ และตอนนี้พวกเจ้าสมควรได้รับบทลงโทษ ข้าควรทำอย่างไรกับพวกเจ้าดี?” “ฝ่าบาท พวกเราขอโทษ” หญิงสาวผู้ผูกโบว์สีน้ำเงินกล่าว “พวกเราผิดไปแล้ว” “พวกเราขอโทษ” “โปรดให้อภัยพวกเราด้วย” “โปรดเมตตาพวกเราด้วย” อีกสี่คนที่เหลือเกือบจะคุกเข่าลงแทบเท้าเขาในทันทีที่เขาเปิดโอกาสให้พูด อเล็กซ์มองพวกเขาด้วยสายตาที่แสดงถึงความรังเกียจ เขาขยับศีรษะเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น “ความเมตตาที่พวกเจ้าจะได้รับจากข้าคือพวกเจ้าจะไม่ถูกทำลายวรยุทธ์ และข้าจะให้อภัยที่พวกเจ้ายังไม่ตาย แต่พวกเจ้าจะต้องถูกลงโทษและต้องชดใช้” “แล้วแต่ท่านจะบัญชาเลย ฝ่าบาท” ผู้นำกลุ่มรีบกล่าว อเล็กซ์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “พวกเจ้าต้องมอบชัยชนะให้ข้า 50 ครั้งในการต่อสู้ครั้งแรกของข้าตลอดระยะเวลา 50 วันข้างหน้า วันละครั้ง” เขากล่าว “และพวกเจ้าต้องเอ่ยคำสาบานเรื่องนี้ด้วย”