Chapter 2054 พริมโรส อเล็กซ์รับข้อมูลเกี่ยวกับนักปรุงยาอันดับหนึ่งคนที่สองที่เขาเพิ่งเคยได้ยินมาเข้าหัวก่อนจะพยักหน้า “เข้าใจแล้ว” เขากล่าวพร้อมกับเดินต่อไปยังพืชชนิดถัดไปแล้วเด็ดใบของมันออกมา “คุณยังไม่สนใจอีกเหรอ?” ชายคนนั้นถามด้วยความสับสน เขาแน่ใจว่าตนให้ข้อเสนอที่ล่อใจมากพอที่จะทำให้อาวุโสของนิกายหนึ่งอยากย้ายค่าย แต่ไม่ว่าอย่างไรอเล็กซ์ก็ยังไม่ยอมขยับเขยื้อน เขาเริ่มสงสัยว่าอเล็กซ์อาจมีความแค้นฝังลึกกับนิกายทุ่งหญ้าฤดูใบไม้ผลิที่ทำให้เขาปฏิเสธที่จะเข้าร่วม “มีเหตุผลอะไรที่คุณไม่อยากเข้าร่วมกับนิกายของเรางั้นหรือ พี่ชายดอว์นเบลด?” เขาถามโดยรอคำตอบที่แย่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ “นั่นก็เพราะเขาเป็นสมาชิกของนิกายนิลมณีอยู่แล้วไงล่ะ” เสียงหนึ่งดังมาจากที่ไกลๆ ทั้งอเล็กซ์และชายคนนั้นหันไปมอง และพบหญิงสาวแสนสวยยืนอยู่ไม่ไกลในชุดสีชมพู มือทั้งสองข้างกอดอกของตนเองไว้ เธอจ้องมองอเล็กซ์ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย “ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเข้าร่วมกับเรา” เธอกล่าว “ไม่ใช่หลังจากสิ่งที่คุณทำลงไป” อเล็กซ์ยิ้มแหยๆ “ผมคงไม่ต้องถูกบังคับให้ทำอะไร ถ้าหากคุณยอมให้ผมเข้าไปในสวนแต่แรก” เขากล่าวพร้อมยักไหล่เบาๆ “ผมไม่เคยโกหกเรื่องจุดประสงค์ของผมในตอนนั้นเลยสักครั้ง” “แล้วคุณก็เข้าร่วมตอนนี้ด้วยเหตุผลเดิมเหรอ?” “เดี๋ยวๆๆ” เหมี่ยวอู่เผิงแทรกขึ้นมา “คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าเขามาจากนิกายนิลมณี? คุณรู้ได้ยังไง?” “ฉันถามใครบางคนจากนิกายนิลมณี แล้วพวกเขาก็บอกว่ามีเพียงนิกายนั้นเท่านั้นที่มอบโล่แบบที่เขาถืออยู่ให้” หญิงสาวกล่าว “เพราะฉะนั้นเขาก็ต้องเป็นคนของนิกายนิลมณี ไม่ก็ขโมยมันมาจากใครสักคน ซึ่งฉันไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างหลังหรอก” “จริงหรือเปล่า?” ชายคนนั้นถาม “ที่ผมเคยสันนิษฐานก่อนหน้านี้ว่าคุณเป็นคนของนิกายนั้น ผมคิดถูกใช่ไหม?” อเล็กซ์ถอนหายใจ “ใช่” เขายอมรับ “แล้วทำไมต้องปิดบัง?” ชายคนนั้นถาม “ผมไม่ได้ปิดบังอะไรขนาดนั้นหรอก” อเล็กซ์ตอบ “ผมแค่ไม่สนใจที่จะบอกคนอื่นว่าผมมาจากไหน ท้ายที่สุดแล้วเรื่องนั้นมันไม่ได้สำคัญอะไรเลย” “มันสำคัญนะ” หญิงสาวกล่าว “คุณจะได้รับการปฏิบัติที่ดีขึ้นถ้าพวกเขารู้ว่าคุณมาจากที่ไหน” “ผมไม่สนใจว่าใครจะปฏิบัติกับผมยังไง” อเล็กซ์กล่าว “ผมมาที่นี่เพื่อตามหาดาบ สิ่งอื่นนอกเหนือจากนั้นไม่มีความหมายกับผม” “แล้วทำไมถึงเข้าร่วมกลุ่มล่ะ?” หญิงสาวถาม “ผมบอกเขาไปแล้วว่านี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการค้นหาทั้งสองสถานที่ และในเมื่อเรากำลังจะบุกอีกกลุ่มในเร็วๆ นี้ เขาก็จะได้ค้นหาที่อื่นๆ ด้วย” “อ๋อ...” หญิงสาวตอบ “เจออะไรบ้างหรือยัง?” อเล็กซ์มองเธอ “คุณคิดว่าไงล่ะ?” เธอยิ้มกว้างเล็กน้อย “เอาล่ะ ฉันจะปล่อยให้คุณค้นหาต่อไป คุณต้องมาที่ลานกว้างในอีก 2 วันข้างหน้าเพื่อคุยเรื่องกลยุทธ์” “กลยุทธ์... สำหรับการบุกอีกกลุ่มงั้นเหรอ?” เขาถามกลับ “ใช่” ชายคนนั้นตอบ “ฉันบอกคุณแล้วไง เรากำลังจะบุกในเร็วๆ นี้” “แล้วคุณต้องการกลยุทธ์สำหรับเรื่องนั้นสินะ?” อเล็กซ์ถามพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ศัตรูแข็งแกร่งแค่ไหน?” “ค่อนข้างมาก” หญิงสาวตอบพร้อมขมวดคิ้ว “คนส่วนใหญ่พวกเราจัดการได้ แต่มีสามคนที่ตัดสินใจร่วมมือกันซึ่งทำให้เรื่องนี้ยุ่งยากขึ้นมานิดหน่อย” “หนึ่งในนั้นเป็นศิษย์จากนิกายของผมเอง” ชายคนนั้นกล่าว “คนที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังนั่นแหละ” “ศิษย์พี่หญิงของคุณที่มีระดับการบ่มเพาะสูงกว่าคุณน่ะเหรอ?” อเล็กซ์ถาม ชายคนนั้นพยักหน้า “ส่วนอีกสองคน คนหนึ่งมาจากนิกายของคุณ และอีกคนเป็นคนที่คุณน่าจะรู้จัก เย่เหวินเจี๋ย” หญิงสาวกล่าว อเล็กซ์ส่ายหัว “ทำไมผมต้องรู้จักด้วยว่านั่นคือใคร?” เขาถาม หญิงสาวหรี่ตาลง “เพราะนางมาจากนิกายของคุณไงล่ะ” เธอกล่าว “คุณไม่รู้จักศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของนิกายตัวเองเลยหรือไง?” อเล็กซ์ส่ายหัว “ผมเพิ่งเข้าร่วมนิกายเมื่อไม่ถึงสิบปีมานี้ และส่วนใหญ่ก็ใช้เวลาอยู่ข้างนอก ผมรู้จักแค่อาวุโสไม่กี่คนกับศิษย์อีกคนหนึ่งที่ช่วยพาผมเข้ากลุ่ม นอกเหนือจากนั้นผมไม่รู้จักใครเลยสักคน” ริมฝีปากของหญิงสาวเผยอขึ้นด้วยความตกตะลึง “คุณเป็นสมาชิกนิกายนิลมณีจริงๆ เหรอเนี่ย?” อเล็กซ์ยักไหล่ “เราจะบุกกันในอีก 2 วัน หรือแค่จะมาวางแผนกลยุทธ์กันแน่?” เขาถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง “แค่คุยเรื่องกลยุทธ์ก่อน แต่เราน่าจะบุกในเร็วๆ นี้แหละ ภายในเดือนนี้แหละ” “ตกลง” อเล็กซ์กล่าว “ผมจะไป แล้วตอนนี้ ช่วยปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวได้ไหม?” “ได้สิ” หญิงสาวกล่าวแล้วหมุนตัวเดินจากไป แต่ก่อนจะไปเธอหยุดชะงักแล้วหันกลับมา “ฉันชื่อพริมโรสนะ” “ชื่อเต๋าของคุณเหรอ?” อเล็กซ์ถาม หญิงสาวพยักหน้า “ดอว์นเบลด ยินดีที่ได้รู้จักครับ” อเล็กซ์ตอบ “ฉันก็มั่นใจว่าต้องยินดีแน่ๆ” เธอกล่าวแล้วเดินจากไป “อย่าได้คิดจะจีบนางเชียวล่ะพี่ชาย คุณไม่สามารถทำให้ครอบครัวของนางไม่พอใจได้หรอก” ชายคนนั้นส่งข้อความลับเข้าสู่จิตใจของอเล็กซ์โดยตรง อเล็กซ์ขมวดคิ้ว “ผมไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นสักหน่อย” เขากล่าว “ก็ดีแล้ว” ชายคนนั้นบอก “นางเป็นบุตรสาวโดยตรงของหัวหน้าตระกูลหยู” อเล็กซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเคยได้ยินเรื่องตระกูลหยูมาระหว่างการค้นคว้าข้อมูลหลายต่อหลายครั้ง “ไม่ใช่ว่าพวกเขาเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนใหญ่ของเทือกเขาเหล็กกุหลาบเหรอ?” “พวกเขาคือครอบครัวที่ทำเหมืองแร่ที่นั่น” ชายคนนั้นตอบ “นิกายเหล็กกุหลาบอาจจะมาตั้งหลักปักฐานบนภูเขาเหล่านั้น แต่ตระกูลหยูต่างหากที่เป็นเจ้าของภูเขาจริงๆ แม้ว่าจะพูดได้ยากเพราะตระกูลหยูและนิกายเหล็กกุหลาบมีความเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้ง ถ้าใครไม่รู้ลึกๆ ก็คงนึกว่าเป็นพวกเดียวกันไปแล้ว” อเล็กซ์พยักหน้า “ผมจะอยู่ห่างจากเธอไว้แน่นอน” เขากล่าว เขาไม่มีเจตนาจะเข้าใกล้เธออยู่แล้ว “เอ่อ... งั้นผมควรไปหรือ...” “แล้วแต่คุณเลย” อเล็กซ์พูดแล้วลุกขึ้น “ตราบใดที่ผมไม่มีอะไรมารบกวนมากเกินไป ผมก็ไม่ขัดที่จะมีคนคุยด้วยหรอก” “เยี่ยม” ชายคนนั้นตอบแล้วเดินตามอเล็กซ์ไปพลางพูดคุยกันต่อ อเล็กซ์รู้สึกอยากรู้เรื่องนิกายทุ่งหญ้าฤดูใบไม้ผลิมากขึ้น เขาจึงถามคำถามสองสามข้อซึ่งชายคนนั้นก็ตอบเท่าที่จะทำได้ อเล็กซ์เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับทวีปนี้และนิกายมามากพอสมควร แต่การได้ฟังจากคนในท้องถิ่นโดยตรงก็ไม่มีอะไรเสียหาย ชายคนนี้มีมุมมองที่ต่างออกไปในเรื่องทั้งหมด เขาเล่าให้อเล็กซ์ฟังเกี่ยวกับเขตแดนที่น่าสนใจ ทุ่งหญ้าฤดูใบไม้ผลิหลายแสนตารางกิโลเมตรที่แผ่ขยายไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของทวีป ดินแดนลับแลต่างๆ และสุสานสองสามแห่งที่เขาเคยไปเยือน สุสานส่วนใหญ่ที่เขาเคยไปในนิกายทุ่งหญ้าฤดูใบไม้ผลิถูกสำรวจไปหมดแล้ว แต่มันก็ยังน่าสนุกอยู่ดีที่ได้ไป เขาพูดถึง ‘การสร้างสรรค์’ และบอกอเล็กซ์ว่าเขาอยากให้สิ่งที่เขาสร้างขึ้นเป็นอย่างไร “ผมอยากได้ดาบจริงๆ แม้ผมจะไม่คิดว่านั่นจะเป็นปัญหาใหญ่เท่าไหร่ แล้วคุณล่ะ คิดหรือยังว่าสิ่งที่คุณจะสร้างขึ้นคืออะไร?” อเล็กซ์ชะงักไป “ผม... ยังไม่ได้คิดเรื่องนั้นอย่างจริงจังเลยครับ” เขากล่าว “มันก็น่าจะเป็นดาบเหมือนกัน” “อ่า เรียบง่ายแต่เชื่อถือได้” ชายคนนั้นกล่าว “ผมขอให้คุณประสบความสำเร็จนะ แม้ว่าคุณอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้โชคช่วยเลยเมื่อดูจากฝีมือดาบของคุณ” “ขอบคุณครับ” อเล็กซ์กล่าว แต่ความจริงคือเขายังไม่รู้เลยว่าการ ‘สร้างสรรค์’ ของเขาจะเป็นอย่างไร เขารู้ว่าเขาต้องการดาบ แต่เขาเป็นมากกว่าแค่นักดาบ เขาเป็นนักปรุงยา และเป็นอะไรมากกว่านั้นอีกหลายอย่าง มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาต้องประนีประนอมเมื่อถึงเวลาต้องสร้างสรรค์ผลงานของตัวเอง และเส้นทางสู่สิ่งนั้นจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาเข้าสู่ขอบเขตต้นกำเนิดเท่านั้น