บทที่ 2083 แชมเปี้ยน การประกาศชัยชนะของอเล็กซ์สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน ยกเว้นตัวเขาเอง ไม่มีใครเลยสักคนในหมู่ผู้คนที่มารวมตัวกันที่เชื่อว่าเขาจะสามารถเอาชนะได้ “เป็นไป... เป็นไปได้อย่างไรกัน?” ใครบางคนถามขึ้น ทำลายความเงียบงันในที่สุด “ไม่ ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ฉันเคยไปที่ร้านของเขา เขาเคยปรุงยาให้ฉันมาก่อน แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” “99%... นั่น... นั่นมันแทบจะเป็นยาที่สมบูรณ์แบบแล้วไม่ใช่หรือไง?” ความตกตะลึงแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ และยังคงทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ชายคนหนึ่งถึงกับเอ่ยถามว่า “พวกคุณคิดว่าเขาจะนำยานั่นออกมาขายไหม? ฉันอยากซื้อมัน” ทันใดนั้น ผู้คนต่างเริ่มตั้งคำถามสารพัดจากทั่วทุกสารทิศในหมู่ผู้ชม ฟางอวี่เสีย, หวังเหยียนเหว่ย และร็อคโซล ซึ่งเฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ ต่างตกตะลึงอย่างถึงที่สุดกับสิ่งที่เพิ่งได้เห็นตรงหน้า “หัวหน้า... ทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน?” ร็อคโซลถามพลางหันไปมองอีกสองคน เขานึกสงสัยว่าอเล็กซ์ทำแบบนั้นได้จริงหรือ และอดคิดไม่ได้ว่าเจ้าตัวอาจจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรบางอย่างที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น “เขาทำแบบนั้นจริงๆ” หวังเหยียนเหว่ยกล่าวโดยไม่สามารถซ่อนความตกใจบนใบหน้าได้ เธอเคยเข้าร่วมการดวลมาก่อน และมีคนมากมายก่อนหน้าเธอ ด้วยการที่มีผู้บ่มเพาะระดับเทพคอยเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา จึงไม่มีทางที่เธอจะโกงได้ ในทำนองเดียวกัน อเล็กซ์ก็ไม่มีทางที่จะโกงได้เช่นกัน “เขา... ทำได้จริงๆ เขาปรุงยา... ที่มีความบริสุทธิ์ 99%” เธอกล่าวกับตัวเอง ยังคงไม่อยากจะเชื่อ แล้วเธอก็นึกย้อนไปถึงช่วงไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้าที่เขาบอกเธอซ้ำๆ ว่าเขาจะเป็นฝ่ายชนะ “เขาทำแบบนี้ได้มาตลอดเลยสินะ” เธอคิด ความตกตะลึงในใจพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ “เขาแค่ซ่อนฝีมือเอาไว้” “นั่นมันนิสัยเขาเลยล่ะ” ฟางอวี่เสียกล่าว เธอรู้เรื่องความสามารถด้านอื่นๆ ของอเล็กซ์อยู่บ้างและรู้ว่าเขาก็ซ่อนมันไว้เช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เคยรู้เลยว่าอเล็กซ์จะเก่งกาจเรื่องการปรุงยาได้ถึงขนาดนี้ “ฉันน่าจะรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้ว” เธอกล่าวพร้อมถอนหายใจ “เขาคอยสอนปรุงยาให้ฉันตลอดสองสามปีที่ผ่านมา และฉันก็พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฉันเคยงงว่าทำไมใครๆ ถึงบอกว่าฉันพัฒนาเร็วมาก แต่ฉันก็นึกว่าทุกคนแค่พูดเกินจริง ที่ไหนได้ ฉันมีอาจารย์ที่เป็นสัตว์ประหลาดอยู่ข้างตัวนี่เอง” หวังเหยียนเหว่ยหันไปมองฟางอวี่เสีย เพิ่งจะนึกขึ้นได้ถึงความจริงข้อนั้น “เขาสอนอะไรพิเศษหรือเปล่า?” เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่รู้สิ เดี๋ยวเขาออกมาค่อยไปถามเขาก็แล้วกัน” ฟางอวี่เสียตอบ “ออกมา...” คำพูดของเธอไปกระตุ้นบางอย่างในหัวของเธอทันที “โอ้... ซวยแล้ว!” เธออุทานออกมาเสียงดัง “อะไรนะ?” หวังเหยียนเหว่ยถาม “เป็นอะไรไป? นึกอะไรออกงั้นเหรอ?” “ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฟางอวี่เสียเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “พวกเรารวยแล้ว! รวยเละเลย!” “รวยงั้นเหรอ? ...อ๋อ!” เพิ่งจะตอนนี้เองที่พวกเขานึกเรื่องการเดิมพันที่ทำไปตามคำแนะนำของอเล็กซ์ได้ เนื่องจากอเล็กซ์ถูกมองว่าเป็นฝ่ายแพ้แน่นอนในการดวลครั้งนี้ ผลตอบแทนของการเดิมพันข้างเขานั้นสูงกว่าปกติมาก เกือบ 8 เท่าเลยทีเดียว นั่นหมายความว่า หินวิญญาณอมตะ 4 แสนก้อนที่พวกเขาเดิมพันไป ได้งอกเงยขึ้นเป็นกว่า 3 ล้านก้อนในพริบตาเดียว แม้แต่คนอื่นๆ ก็ยังลงเดิมพันไปคนละสองสามพันก้อน ได้กำไรกลับมาเป็นตัวเลขห้าหลัก สรุปแล้ว พวกเขารวยเละเทะจริงๆ * * * * * * * ผังมี่ฮัว เจ้าของร้านปรุงยาแสงจันทร์ซึ่งเป็นผู้จัดหาวัตถุดิบให้กับร้านของอเล็กซ์ กำลังนั่งอยู่ในร้านน้ำชาเล็กๆ แห่งหนึ่ง เธอกำลังเฝ้าดูการดวลพร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลผัง เพราะเธอ ความสัมพันธ์ทั้งหมดระหว่างร้านของเธอกับสมาคมปรุงยาเขาสีน้ำเงินจึงถูกตัดขาด แม้จะเป็นการตัดสินใจของปู่เธอ แต่ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ยังต้องเป็นผู้รับผิดชอบ แม้เรื่องนั้นจะไม่สำคัญอะไรจนกระทั่งตอนนี้ แต่เพราะร้านของอเล็กซ์กำลังจะไปไม่รอด สมาชิกในตระกูลหลายคนจึงอ้างว่าเธอไม่เหมาะกับตำแหน่งและต้องการไล่เธอออกจากร้าน หลายคนในตระกูลอยากเห็นเธอพินาศ เธอนั่งอยู่ที่นี่ด้วยความกังวลใจมาตลอดเกือบชั่วโมงที่ผ่านมา แต่ไม่รู้ทำไม ภายในไม่กี่นาที บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่กังวลอีกต่อไป ตรงกันข้าม หัวใจของเธอกลับพองโตด้วยความปิติ ทุกอย่างที่เธอทุ่มเททำมา ทุกการตัดสินใจที่เธอได้เลือกไป วันนี้เธอรู้แล้วว่าเธอคิดถูก เธอมองไปยังสมาชิกในตระกูลของเธอที่ปฏิเสธจะสบตาเธอ และในวินาทีนั้นเอง เธอก็รู้ว่าเธอคือผู้ชนะ * * * * * * * * ซิลเวอร์มิสต์จ้องมองท้องฟ้าที่พระอาทิตย์กำลังขึ้นแต่งแต้มให้เป็นสีคราม เมฆสีขาวเล็กน้อยลอยมารวมตัวกันบนฟ้าแต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรไปกว่าปกติ มันเป็นวันฤดูร้อนที่สดใสอย่างแท้จริง “เขาน่าทึ่งจริงๆ” กริมไซท์กล่าวจากด้านข้าง “ฉันไม่นึกเลยว่าเขาจะเก่งขนาดนี้ เราควรจะดึงตัวเขามา” ซิลเวอร์มิสต์หัวเราะเบาๆ “นายคิดว่าเขาน่าทึ่งงั้นเหรอ?” เขาถาม กริมไซท์ขมวดคิ้ว “ฉันก็แค่พูดไปตามที่เห็น ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ? ฉันไม่เห็นเขาโกงเลยนะ” “อ้อ เขาโกงนั่นแหละ” ชายผู้นั้นกล่าว “เขาโกงทุกคนยกเว้นนาย และน่าเสียดายที่นายมองไม่เห็นมัน” กริมไซท์ไม่เข้าใจเลยว่าชายผู้นี้กำลังพูดถึงอะไร “คุณจะไม่พูดจาเป็นปริศนาอีกใช่ไหม?” เขาถาม “ฉันไม่เห็นเขาโกงจริงๆ” “แต่พวกเราเห็น และนายก็บอกฉันด้วย จำได้ไหม?” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “พลังงานในหม้อปรุงยาของเขาลดลงตอนที่เขากำลังปรุงยานั่น” “ใช่ ฉันพูดแบบนั้นจริงๆ... อะไรนะ...” กริมไซท์หันขวับกลับไปยังใจกลางสนามประลอง ในตอนนี้เขาตระหนักได้โดยสมบูรณ์แล้วว่าซิลเวอร์มิสต์กำลังหมายถึงอะไร “แต่... แต่เขาเพิ่งจะเป็น... เขาเพิ่งเป็นอมตะระดับต้น เขาทำแบบนั้นได้อย่างไร?” กริมไซท์ถาม “ฉันก็ไม่รู้” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “แต่เขาจงใจยับยั้งไม่ให้ยานั้นสมบูรณ์แบบ” “คุณคิดว่าเขาทำเพราะความกลัวหรือเปล่า?” กริมไซท์ถาม “อาจจะ หรือไม่เขาก็แค่ไม่อยากแสดงอะไรออกมามากไปกว่าที่จำเป็นในการดวลครั้งนี้” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใด สหายเอ๋ย เราได้พบคนที่เราตามหาแล้ว” “เราเจอแชมเปี้ยนของเราแล้ว” * * * * * * * * อเล็กซ์เก็บความจำกลับเข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณของตนแล้วเดินไปหาสีน้ำเงินเพื่อทวงคืนยาของเขา “ไอ้คนสารเลว!” หมิงหลงซินตะโกนใส่พร้อมกับชี้หน้าอเล็กซ์ “แกโกง! ฉันรู้ว่าแกโกงด้วยวิธีไหนสักอย่าง แกเอายานั่นมาได้ยังไง!” อเล็กซ์หันไปหาเขา “ผู้อาวุโสหมิง ท่านหลงตัวเองถึงขนาดจินตนาการไม่ออกเลยหรือว่าจะมีคนอื่นที่ปรุงยาได้ดีกว่าท่าน?” เขาส่ายหัว “ท่านควรจะเปลี่ยนนิสัยนั้นเสียนะ” “แกกล้าสั่งสอนข้าเหรอ?” หมิงหลงซินกล่าวพลางพุ่งตัวเข้าหาอเล็กซ์ด้วยเจตนาทำร้ายอย่างชัดเจน เปลวไฟสีน้ำเงินรูปทรงประหลาดปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขาลุกโชนอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะถึงตัวอเล็กซ์ คลื่นพลังที่มองไม่เห็นสามสายก็ซัดเข้าใส่ตัวเขา จนเขาทรุดลงกับพื้นทันที สีน้ำเงินหันไปมองแบล็คฟรอสต์และนักปรุงยาฮัน “อย่าเข้ามาวุ่นวาย ปล่อยให้ฉันจัดการกับนักปรุงยาของฉันเอง” “เอาเลย” แบล็คฟรอสต์กล่าว “ฉันก็แค่ปกป้องคนของฉันเท่านั้น” เขาสลายพลังชี่ออกไป เช่นเดียวกับนักปรุงยาฮัน สีน้ำเงินยื่นยาให้อเล็กซ์ “ยินดีด้วย แกชนะแล้ว” “ขอบคุณครับ” อเล็กซ์กล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง ไม่มีวิธีไหนที่จะเยาะเย้ยชายคนนี้ได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว สีน้ำเงินส่งเสียงฮึดฮัดแล้วหันหลังกลับ “แล้วก็ผู้อาวุโสครับ” อเล็กซ์ร้องเรียกก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินไปไกล “อะไร?” สีน้ำเงินถามพลางหันกลับมา “ขอบคุณทั้งสองท่านที่อนุมัติให้ผมเข้ารับการทดสอบครับ” เขากล่าว “ขอบคุณพวกท่านทั้งสอง ตอนนี้ผมก้าวเข้าใกล้การเป็นนักปรุงยาสูงสุดไปอีกขั้นแล้ว”