Chapter 2071 นายเหนือหัว ชายคนหนึ่งก้าวเดินผ่านโถงทางเดินที่ทรุดโทรม ผนังปกคลุมไปด้วยมอส ในมือถือตะเกียงที่ไม่ได้ถูกจุดไฟมานานนับแสนปี ไม่มีความสว่างแม้เพียงน้อยเล็ดลอดไปถึงจุดที่เขาเดินผ่าน ชายผู้นั้นสวมเพียงชุดคลุมสีเทาธรรมดาที่ทำให้เขากลายเป็นคนไร้ตัวตนในทุกที่ที่ยืนอยู่ นอกจากชุดคลุมแล้ว สิ่งที่แปลกตาที่สุดบนตัวเขาคือเส้นด้ายหนาเส้นหนึ่งที่พันอยู่รอบหน้าผาก มันไม่ใช่เส้นด้ายทองหรือเงิน เป็นเพียงด้ายที่ดูธรรมดาทั่วไป แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็น ชายผู้นั้นมาถึงทางแยกที่แยกออกไปทางซ้ายและขวา ทว่าเขากลับไม่เลือกทางใดเลย "นายเหนือหัว ข้าขอผ่านทาง" เขากล่าวแล้วยืนรอ ครู่ต่อมา ผนังเบื้องหน้าก็กลายเป็นโปร่งแสง ทำให้เขาสามารถเดินทะลุผ่านไปได้ เขามาถึงอีกฝั่งซึ่งดูมืดมิดยิ่งกว่าโถงทางเดินภายนอก ทั้งที่ทั้งสองแห่งต่างไร้ซึ่งแหล่งกำเนิดแสงเช่นเดียวกัน ณ ที่แห่งนี้ แม้แต่สัมผัสทางจิตของเขาก็ไม่สามารถใช้ตรวจสอบรอบด้านได้อย่างถนัดนัก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะเขาไม่กล้าต่างหาก เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่งแล้วรอคอยอย่างอดทน "เจ้ากลับมาทำไม" เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วทั้งห้อง โดยไม่สามารถระบุแหล่งที่มาได้ เสียงนั้นเป็นส่วนผสมระหว่างชายและหญิง ซึ่งปิดบังกระทั่งเพศของผู้พูด "ข้าขออภัย นายเหนือหัว ข้าทำให้ท่านผิดหวัง" ชายคนนั้นกล่าว "ทำให้ข้าผิดหวัง?" เสียงนั้นถาม "อธิบายเรื่องไร้สาระของเจ้ามา เจิ้งเมี่ยน เจ้าควรจะใช้เคล็ดวิชาที่ข้าให้ไปเพื่อพัฒนาตนเองและซุ่มรออยู่ไม่ใช่หรือ เกิดอะไรขึ้น?" "นิกายที่ข้าสร้างขึ้น... มันถูกทำลายแล้วขอรับ นายเหนือหัว" เขากล่าว "นิกายไหมฟ้าค้นพบแผนการของข้าและบุกเข้ามาทำลาย นิกายของข้า พี่น้องทั้งสองของข้าตายหมดแล้ว ข้าไม่มีที่ไปจึงต้องกลับมาหาท่าน" เสียงนั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อให้เกิดความเงียบงันที่น่าขนลุกไปทั่วทั้งห้อง หลังจากนั้นพักใหญ่ มันจึงตอบกลับมา "ไอ้โง่" เสียงนั้นกล่าว "ถ้าเจ้าถูกพบตอนเข้ามาล่ะ? โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครตามเจ้ามา" "พวกเขาไม่มีวันหาข้าพบ นายเหนือหัว" ชายคนนั้นรีบกล่าวพร้อมชี้ไปที่หน้าผากของตน "ข้าได้เส้นด้ายนี้มาจากสิ่งที่คอยสะกดรอยตามข้า ข้าฆ่ามันและยึดเอามา เส้นด้ายไหมสวรรค์เส้นนี้ช่วยให้ข้าพ้นจากสายตาของใครก็ตามที่ต้องการจะหาตัวข้าพบ" เสียงนั้นเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ย "น่าสนใจ เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมาก ข้าไม่ยักรู้ว่ามีใครเพาะพันธุ์ไหมสวรรค์ในดินแดนนี้ ข้ามั่นใจว่ามันสูญพันธุ์ไปตั้งแต่หลายยุคหลายสมัยก่อนแล้ว" ชายคนนั้นรอให้แน่ใจว่านายของเขาพูดจบแล้วจึงกล่าว "เราควรทำอย่างไรต่อไปดีขอรับ นายเหนือหัว?" "เรา?" เสียงนั้นแค่นหัวเราะ "ที่นี่ไม่มีคำว่า 'เรา' มีเพียงแค่ข้า และตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ข้าจะปรากฏตัว อีกสักสองสามหมื่นปีเห็นจะได้" "มันจะสายเกินไปนะขอรับ" ชายคนนั้นโต้ "นิกายต่าง ๆ เริ่มกวาดล้างนิกายมารทุกแห่งอย่างสุดกำลัง การจะหลบซ่อนตัวในยุคสมัยนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "หลายคนยังทำได้ เจ้ามันก็แค่คนล้มเหลว" เสียงนั้นกล่าวด้วยความรังเกียจ "ศิษย์คนอื่น ๆ ของข้ายังทำหน้าที่ได้ดีไม่มีปัญหา" ทันใดนั้น ชายคนนั้นรู้สึกถึงเส้นด้ายรอบหน้าผากที่ถูกแรงลึกลับกระชากออกไปและหายเข้าไปในห้อง "นายเหนือหัว?" เขาเรียก "ข้าจะรับมันไว้เอง สิ่งนี้จะเป็นประโยชน์ต่อข้าในอนาคต" เสียงนั้นกล่าว "แต่ท่านครับ ถ้าไม่มีมัน ข้าก็ไม่สามารถ—" "เจ้ากำลังตั้งคำถามกับการตัดสินใจของข้าหรือ?" เสียงนั้นถาม แม้จะฟังดูราบเรียบ แต่คำพูดกลับดังก้องในหูของชายคนนั้นราวกับเสียงกลอง "ป-เปล่าครับ" เขารีบตอบ "ไปได้แล้ว ข้าไม่ต้องการอะไรจากเจ้าอีก" เสียงนั้นสั่ง ชายคนนั้นรู้สึกอึ้ง เขาจะจากไปแบบนี้ไม่ได้ ไม่ใช่หลังจากที่เขาทำทุกอย่างมาขนาดนี้ "นายเหนือหัว ได้โปรด ข้ายังพอมีประโยชน์อยู่ บอกข้ามาว่าต้องทำอย่างไร และข้าจะทำตามนั้น" "หึ! เจ้าบอกว่าเจ้าจะทำทุกอย่างงั้นรึ?" เสียงนั้นถาม "ถ้าเช่นนั้นก็ไปนำเส้นด้ายพวกนี้มาให้ข้าเพิ่มอีก หากนำมาให้ข้าได้มากพอ ข้าจะมอบเคล็ดวิชาที่เหนือชั้นยิ่งกว่าเคล็ดวิชาดูดกลืนกายาพิษให้เจ้า" "จริงหรือขอรับ?" ชายคนนั้นถามด้วยความตื่นเต้น "ใช่ แค่หาเส้นด้ายพวกนี้มาให้ข้าเพิ่ม" เสียงนั้นกล่าว "ข้าจะทำขอรับ นายเหนือหัว" เขากล่าว "ข้าจะทำ" "ดี เช่นนั้นก็ไปได้ และอย่ากลับมาจนกว่าจะหามันพบ ไม่มีใครรู้ว่าข้ายังอยู่ที่นี่" เสียงนั้นกล่าวจบ ประตูด้านหลังของชายคนนั้นก็เปิดออก "ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง นายเหนือหัว" ชายคนนั้นกล่าวแล้วหมุนตัวเดินออกไป เขาเดินย้อนกลับผ่านโถงทางเดินที่มืดมิด พลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต้องทำในเร็ววัน หากไร้ซึ่งไหมสวรรค์บนตัว เขาจะถูกคำทำนายของผู้หยั่งรู้มองเห็นได้อีกครั้ง เขาต้องหาเส้นด้ายเพิ่มอีกสักสองสามเส้นก่อนที่ผู้หยั่งรู้จะตรวจสอบพบ เขามั่นใจว่าผู้หยั่งรู้ไม่ได้ตามหาเขาอยู่ทุกวัน แต่ถ้าเป็นทุก ๆ สองสามเดือนล่ะ? โอกาสที่จะเป็นเช่นนั้นมีสูงมาก ก่อนหน้านั้นเขาจำเป็นต้องหาเส้นด้ายเหล่านั้นให้ได้ และเขารู้ดีว่าต้องไปหาใครสำหรับเรื่องนี้ อันที่จริงเขารู้สึกยินดีเสียด้วยซ้ำที่มีข้ออ้างในการตามล่ามัน "แกไม่มีวันหนีสิ่งที่ทำไว้พ้น" ชายคนนั้นพึมพำเบา ๆ "แกคิดว่าจะใช้ชีวิตปกติได้หลังจากฆ่าพี่น้องของข้าไปงั้นรึ? ข้าจะทำให้ชีวิตของแกตกนรกทั้งเป็น" และด้วยเหตุนั้น เจ้าสำนักนิกายผู้ใช้พิษที่ล่มสลายไปแล้วจึงเริ่มออกตามล่าอเล็กซ์ * * * * * * อเล็กซ์ซึ่งไม่รู้เรื่องราวใด ๆ ที่เกิดขึ้นภายนอก กำลังตื่นเต้นอย่างมากที่จะได้เข้าไปในคลังสมบัติของนิกายเพื่อเลือกสมบัติให้ตัวเอง เขาตัดสินใจเลือกรับสมบัติแทนตั๋ว เพราะอย่างไรเขาก็ใกล้จะได้รับตั๋วมาอยู่แล้ว และเขาต้องการมันไม่เกิน 3 ใบ ดังนั้น การได้รับสมบัติย่อมคุ้มค่ากว่า เขาเลิกหวังที่จะได้สมบัติระดับเทพเพื่อแลกกับดาบเหล่านั้น ดังนั้นเขาจึงตั้งตารอสิ่งนี้มาก เจ้าสำนักได้อธิบายไว้ว่าเขาจะไม่ได้รับสมบัติระดับเทพ สิ่งใดก็ตามที่เขาเลือกจะต้องเป็นสมบัติระดับอมตะหรือต่ำกว่านั้น ส่วนจะเป็นอะไรนั้นเขามีอิสระที่จะเลือกสิ่งที่ต้องการได้อย่างเต็มที่ พวกเขามาถึงภูเขาอีกแห่งหนึ่งซึ่งได้รับการคุ้มครองอย่างแน่นหนาโดยผู้อาวุโสหลายคนที่คอยลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลา พวกเขามาถึงถ้ำที่ดูธรรมดาแห่งหนึ่งแล้วเดินเข้าไป ตอนแรกอเล็กซ์ไม่เห็นสิ่งใด แต่เขาสังเกตเห็นออร่ามิติที่สั่นไหวอย่างแผ่วเบารอบบริเวณนั้น บางครั้งบางคราวเขาเกือบจะมองเห็นเค้าโครงของบางสิ่ง "มิติลับหรือครับ?" เขาถามเจ้าสำนัก "ใช่" ชายคนนั้นกล่าว "คลังสมบัติของนิกายเราอยู่ในมิติลับแห่งนี้" "ข้างในมีความปลอดภัยเพียงพอหรือไม่ครับ?" อเล็กซ์ถาม "ผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรมากนัก" "โอ้ ไม่ต้องกังวลไป" เจ้าสำนักกล่าว "ใครก็ตามที่ก้าวผ่านเข้ามาที่นี่หากไม่มีแผ่นจารึกเต๋า จะถูกเผาผลาญไปชั่วนิรันดร์จนกว่าทั้งร่างกายและวิญญาณจะกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างสมบูรณ์" "ผม... เข้าใจแล้วครับ" อเล็กซ์กล่าว เจ้าสำนักยิ้ม "ไปกันเถอะ" เขากล่าว จากนั้นทั้งสองก็เคลื่อนย้ายเข้าสู่มิติลับนั้น