Chapter 2963: The One Who Blesses

Published Mar 12, 2026, 03:10 AM

Chapter 2963: ผู้ประทานพร น้ำเสียงที่กำลังพูดกับอเล็กซ์นั้นแปลกหูอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต ทว่าในขณะเดียวกัน มันกลับให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด เมื่อแรงกดดันลดทอนลงไปมาก อเล็กซ์จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองไปยังผู้นำตระกูลที่อยู่เบื้องหน้า ผู้นำตระกูลพยัคฆ์ขาวหยุดนิ่ง แข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยในวินาทีนั้น อเล็กซ์มองเห็นทั้งความประหลาดใจและความหวาดกลัวในดวงตาของอีกฝ่าย แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของอเล็กซ์กลับเป็นสิ่งที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เบื้องหน้าผู้นำตระกูล มีชายผู้หนึ่งยืนตระหง่านอย่างสง่างามโดยหันหลังให้อเล็กซ์ เขากอดอกไว้ด้านหลังราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องนี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเขาเลย สิ่งที่ทำให้อเล็กซ์สับสนก็คือ แม้ชายผู้นี้จะยืนคั่นกลางระหว่างเขากับผู้นำตระกูล แต่มันกลับไม่เป็นอุปสรรคใดๆ เขาสามารถมองเห็นทั้งชายผู้นั้นและผู้นำตระกูลได้ชัดเจนพร้อมกัน ชายผู้นี้ไม่ได้ดูเลือนรางหรือโปร่งแสงจนทำให้อเล็กซ์มองทะลุผ่านเขาไปได้ ไม่เลย เขาไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรก อเล็กซ์รู้ได้ทันทีว่าชายผู้นี้ไม่ได้ดำรงอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง เขาเพียงดำรงอยู่ในจิตใจของอเล็กซ์เท่านั้น ทั้งเส้นผมสีดำยาวสลวยและชุดคลุมสีขาวนั่น ชายผู้นี้คือความบ้าคลั่งของเขา ชายผู้นี้คือเทพแห่งดวงอาทิตย์ ด้วยแผ่นหลังที่หันเข้าหาอเล็กซ์ ชายผู้นั้นยกมือขึ้นชี้ไปยังผู้นำตระกูล ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกึกก้องรุนแรงดั่งเปลวเพลิงมหาศาล "จงจำคำสาบานของเจ้าไว้!" ในขณะที่อเล็กซ์เห็นร่างนั้นและได้ยินเสียงของเขา แต่พยัคฆ์ขาวอีกสี่ตนกลับไม่ได้ยินสิ่งใดเลย ทว่าถึงอย่างนั้น พวกเขาทั้งหมดกลับสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของออร่าที่รายล้อมรอบตัวอเล็กซ์ จากที่เคยอ่อนแรง บัดนี้กลับลุกโชนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ประสาทสัมผัสของพวกเขาสั่นคลอนในทันที และออร่าทั้งหมดที่พยายามกดทับอเล็กซ์ก็มลายหายไปสิ้น ผู้นำตระกูลรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น แต่จะเป็นอะไรนั้น เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลย และแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็สัมผัสได้ถึงมัน มันเปรียบเสมือนชีพจรที่แผ่ขยายออกมาจากภายในตัวอเล็กซ์ เป็นรัศมีจางๆ ที่สัมผัสได้ในจิตวิญญาณ ตอนแรกมันดูอ่อนแรง แต่เมื่อมันเคลื่อนผ่านร่างของพวกเขาไป พวกเขาก็ได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของตน ไป๋ฝูหลินแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขณะล้มลงกับพื้น ร่างกายยักษ์ใหญ่ของนางบิดเกร็งไปมา ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูของจิตวิญญาณ ผู้นำตระกูลก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดเช่นกัน แต่ไม่ถึงกับล้มลงเหมือนหลานสาวของเขา ทว่าเขากลับถูกบีบให้ต้องคุกเข่าลง สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยเผชิญมานานหลายพันหลายหมื่นปี เนื่องจากความเจ็บปวดนั้นไม่ได้รุนแรงเกินทนเหมือนที่ไป๋ฝูหลินได้รับ มันจึงเปิดโอกาสให้ผู้นำตระกูลได้รับรู้ถึงความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ซึ่งไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันพุ่งตรงออกมาจากร่างกายของเขาเอง สายเลือดของเขากำลังต่อต้านเขา หากจำเป็น เพิร์ลและไป๋จิงเฉินต่างรู้สึกได้ว่าสายเลือดของตนกำลังต่อต้านพวกเขาในวินาทีนั้นเช่นกัน แต่แทนที่จะเป็นความเจ็บปวด พวกเขากลับรู้สึกถึงความละอายใจอย่างลึกซึ้งที่ไม่อาจอธิบายได้ ไป๋จูเฉียง ผู้ซึ่งครองตำแหน่งผู้นำตระกูลพยัคฆ์ขาวมานานถึง 570,000 ปี และมีอายุขัยกว่า 900,000 ปี ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้งในชีวิต มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ แต่หากจะมีสิ่งหนึ่งที่เทียบเคียงได้ มันคงเป็นผลลัพธ์ของการผิดคำสาบานสวรรค์ 'คำสาบานสวรรค์ของเรา...' ผู้นำตระกูลตระหนักขึ้นได้ 'ทำไม... ทำไมมันถึงต่อต้านเรา?' เขามองไปยังอเล็กซ์และเห็นดวงตาของชายหนุ่มเปล่งประกายสีเหลืองเจิดจ้าในชั่วพริบตา แสงนั้นดูเหมือนจะทำให้ผู้นำตระกูลตาพร่า ราวกับว่าเขากำลังจ้องมองเข้าไปที่ดวงอาทิตย์โดยตรง และแล้ว เขาก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน เป็นน้ำเสียงที่ดังกึกก้องเหมือนเปลวเพลิงที่บ้าคลั่ง "ผู้ใดที่ไม่รักษาคำสาบาน ย่อมไม่คู่ควรกับพรของข้า" ถ้อยคำนั้นดังกังวานในหัวราวกับเสียงระฆัง ความหมายของมันเผยให้เห็นความจริงในจิตใจที่เคยถูกฝุ่นผงปิดบังไว้ คำสาบาน พรที่ได้รับ... สิ่งเหล่านี้บ่งบอกได้เพียงความหมายเดียว 'ผู้ประทานพร! ผู้มาจากดวงอาทิตย์' เขาคิด 'เทพแห่งดวงอาทิตย์!' ดวงตาของเขาเบิกกว้างในวินาทีที่ความคิดตามทันความจริง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือมันเป็นไปได้อย่างไร แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม บัดนี้เขามั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเทพแห่งดวงอาทิตย์ ผู้นำตระกูลรู้สึกถึงบางสิ่งที่คืบคลานเข้ามาหาเขา และรู้โดยสัญชาตญาณว่าต้องทำอย่างไรต่อไป เขาทรุดตัวลงกับพื้นในทันที ก้มศีรษะลงต่ำกว่าครั้งไหนๆ "ข้าผิดไปแล้ว!" เขาร้องตะโกน "โปรดอภัยให้ข้าด้วย ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ โปรดอภัยให้ข้าด้วย!" ผู้นำตระกูลยังคงหมอบอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน รอคอยสิ่งที่กำลังเข้าใกล้เขา แต่มันก็ไม่เคยมาถึง ในทางกลับกัน สายเลือดของเขาก็หยุดต่อต้านและไม่ปั่นป่วนอีกต่อไป ความเจ็บปวดที่เขาได้รับก็มลายหายไปเช่นกัน ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนก็เช่นกัน ไป๋ฝูหลินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากพื้น ขนของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อแม้จะผ่านการต่อสู้เพียงช่วงสั้นๆ เพิร์ลและไป๋จิงเฉินเองก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีกว่ากันนัก แม้พวกเขาจะไม่เจ็บปวด แต่พวกเขาก็หวาดกลัวจนเสียขวัญ ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ ผู้นำตระกูลลุกขึ้นยืนในที่สุด จ้องมองอเล็กซ์ที่ดวงตายังคงเปล่งประกายราวกับกำลังเผาไหม้อยู่ใต้ดวงอาทิตย์ เขารอให้อเล็กซ์ หรือเทพแห่งดวงอาทิตย์ พูดอะไรออกมาอีก แต่ไม่ว่าเขาจะรอเนิ่นนานเพียงใด ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีกเลย เขาเฝ้ารออยู่นานมากจนกระทั่งตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง "เขา... เขาอยู่ในภวังค์" คนอื่นๆ หันมามองอเล็กซ์ในที่สุด ตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้ยินหรือมองเห็นพวกเขาแล้ว ในขณะที่ร่างกายของเขายังคงค้างอยู่ในท่าคุกเข่า จิตใจของเขากลับไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป ผู้นำตระกูลจ้องมองอเล็กซ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาออกไป "อืม..." เขาหันไปมองเพิร์ล คำพูดจุกอยู่ที่ลำคอ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ข้า... ข้ายอมรับพันธะสัญญานี้ เจ้าไม่จำเป็นต้องยกเลิกมัน"

React

Discussion