บทที่ 3107: เจตจำนงแห่งกระบี่และทวน การทำความเข้าใจเจตจำนงแห่งกระบี่ขั้นพื้นฐานของอเล็กซ์ถือเป็นส่วนที่ยากที่สุด เพราะเจตจำนงแห่งกระบี่อีกสองแบบของเขานั้นมีความชัดเจนมากกว่ามาก เจตจำนงของปราณกระบี่ในตัวเขาคือการรุดหน้าไปข้างหน้าโดยไม่สนสิ่งใด การใช้มันทำให้การโจมตีด้วยกระบี่ของเขายังคงจู่โจมเป้าหมายต่อไปจนกว่าทุกอย่างจะถูกทำลายลง เนื่องจากเขาเผลอเรียนรู้ปราณกระบี่โดยไม่ได้เรียนรู้ลมปราณกระบี่อย่างถูกวิธีเสียก่อน ปราณกระบี่ของเขาจึงมีเจตจำนงแบบเดียวกันติดมาด้วยในระดับหนึ่ง ขอบเขตกระบี่ของเขามีเจตจำนงที่อ้างอิงมาจากวิชาที่เขาคิดค้นขึ้น นั่นคือ 'วิชาตัดสิ้นอนันต์' เจตจำนงนี้ทำให้การโจมตีจากขอบเขตกระบี่ ซึ่งก็คือลมปราณกระบี่ที่ปรากฏขึ้นรอบตัวเขานั้น บางเฉียบจนแทบมองไม่เห็นแต่กลับทรงพลังและเฉียบคมอย่างเหลือเชื่อ ขนาดและรูปร่างของลมปราณกระบี่ในขอบเขตนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเจตจำนงโดยตรง แต่มันคือการที่กระบี่ของเขาสามารถตัดฟันสิ่งที่เขาปรารถนาได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดนั่นเอง เมื่อพิจารณาว่าเจตจำนงทั้งสามมีความแตกต่างกันเพียงใด การหลอมรวมพวกมันให้เป็นเจตจำนงแห่งกระบี่หนึ่งเดียวโดยยังคงเอกลักษณ์ของแต่ละอย่างเอาไว้จึงเป็นงานที่ยากลำบาก และนั่นก็คืองานชิ้นถัดไปของอเล็กซ์ เขาจำเป็นต้องสร้างกระบี่ที่จะกลายเป็นเจตจำนงที่แท้จริงของเขา กระบี่ที่เป็นดั่งเครื่องมือในการปกป้องผู้ที่เขาห่วงใยและทำร้ายผู้ที่เขาต้องการ กระบี่ที่จะไม่หยุดนิ่งจนกว่าจะขยับเขยื้อนไม่ได้อีกต่อไป และกระบี่ที่จะฟาดฟันเป้าหมายอย่างไม่หยุดยั้งจนกว่าเป้าหมายนั้นจะขาดสะบั้น อเล็กซ์เกาคางตัวเอง "อืม... ข้าเริ่มเห็นความเป็นไปได้บ้างแล้ว" * * * * * ในขณะเดียวกัน เพิร์ลก็กำลังจดจ่ออยู่กับความต้องการที่จะทำความเข้าใจขอบเขตทวนของตน ต่างจากอเล็กซ์ที่ไม่มีอาจารย์ เพิร์ลรู้ดีว่าเขาต้องทำอย่างไรถึงจะสร้างขอบเขตทวนขึ้นมาได้ ต้องขอบคุณทั้งวิชา 'Grimsight' และ 'Bladedance' ที่ทำให้เขารู้แนวทางว่าจะก้าวต่อไปอย่างไร ซึ่งเป็นเส้นทางที่ตรงไปตรงมามาก สิ่งที่เพิร์ลต้องทำก็เพียงแค่เลือกเจตจำนงเท่านั้น มันเรียบง่ายเพียงแค่นั้น แน่นอนว่าเพียงเพราะมันเรียบง่าย ไม่ได้แปลว่ามันจะทำได้โดยง่าย การเลือกเจตจำนงเป็นเพียงจุดเริ่มต้น จากนั้นเขาต้องฝึกฝนและขัดเกลาเจตจำนงนั้นไปจนถึงจุดที่สามารถเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเจตจำนงแห่งทวนส่วนตัว เพื่อใช้มันในการก่อร่างขอบเขตทวนขึ้นมา ในแง่หนึ่ง มันยากกว่าสิ่งที่อเล็กซ์ทำ แต่ในอีกแง่หนึ่ง วิธีนี้ทำให้เขาสามารถเลือกได้ว่าเขาต้องการให้เจตจำนงแห่งทวนของเขาเป็นแบบไหนกันแน่ และในระดับหนึ่ง เขาก็เริ่มสร้างหัวใจแห่งทวนขึ้นมาได้พร้อมกันเลยด้วย ปราณทวนของเพิร์ลมีธรรมชาติในการป้องกัน ดังนั้นเพื่อที่จะมีบางสิ่งที่ใช้ทำร้ายศัตรูได้ เขาจึงตัดสินใจเลือกเจตจำนงที่ค่อนไปทางด้านการทำลายล้าง ขอบเขตทวนที่สามารถทำลายล้างทุกสิ่งที่อยู่รายรอบตัวเขาคือสิ่งที่เหมาะสมที่สุดในความคิดของเขา นั่นคือสิ่งที่เขาเลือก ตอนนี้มาถึงส่วนที่ยากที่สุด นั่นคือการขัดเกลาจนกว่าจะมีบางสิ่งที่คล้ายคลึงกับเจตจำนงปรากฏขึ้นมา โชคดีที่ที่นี่มีอสูรมากมายที่เต็มใจจะต่อสู้กับเขาในทุกย่างก้าวเพื่อช่วยให้เขาบรรลุเป้าหมาย เพิร์ลนับไม่ถ้วนแล้วว่าเขาต้องต่อสู้กับอสูรไปกี่ตัวตลอดระยะเวลาสองสามเดือนที่ผ่านมา ต้องมีอสูรอย่างน้อยหนึ่งตัวที่แวะเวียนมาหาเรื่องเขาทุกวัน บางวันก็มามากกว่าหนึ่งเสียด้วยซ้ำ เขาหยุดพักเพียงหนึ่งสัปดาห์ตลอดช่วงเวลาทั้งหมดนั้นเพื่อบ่มเพาะพลังและฟื้นฟูลมปราณ นอกเหนือจากนั้น การบ่มเพาะพลังเพียงข้ามคืนก็เพียงพอแล้ว การต่อสู้ไม่ได้อันตรายขนาดนั้น แต่ก็มีครั้งหนึ่งที่เขาไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้และต้องยอมแพ้ในที่สุด อสูรตัวที่เขาเผชิญในวันนั้นมีผิวหนังที่หนาเตอะจนเขาไม่สามารถทำลายมันได้ด้วยระดับพลังในปัจจุบัน นอกเหนือจากนั้น เขาไม่ชนะคู่ต่อสู้ทุกคน ก็จบการต่อสู้ด้วยผลเสมอกัน สิ่งหนึ่งที่เพิร์ลสังเกตเห็นในช่วงที่อยู่ที่นี่คือไม่มีอสูรที่มีระดับการบ่มเพาะสูงนัก การจะหาอสูรที่อยู่เหนือขอบเขตวิญญาณอมตะขั้นที่ 3 นั้นหายากอย่างยิ่ง เขาสงสัยว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น และทำได้เพียงคาดเดาว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับความจริงที่ว่าอสูรส่วนใหญ่ในระดับนั้นเริ่มพัฒนาลมปราณเทพขึ้นมา ซึ่งสิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นกลับปิดกั้นเอาไว้ ไม่เช่นนั้น ก็อาจเป็นเพราะมันขัดต่อธรรมชาติที่หยิ่งผยองของเหล่าอสูรที่จะมาสู้กับพวกที่อายุน้อยกว่าตนอย่างเห็นได้ชัด ท้ายที่สุดแล้ว ในส่วนใต้ของเกาะต่อสู้ก็ยังมีสถานที่อื่นที่พวกมันสามารถดวลกับคู่ต่อสู้ที่มีระดับพลังเท่าเทียมกันได้อย่างเหมาะสม เพิร์ลเดินออกจากพื้นที่โล่งไปยังที่ราบเนินเขาที่มีหญ้าสูงและพุ่มไม้ขึ้นเต็มไปหมด มีร่องรอยของการต่อสู้เกิดขึ้นที่นั่นเมื่อไม่นานมานี้ บางจุดมีหลุมลึกที่ธรรมชาติสีเขียวขจีได้เข้ามาปกคลุมอย่างรวดเร็ว เขาหรี่ตามองไปไกลในระยะสุดสายตา ซึ่งเขาเห็นรูปร่างเล็กจิ๋วของสิ่งประดิษฐ์ที่เขาตามหามาตลอด 'ในที่สุด! หลังจากเกือบสามเดือน' เพิร์ลคิดในใจ เนื่องจากเขาพบสิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกเพียงไม่กี่วันหลังจากมาถึง เพิร์ลจึงคาดเดาว่าสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้น่าจะอยู่ใกล้กัน อย่างมากก็น่าจะห่างกันสักหนึ่งสัปดาห์ ทว่าหลังจากเดินทางมาหลายเดือน เขาก็ได้ตระหนักว่าพวกมันอยู่ห่างกันไกลเพียงใด เมื่อพิจารณาถึงขนาดที่แท้จริงของทวีปนี้ จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้จะถูกกระจายไปไกลขนาดนี้ 'ข้าไม่ได้ถูกกำหนดให้มาตามหามันในช่วงเวลาสิบปีที่จะอยู่ที่นี่' เพิร์ลคิด 'อสูรตัวอื่นๆ ต่างหากที่ควรจะตามหามันในช่วงร้อยปีที่พวกเขาต้องอยู่ที่นี่' เพิร์ลอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะสามารถรอดพ้นจากการตามหาสิ่งประดิษฐ์ให้ได้มากที่สุดโดยอ้างว่าเขาไม่ต้องอยู่ที่นี่นานนักได้หรือไม่ โดยไม่คิดอะไรเพิ่มเติม เขาเดินก้าวต่อไป มุ่งหน้าไปยังสิ่งประดิษฐ์นั้น แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดลงเมื่อเดินมาถึงเนินเขาถัดไปพอดี ทวนปรากฏขึ้นในมือของเขาทันที และเขาก็หันไปเผชิญหน้ากับสตรีผู้หนึ่งที่เพิ่งสังเกตเห็นเขาเช่นกัน ทันทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ทั้งสองก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาจะต้องสู้กัน ณ บัดนี้