Chapter 3129: ความจำเป็น เพิร์ลจ้องมองพยัคฆ์ที่หมดสติอยู่เบื้องหน้า มันดูสงบนิ่งและไร้พิษสง จิตของมันใกล้จะแตกสลายในตอนที่เพิร์ลทะลวงผ่านการกดทับของมันเข้ามาได้ และเสียงคำรามที่ตามมานั้นเปรียบเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงบนสนิม จนทุกอย่างแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เมื่อปราศจากจิตสำนึก สัตว์ร้ายตัวนี้ก็ไม่มีพิษภัยอีกต่อไป เพิร์ลใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อหอบหายใจและกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้มองข้ามสิ่งใดไป หลังจากยืนยันได้ว่าไม่มีสิ่งใดน่ากังวล เขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยและรอคอย อเล็กซ์ควรจะเฝ้าดูการต่อสู้ของเขาอยู่ เพิร์ลจึงตัดสินใจที่จะรอให้อีกฝ่ายมาถึงก่อนที่จะทำการตัดสินใจใดๆ เนื่องจากหนึ่งในพยัคฆ์ขาวได้พบตัวเขาแล้ว การตัดสินใจในครั้งนี้จึงถือว่าสำคัญมาก เพิร์ลรออยู่พักใหญ่ และเมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที เขาก็เริ่มกังวล ทำไมพี่ชายของเขาถึงยังไม่มา? ยิ่งเวลาล่วงเลยไป พยัคฆ์ตัวนั้นก็ยิ่งใกล้จะฟื้นคืนสติมากขึ้นเรื่อยๆ เพิร์ลปล่อยให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้ เมื่อเขาแน่ใจในระดับหนึ่งแล้วว่าอเล็กซ์คงไม่มาแน่ เขาจึงจ่อหอกไปที่ศีรษะของพยัคฆ์ พลังงานเริ่มก่อตัวขึ้น และ— เขากำลังจะฆ่าพยัคฆ์ขาวจริงๆ งั้นหรือ? เพิร์ลชะงักก่อนจะลงมือขั้นสุดท้าย มือของเขาสั่นเทาเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะทำ เขาทำไม่ลง เขาเคยสังหารศัตรูมาแล้วมากมาย แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ศัตรูจะมีความเกี่ยวข้องกับเขาถึงเพียงนี้ เลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน เขาต้องฆ่าเผ่าพันธุ์เดียวกัน ‘ถ้าฉันไม่ทำล่ะ?’ เพิร์ลคิด ‘มันคงได้รับบทเรียนแล้ว มันน่าจะจากไปได้ใช่ไหม? ฉันเอาชนะมันได้แล้ว ดังนั้นมันคงไม่เป็นปัญหาอีก’ เขาพยายามหาข้ออ้างให้กับตัวเอง แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้ความจริงดี เขาปล่อยให้พยัคฆ์ตัวนี้รอดไปไม่ได้ นี่คือศัตรูของเขา เขาจำเป็นต้องจัดการมัน เพิร์ลกลืนน้ำลายลงคอ พลังงานที่ปลายหอกแผ่วเบาลง ตอนที่ต่อสู้กัน พยัคฆ์ตัวนั้นดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขามเหลือเกิน แต่ในตอนนี้ มันเป็นเพียงสัตว์ร้ายที่นอนอยู่บนพื้น นี่คือศัตรูที่เขาต้องฆ่าจริงหรือ? ‘ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นศัตรูหรือเปล่า’ เพิร์ลคิด ‘ฉันแค่จินตนาการไปเองว่ามันเป็นศัตรู เลยไม่ได้ยั้งมือ’ ภาพลักษณ์ของพยัคฆ์ทำให้เขาหยุดคิดไม่ได้ มันคือสัตว์ร้ายที่มีขนสีขาวและลายพาดกลอน มันดูไม่ต่างจากปู่ของเขาเลย ไม่ต่างจากทวดของเขา หรือท่านผู้นำตระกูล หรือแม้แต่ท่านอาฟู่หลิน การฆ่าพยัคฆ์ตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฆ่าคนเหล่านั้น และทำไมจะไม่ล่ะ? พวกเขาก็เป็นญาติพี่น้องของเขาไม่ต่างจากพยัคฆ์ตัวนี้ ‘มันมาที่นี่เพื่อสายเลือดของฉันหรือเปล่านะ?’ เพิร์ลคิด ‘ถ้ามันแค่บังเอิญผ่านมาแล้วอยากสู้กับฉันล่ะ?’ เพิร์ลไม่จำเป็นต้องใช้ความคิดในเชิงวิพากษ์เพื่อบอกตัวเองว่านั่นเป็นเรื่องโกหก พยัคฆ์ตัวนี้มาที่นี่ด้วยเหตุผลที่เขาคิดไว้ในใจนั่นแหละ ไม่ว่ามันจะเป็นพวกสายเลือดบริสุทธิ์หรือไม่ นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่มีโอกาสได้รู้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ไม่ได้สำคัญอะไร พยัคฆ์ตัวนั้นไม่แสดงท่าทีประหลาดใจเลยตอนที่เขาเทเลพอร์ตไปมา มันไม่ตกใจเลยตอนที่เขาบีบอัดมิติเพื่อโจมตี มันรู้ว่าเขาเป็นใคร มันรู้ว่าเขามีพลังอะไร และมันใช้ทักษะรวมถึงเทคนิคเพื่อเล็งเป้าไปที่จุดอ่อนของเขา ไม่อาจบอกได้เลยว่าพยัคฆ์ตัวนี้วางแผนจะทำอะไร มันจะฆ่าเขาหรือ? มันจะชิงสายเลือดของเขาไปอย่างไร? หรือมันจะลากร่างที่ไร้สติของเขาไปยังจุดนัดพบที่คนอื่นจะเป็นคนลงมือสกัดเอาสายเลือดออกไปแทน? ความลังเลของเพิร์ลเริ่มลดน้อยลง เขาทำใจให้แข็งและมองลงไปที่สัตว์ร้ายตัวนั้นอีกครั้ง หากผลการต่อสู้พลิกผัน หากเป็นเขาที่หมดสติและศัตรูเป็นฝ่ายชนะ ศัตรูคงไม่ปรานีเขาเป็นแน่ ไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้องหรือไม่ แต่นี่คือศัตรูของเขา และเขาไม่อาจปล่อยให้ศัตรูรอดไปได้ หากนั่นหมายถึงการเปิดทางให้ศัตรูคนอื่นที่แข็งแกร่งกว่านี้เข้าถึงตัวเขาได้ และหากเหตุการณ์ในตอนนั้นเป็นเหมือนตอนนี้ที่พี่ชายของเขาไม่อยู่ ชะตากรรมเดียวที่เหลืออยู่สำหรับเขาก็คือการถูกช่วงชิงสายเลือดและต้องตายตกไป ความมุ่งมั่นของเพิร์ลกลายเป็นสิ่งที่เด็ดขาด การฆ่าคือความจำเป็นในที่แห่งนี้ แม้ว่าคนที่เขาต้องฆ่าจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองก็ตาม พลังงานรอบหอกของเขาขยายตัวขึ้นตามสภาวะอารมณ์ และความเร็วในการโจมตีก็เพิ่มสูงขึ้นกว่าเดิม จากนั้นเขาก็แทงหอกเข้าไปที่หัวของพยัคฆ์ที่หมดสติ ทะลวงผ่านกล้ามเนื้อที่ผ่อนคลาย ข้ามผ่านกะโหลก และทำลายสมองของมันจนหมดสิ้น จิตวิญญาณของมันดับสูญไปพร้อมกับร่างกายนับแต่วินาทีนั้น เพิร์ลถอนหอกกลับ เศษเลือดเนื้อกระเซ็นออกมาในขณะที่เขาดึงอาวุธออก เขาจ้องมองพยัคฆ์ที่ตายแล้วครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหลับตาลง นิ่งเงียบไป เขาไม่ได้โศกเศร้าให้กับการตายของพยัคฆ์ตัวนั้น เขาไม่ได้รู้สึกผิดกับการตายของมันเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาทำคือการซึมซับความรู้สึกในตอนนี้ ความเข้าใจที่ว่าการตายครั้งนี้คือความจำเป็น และเขาก็ให้คำมั่นกับตัวเองว่า เขาจะไม่ลังเลที่จะสังหารผู้อื่นอีกต่อไปเมื่อถึงคราวจำเป็น วันนี้คู่ต่อสู้ของเขาหมดสติไปก่อน แต่ในวันพรุ่งนี้ ความเมตตาเช่นนั้นคงไม่เกิดขึ้นกับเขาอีก เขาจะไม่มีเวลามาไตร่ตรองด้วยเหตุผลและตัดสินใจหลังจากคิดทบทวนนานๆ เขาจะต้องเผชิญกับการต่อสู้ที่ความเป็นและความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายจากการกระทำเพียงเสี้ยววินาที การตัดสินใจเหล่านั้นจำเป็นต้องทำในทันที และเพิร์ลจะไม่ลังเลอีก เพิร์ลลืมตาขึ้นโดยไม่มีความคิดอื่นใดมารบกวนจิตใจ ความรู้สึกโล่งใจแล่นผ่านตัวเขา ราวกับว่าภาระที่มองไม่เห็นได้ถูกปลดเปลื้องออกไป มันเป็นความรู้สึกที่ดี เพิร์ลรีบเก็บเกี่ยวทุกสิ่งที่ทำได้จากพยัคฆ์ขาวก่อนที่ผู้อื่นจะเห็นว่าเขากำลังทำอะไร เขาฉีกท้องของมันเพื่อเอาแก่นพลังสัตว์ร้าย และจากนั้นก็เจาะเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณเพื่อเก็บข้าวของของมัน จากนั้นเขาก็นำร่างของพยัคฆ์เก็บเข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณของตนเพื่อมอบให้พี่ชายในภายหลัง เพราะอีกฝ่ายน่าจะได้ใช้ประโยชน์จากมัน หลังจากเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย เพิร์ลตัดสินใจไม่รั้งรออยู่ที่เดิมเผื่อว่าพยัคฆ์ตัวนั้นจะมีพวกพ้องอยู่ใกล้ๆ แล้วจึงจากไป