Chapter 2920: ผู้ทรยศ ผู้แปล: Legge องค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์สะอื้นไห้พลางกล่าว “วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของศิษย์น้องซู รั่วซวี่จึงมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่พักของศิษย์น้องซูเพื่อไปเคารพเขา ทว่าจางฮั่วและคนอื่นๆ กลับเห็นเขาเข้าและไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายแม้แต่น้อย พวกเขาร่วมมือกันจับกุมตัวเขาและส่งมายังแท่นลงทัณฑ์” โม่ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าศิษย์น้องหยางจะคอยสืบหาความจริงในอดีตมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เขาก็รู้สถานะของตนเองเป็นอย่างดีและไม่เคยทำอะไรบุ่มบ่าม ตรงกันข้าม เขากลับระมัดระวังตัวมากขึ้นในสำนัก แม้จะมีสายตานับไม่ถ้วนคอยจับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่มีใครจับผิดเขาได้แม้แต่น้อย ต่อให้พวกเขาต้องการจะทำร้ายเขา ก็หาเหตุผลที่เหมาะสมไม่ได้ นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดศิษย์น้องหยางถึงจู่ๆ ก็มุ่งหน้าไปเคารพศิษย์น้องซู จนยอมให้จางฮั่วและคนอื่นๆ จับตัวไปได้ง่ายดายเช่นนี้ นับตั้งแต่ศิษย์น้องซูเสียชีวิตและเซียนกระบี่เยว่ฮวาดได้รับบาดเจ็บสาหัสในแดนเซียนเก้าชั้นฟ้า จางฮั่วก็กลายเป็นศิษย์สืบทอดที่โด่งดังและแข็งแกร่งที่สุดของสำนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมา “เหล่าผู้อาวุโสอยู่ที่ไหน?” โม่ชิงถาม องค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์กล่าว “เหล่าผู้อาวุโสต่างอยู่ที่นั่นกันครบ แต่พวกเขากลับนิ่งเฉย” เหตุผลที่หยางรั่วซวี่ดื้อรั้นที่จะค้นหาความจริงในตอนนั้น เป็นเพราะเขาสงสัยเจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโสไม่กล้าที่จะพูดแทนเขา เมื่อมองดูองค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์ที่สะอื้นไห้อย่างไม่หยุดหย่อน หัวใจของโม่ชิงที่เงียบเหงามานานหลายปีก็พลันรู้สึกเดือดดาล นางกำหมัดแน่นเล็กน้อย “ไปกันเถอะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง!” สำนักฟ้าดิน สำหรับสำนักระดับฟ้าอย่างสำนักฟ้าดิน ย่อมต้องมีค่ายกลปกป้องสำนักที่ทรงพลังอยู่ภายนอก หากไม่ได้รับอนุญาต คนนอกย่อมไม่มีทางบุกเข้ามาได้! ในขณะนั้นเอง ร่างสองร่างกำลังลอบเร้นไปในป่าทึบนอกสำนัก มุ่งหน้าเข้าใกล้ทางเข้าของสำนัก หากจะพูดให้ชัดเจน คือผู้ฝึกตนในชุดสีเทาใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เคราและดูอ่อนเยาว์กำลังแบกชายชราผมขาวที่มีพลังปราณอ่อนแรงอยู่บนหลัง ผู้ฝึกตนชุดเทาแบกชายชราไว้บนหลังพลางกระโดดไปซ้ายทีขวาทีในป่า บางครั้งเขาก็ถอยหลังสองก้าวก่อนจะเดินหน้าต่อไป “ท่านตาเสวียน” ผู้ฝึกตนชุดเทาถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าเราก้าวผิดในค่ายกลปกป้องสำนักนี้จะเกิดอะไรขึ้น? เราจะถูกเปิดโปงทันทีเลยไหม?” ชายชราตอบกลับอย่างเย็นชา “ไม่หรอก เราจะไม่ถูกเปิดโปง แต่เราจะระเหยกลายเป็นไอในทันทีต่างหาก” ผู้ฝึกตนชุดเทาสะดุ้งด้วยความหวาดกลัวจนเกือบก้าวเท้าผิด! “อย่ามาหลอกให้กลัวสิ” ผู้ฝึกตนชุดเทากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ชายชรากล่าว “ค่ายกลเซียนนี้ถูกติดตั้งโดยเจ้าสำนักรุ่นก่อนด้วยตนเอง แม้แต่ราชาขอบเขตถ้ำสวรรค์ก็ยังบาดเจ็บสาหัสหากบุกเข้ามา เจ้าเพิ่งจะเลื่อนระดับสู่ขอบเขตผู้บรรลุธรรม หากเจ้าไปกระตุ้นค่ายกลเซียนนี้เข้า เจ้าจะถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา” ในขณะที่ผู้ฝึกตนชุดเทาลอบเร้นเข้าไปในสำนักฟ้าดินตามคำแนะนำของชายชรา เขาก็บ่นพึมพำ “ท่านถูกเจ้าสำนักเล่นงานจนเกือบพิการ แล้วทำไมเราถึงกลับมาที่นี่อีก?” “เจ้าสำนักนั่นมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและทรงพลังนัก หากเขาพบเราเข้า ข้าคงต้องตายไปพร้อมกับเจ้าแน่” “ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้เขาไม่อยู่ในสำนัก” ชายชรากล่าว “ในสำนักนี้มีพื้นที่ลับที่แม้แต่เขาก็ไม่รู้ หากเราแทรกซึมเข้าไปแล้วพบโอสถเซียนและยาเทพที่เจ้าสำนักรุ่นก่อนทิ้งไว้ ข้าก็จะมีโอกาสฟื้นฟูพลังกลับมาได้ถึง 70 เปอร์เซ็นต์” “ฟื้นฟูได้ 70 เปอร์เซ็นต์แล้วจะมีประโยชน์อะไร?” ผู้ฝึกตนชุดเทาเบะปาก “ตอนท่านอยู่ในจุดสูงสุดยังโดนเล่นงานจนสภาพเป็นแบบนี้ ต่อให้มีพลังต่อสู้ 70 เปอร์เซ็นต์ เขาก็คงใช้นิ้วเดียวจิ้มท่านตายได้อยู่ดี” “เจ้ารู้อะไร!” ชายชราไม่อาจทนต่อไปได้หลังจากถูกผู้ฝึกตนชุดเทาเยาะเย้ย เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกจนหนวดกระดิกแล้วถลึงตาใส่ “สายเลือดของเราคือความหวังสุดท้ายของสำนักฟ้าดิน!” “ในพื้นที่ลับนั้นยังมีตำราลับและสมบัติมากมายของสำนักฟ้าดิน สิ่งเหล่านี้คือกุญแจสำคัญในการสร้างสำนักขึ้นมาใหม่ในอนาคตของเจ้า” ท่ามกลางการโต้เถียง ร่างทั้งสองก็ลอบเข้าไปในสำนักฟ้าดินได้สำเร็จโดยไม่มีใครสังเกตเห็น เมื่อโม่ชิงมาถึงแท่นลงทัณฑ์พร้อมกับองค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์ หัวใจของนางก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพเบื้องหน้าช่างเลวร้ายยิ่งกว่าที่นางจินตนาการไว้เสียอีก! หลังจากผ่านไปหลายปี ผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักก็ได้สิ้นอายุขัยและจากไปในระหว่างการบำเพ็ญเพียร ตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดจึงว่างเว้นมาตลอด แต่ในเวลานี้ นอกจากผู้อาวุโสแปดแล้ว ผู้อาวุโสคนอื่นๆ อีกเจ็ดคนจากแปดคนที่เหลือต่างมาปรากฏตัวอยู่ ณ ที่แห่งนี้! ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีเหล่าศิษย์สืบทอดจำนวนมากมารวมตัวกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีศิษย์ชั้นในและศิษย์ชั้นนอกอีกมากมาย มองปราดเดียวก็เห็นผู้คนมากมายรายล้อมแท่นลงทัณฑ์ ผู้ฝึกตนของสำนักฟ้าดินแทบทุกคนถูกระดมตัวมาที่นี่! ทันทีที่โม่ชิงมาถึง นางก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ทำให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก บนแท่นลงทัณฑ์ หยางรั่วซวี่ถูกมัดไว้กับเสาทองแดงที่สูงตระหง่านและถูกพันธนาการด้วยโซ่ขนาดมหึมา จนไม่สามารถขยับตัวได้เลย บนโซ่นั้นเต็มไปด้วยอักขระที่กดทับผลมรรค สายเลือด และแม้กระทั่งแก่นแท้พลังในร่างของเขา! ในเวลานี้ ผมเผ้าของหยางรั่วซวี่ยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าขาดวิ่น มีแผลฉกรรจ์ที่เลือดสดๆ ไหลออกมาหลังจากถูกเฆี่ยนด้วยแส้ลงทัณฑ์ มันเป็นภาพที่น่าตกใจอย่างยิ่ง! เนื่องจากพลังของเขาถูกกดทับไว้ เขาจึงไม่สามารถแม้แต่จะรักษาบาดแผลบนร่างกายตัวเองได้ เพียะ! จางฮั่วฟาดแส้ลงทัณฑ์ที่ชุ่มไปด้วยเลือดใส่หยางรั่วซวี่อย่างแรง ดวงตาของเขาเย็นชาขณะตะคอก “หยางรั่วซวี่ เจ้าจะยอมรับความผิดของเจ้าหรือไม่!” หยางรั่วซวี่เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองจางฮั่วด้วยความดูแคลน ทันใดนั้นเขาก็อ้าปากพ่นเลือดใส่หน้าจางฮั่ว! “หึหึ” จางฮั่วไม่โกรธเคือง กลับยิ้มออกมา “หยางรั่วซวี่ ข้าจะค่อยๆ เล่นกับเจ้าไปเรื่อยๆ ข้าอยากรู้นักว่าคนทรยศที่ทรยศต่ออาจารย์และสำนักอย่างเจ้าจะทนไปได้นานแค่ไหน!” จางฮั่วยกแส้ลงทัณฑ์ในมือขึ้นอีกครั้ง “หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อโม่ชิงปรากฏตัวบนแท่นลงทัณฑ์พร้อมกับองค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์ องค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์วิ่งไปข้างกายหยางรั่วซวี่ทั้งน้ำตา หวังจะยื่นแขนเข้าไปโอบกอดเขา ทว่าเมื่อเห็นบาดแผลบนตัวหยางรั่วซวี่ นางก็ไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัส เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เมื่อหยางรั่วซวี่ได้ยินเสียงขององค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์ เขาก็เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธอ ราวกับว่าเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดบนร่างกายเลย เพียงเท่านี้ ทั้งสองก็อยู่ใกล้ชิดกันและสบตากัน ดวงตาขององค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์แดงก่ำและมีน้ำตาเอ่อล้น “อ้าว ศิษย์พี่โม่ชิงนี่เอง” เมื่อจางฮั่วเห็นโม่ชิง เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและประสานมือคำนับ “ศิษย์พี่โม่ชิง ข้ารู้ว่าท่านชอบความสงบและไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลก ข้าไม่มีเจตนาจะรบกวนท่านในเรื่องนองเลือดเช่นนี้เลย” “ไม่นึกเลยว่าจะมีนังแพศยาที่ไร้มารยาทขนาดกล้าไปเชิญท่านมา” ขณะที่จางฮั่วพูดเช่นนั้น เขาก็จ้องเขม็งไปที่องค์หญิงสการ์เล็ตเรนโบว์ โม่ชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ และประสานมือคำนับไปทางเหล่าผู้อาวุโสเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองจางฮั่วและถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ศิษย์น้องหยางทำผิดเรื่องใดถึงได้ให้พวกเจ้าปฏิบัติกับเขาเช่นนี้? เขาเพียงแค่มุ่งหน้าไปยังถ้ำที่พักที่พังทลายเพื่อไปเคารพผู้ที่ล่วงลับ ต่อให้เขาจะผิด ก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ หรือถึงขั้นยัดเยียดข้อหาทรยศต่ออาจารย์และสำนักให้เขา!” โม่ชิงรู้ดีอยู่ในใจว่าเมื่อข้อหานี้ถูกตัดสินแล้ว หยางรั่วซวี่จะต้องพบกับจุดจบอย่างแน่นอน! จางฮั่วแสดงสีหน้าเรียบเฉย “การไปเคารพคนทรยศของสำนักอย่าง ซูจื่อโม่ นั่นหมายความว่าเขากำลังสงสัยในตัวเจ้าสำนัก นั่นไม่ใช่การทรยศต่ออาจารย์และสำนักหรอกหรือ?” “เป็นเพราะเขาเป็นคนในสำนักเดียวกัน ข้าถึงไม่ได้สังหารเขาในทันที แต่กลับเปิดโอกาสให้เขาต่างหาก...”