Chapter 854 - มากเกินพอ นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าสังเกตเห็นบรรยากาศรอบตัวเขาที่ดูแปลกไป ปีศาจร้ายหลายตนมองมาที่เขาด้วยสายตาสมเพชและเยาะเย้ย การกินตราประทับทะเลเลือดเพียงหนึ่งอันมันมีเรื่องใหญ่อะไรนักหนากัน? นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางครุ่นคิดในใจ ในตอนนั้นเอง ปีศาจร้ายตนที่หนึ่งร้อยก็ได้รับตราประทับทะเลเลือด และเจ้าแห่งขุนเขาเปลวทองก็ลอยตัวขึ้นประกาศเสียงดังว่า “การทดสอบรอบแรกจบลงแล้ว!” ปีศาจร้ายที่เหลือต่างเรียกจิตวิญญาณของตนกลับคืนและส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าคิดว่าเขาคงไม่เดือดร้อนอะไรใหญ่โตนักหลังจากแพ้พนัน อย่างมากที่สุดก็แค่ขายหน้าและต้องกินตราประทับเข้าไปเท่านั้น เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เรียกความมั่นใจกลับมาและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะจ้องมองซูจื่อม่อด้วยท่าทีเฉยเมย เจ้าแห่งขุนเขาทั้งเจ็ดลอยตัวลงมาอยู่เหนือพวกเขากลางอากาศ นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าเงยหน้าขึ้นและต้องชะงักไปชั่วครู่ ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด เจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าถึงมีสีหน้าซีดเผือด แถมยังกำลังถลึงตามองมาที่เขาอย่างดุร้าย! มันเป็นสายตาที่เคร่งขรึมอย่างยิ่งจนทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น สามวันก่อนเขาพ่ายแพ้ให้กับโมอย่างยับเยินจนถึงขั้นมึนงงและอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล ทว่าเจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ากลับไม่ได้กล่าวอะไรสักคำ เหตุใดเจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าถึงได้โกรธเกรี้ยวกับการแพ้พนันในครั้งนี้ขนาดนี้กัน? เจ้าแห่งหุบเขาจันทร์เงินกล่าวเสียงดังว่า “ปีศาจร้ายตนใดที่ไม่ได้รับตราประทับทะเลเลือด ให้ถอยกลับไปก่อน” “นั่นก็เป็นการพนันด้วยนะ” ทันใดนั้น เสียงของเมฆโดดเดี่ยวก็ตะโกนขึ้นมาจากท่ามกลางฝูงชน “นั่นสิ อย่าลืมเรื่องพนันนะ!” “ฮ่าฮ่า! เขาจะต้องกินตราประทับ!” เหล่าปีศาจส่งเสียงโห่ร้อง เจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ามีสีหน้าถมึงทึง นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าแค่นเสียงฮึในลำคอและตัดสินใจก้าวออกมาข้างหน้า เขาปรายตามองซูจื่อม่อแล้วตะคอกว่า “โม ข้าเป็นลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น ข้าขอยอมรับความพ่ายแพ้!” พูดจบเขาก็พลิกฝ่ามือและยัดตราประทับทะเลเลือดเข้าปากต่อหน้าปีศาจทุกตน แม้ว่าตราประทับทะเลเลือดจะมีขนาดไม่ใหญ่ แต่มันทำมาจากโลหะลึกลับชั้นยอด ทั้งกลืนยากและย่อยไม่ได้ นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคืนร่างครึ่งหนึ่งของตนเผยให้เห็นหัวแพะอันน่าสะพรึงกลัว เขาอ้าปากกว้างและพยายามกลืนตราประทับทะเลเลือดลงไปจนได้ หลังจากตั้งสติได้ เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และกลับคืนสู่ร่างปกติ “โม ในฐานะปีศาจร้ายแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้า คำพูดของข้าคือทองคำและข้าไม่มีวันกลับคำ!” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าจ้องซูจื่อม่ออย่างเย็นชาและกล่าวว่า “แต่อย่าเพิ่งลำพองใจไป! ข้าจะจดจำความอัปยศในวันนี้ไว้ และจะทำให้เจ้าชดใช้คืนเป็นร้อยเท่าในอนาคต!” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าคิดประโยคนี้มาตลอดสามวันและรู้สึกว่ามันยอดเยี่ยมมาก มันไม่เพียงแต่แสดงให้เห็นถึงอำนาจของเขา แต่ยังแสดงถึงความโกรธและความมุ่งมั่นอีกด้วย! เมื่อกล่าวจบ นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าก็สะบัดแขนเสื้อและหันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม “เดี๋ยวก่อน” ทันใดนั้น เสียงของซูจื่อม่อก็ดังขึ้นพร้อมกับที่เขาโบกมือเบาๆ “มีอะไรอีก?” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าหันกลับมาและมองซูจื่อม่อด้วยท่าทางเชิดหน้า ซูจื่อม่อแย้มยิ้มเบาๆ “อย่าเพิ่งรีบร้อน การพนันยังไม่จบลงแค่นี้” “หืม?” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าชะงักไปชั่วขณะ ทันใดนั้น กองวัตถุสีเลือดกองหนึ่งก็ลอยมาจากที่ไกลๆ เพียงพริบตาเดียวพวกมันก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าซูจื่อม่อและกระจายลงบนพื้น นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าจ้องมองเขม็งและใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง กองวัตถุสีเลือดเหล่านั้นคือตราประทับทะเลเลือดทั้งหมด! มีอย่างน้อยสามร้อยอันที่สามารถมองเห็นได้เพียงแค่ปราดตา! เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของนายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้า เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายและพูดติดอ่างว่า “น-นี่มันหมายความว่าอย่างไร?” “ข้าก็แค่มาทำให้การพนันสมบูรณ์” ซูจื่อม่อตอบอย่างเฉยเมย “เจ้ากลืนตราประทับทะเลเลือดไปแค่หนึ่งอันเท่านั้น แต่พวกนี้คือตราประทับทะเลเลือดที่ข้าค้นหาและรวบรวมมา เจ้าต้องกินให้หมด!” “เจ้า...” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ากำหมัดแน่นและตะโกนด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด “ข้าไม่ได้บอกว่าจะกินเยอะขนาดนั้นในการพนันสักหน่อย!” “หือ?” ซูจื่อม่อถามกลับ “แล้วเจ้าพูดว่าอย่างไรล่ะ?” “ข้า...” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ามีสีหน้าถมึงทึงและรู้สึกผิดจนตอบไม่ออก “เจ้าพูดเองว่าเจ้าจะกินตราประทับทะเลเลือดทุกอันที่ข้าหามาได้!” ซูจื่อม่อชี้ไปที่กองตราประทับที่ดูเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ “เอาล่ะ ข้าจะถามเจ้าตอนนี้ ตราประทับพวกนี้ใช่ตราประทับทะเลเลือดหรือไม่?” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อและส่ายหน้าซ้ำๆ ท้องไส้ของเขาปั่นป่วนเมื่อเห็นตราประทับเหล่านั้น เขาเกือบจะสำรอกตราประทับอันเดียวก่อนหน้านี้ออกมาแล้ว! “ข-ข้าไม่กิน!” น้ำเสียงของนายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าสั่นเครือ นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน? มันก็คงไม่เป็นไรถ้าเขาแค่ต้องกินตราประทับทะเลเลือดอันเดียว แต่กองนั้นมันเกือบจะเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ ใครจะไปกินไหว? ต่อให้กินเข้าไปได้ ก็ไม่มีทางย่อยมันได้อย่างแน่นอน! ไม่ไกลนัก ปีศาจร้ายบางตนกลั้นหัวเราะไม่ไหวจนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะกระจายไปทั่ว เหล่าปีศาจต่างพากันส่งเสียงหัวเราะลั่น! นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ารู้สึกกระวนกระวายและมองไปยังเจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ากลางอากาศด้วยสายตาอ้อนวอน เจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ากัดฟันกรอดด้วยสีหน้าแข็งค้าง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกอย่างเห็นได้ชัดถึงความโกรธเกรี้ยว! “เจ้าหนุ่ม เจ้าควรรู้จักให้อภัยและลืมเรื่องที่ผ่านไปแล้วบ้าง!” ในที่สุดเจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้น “เจ้าอย่าได้รังแกผู้อื่นจนเกินไปนักเลย!” “เกินไปงั้นหรือ?” ซูจื่อม่อแย้มยิ้มและส่ายหน้าพลางถามกลับ “ท่านเจ้าขุนเขา ข้าขอถามหน่อยเถอะ? ใครกันที่เป็นคนเริ่มการพนันนี้ก่อน?” เจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้านิ่งเงียบ ซูจื่อม่อแย้มยิ้มและถามต่อ “ข้าขอถามอีกครั้ง ท่านเจ้าขุนเขา? ถ้าข้าเป็นฝ่ายที่แพ้พนัน พวกท่านจะไว้ชีวิตข้าหรือไม่?” เจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ายังคงนิ่งเงียบ แน่นอนว่าหากซูจื่อม่อเป็นฝ่ายแพ้ เขาไม่มีทางปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปแน่! ซูจื่อม่อค่อยๆ หุบยิ้มเมื่อเห็นความเงียบของเจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าและกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ข้ามีคำถามสุดท้าย มีคำสาบานวางไว้อยู่ด้วย ท่านจะผิดคำสาบานงั้นหรือ ท่านเจ้าขุนเขา?” ปากของเจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้ากระตุกอย่างรุนแรง แม้แต่จักรพรรดิปีศาจก็ยังไม่กล้าผิดคำสาบาน นับประสาอะไรกับเขาที่เป็นเพียงเจ้าขุนเขา! ความหมายของคำถามสุดท้ายนี้ชัดเจนนัก! เขาไม่กล้าตอบอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว! เจ้าแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าหลับตาลง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร! ซูจื่อม่อหันไปหานายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าและยิ้มอย่างสดใสพลางชี้ไปที่กองตราประทับทะเลเลือด “ลงมือสิ กินเข้าไป ตราประทับพวกนี้มีมากกว่าพอให้เจ้าได้กิน” นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าแทบจะร้องไห้ออกมา เขาตระหนักได้ว่าไม่มีทางรอดไปจากเรื่องนี้ได้เลย นี่คือหลุมที่เขาขุดขึ้นมาเองกับมือ นายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าคำรามลั่นและคืนร่างที่แท้จริง ก่อนจะคว้าตราประทับทะเลเลือดเหล่านั้นยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง เหล่าปีศาจรู้สึกคลื่นไส้เมื่อเห็นภาพนั้น! “โมใจกล้าจริงๆ ที่กล้าท้าทายเจ้าขุนเขาแบบนั้น” “เขาทั้งดุดันและอำมหิต เขาไม่ได้ปรานีเลยสักนิด!” “หึ เขาไม่ได้อำมหิตหรอก! พวกเจ้าคงไม่รู้ แต่ข้าได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน ยอดเขาแพะลอยฟ้าดักวางแผนล้อมสังหารเขา แต่เขาไม่หลงกล” “ชู่ว! เงียบเสียงหน่อย!” ปีศาจร้ายหลายตนซุบซิบกันขณะดูการแสดง กองตราประทับทะเลเลือดตรงหน้าค่อยๆ ลดจำนวนลง ทว่าใบหน้าของนายน้อยแห่งยอดเขาแพะลอยฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวไปแล้วในตอนนี้ เขาจ้องซูจื่อม่ออย่างเคียดแค้นขณะกลืนตราประทับทะเลเลือดเหล่านั้นลงไป โดยปรารถนาเพียงอย่างเดียวว่าอยากจะกลืนกินซูจื่อม่อลงท้องไปเสีย!