บทที่ 49: ตบหน้าเอมี่ “อีธาน เดี๋ยวก่อน!” กลุ่มคนแหวกออกเหมือนทะเลแดงเมื่อเธอรีบวิ่งตามเขาไป รองเท้าแบรนด์เนมของเธอ ซึ่งน่าจะเป็นของขวัญจากเจสันอีกชิ้นหนึ่ง เคาะกระทบพื้นดังแกรก น้ำตาจระเข้มาแล้วสินะ อีธานชะงักตรงทางเข้าร้าน ทางออกอยู่ตรงหน้าเขาราวกับความรอด แต่บางอย่างในน้ำเสียงของเอมี่ทำให้เขาลังเล อย่าหันกลับไป เดินต่อไป อย่าให้โอกาสเธอสิ อีธาน! แต่หัวใจของเด็กอายุสิบหกมักไม่ค่อยฟังเหตุผล เอมี่ตามมาทัน “ทำไมคุณถึงเย็นชากับฉันขนาดนี้” นิ้วของเธอสอดเข้ากับมืออีกข้างที่ว่างของเขาอย่างแนบแน่นและสนิทสนม “ฉันทำอะไรผิดเหรอ” การสัมผัสนั่น เธอรู้อยู่แก่ใจว่ามันทำอะไรกับผม ความตั้งใจของอีธานสั่นคลอนราวเปลวเทียนกลางลม ความอุ่นจากผิวของเธอ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย และสายตาใสซื่อคู่โตที่เธอมองเขา ทุกอย่างถาโถมใส่เขาเป็นระลอก บางทีผมอาจเข้าใจผิด บางทีเจสันอาจเป็นแค่เพื่อนจริง ๆ บางที... “ฉันส่งข้อความหาคุณมาตลอดทั้งสัปดาห์” เธอพูดต่อ น้ำเสียงนุ่มราวผ้าไหม “คุณแทบไม่ตอบ แล้วตอนนี้คุณกลับทำเหมือน...เหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า” นิ้วหัวแม่มือของเธอไล้เป็นวงกลมเบา ๆ บนข้อนิ้วเขา ท่าทางเดิมที่เคยทำให้หัวใจเขาเต้นแรงในช่วงสามสัปดาห์อันแสนสมบูรณ์แบบของพวกเขา เธอเก่งมาก เก่งจริง ๆ ปากของอีธานอ้าออก คำขอโทษก่อตัวขึ้นที่ริมฝีปาก ถุงช็อปปิงราคาแพงในมือจู่ ๆ ก็หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกผิด แทนที่จะเป็นความภาคภูมิใจ “เอมี่ ผม...” ศอกของโนอาห์กระทุ้งเข้าที่สีข้างเขา เป็นการสะกิดเบา ๆ แทบสังเกตไม่เห็น แต่ก็เพียงพอจะทำลายมนตร์สะกดที่เอมี่ร่ายใส่เขา ใช่ จำไว้สิว่าเรามาที่นี่ทำไม “ช่วงนี้ผมยุ่ง” อีธานพูดในที่สุด น้ำเสียงนิ่งกว่าที่เขารู้สึก “ยุ่งเรื่องอะไร” เอมี่ก้าวเข้ามาใกล้ ปิดระยะห่างระหว่างพวกเขา “ธุรกิจของครอบครัวคุณที่คุณไม่เคยบอกฉันนั่นเหรอ? หรือคุณไม่จริงจังกับฉันเลย” ‘มาแล้ว คำถามจริง ๆ เขามีเงินเท่าไรกันแน่’ โนอาห์คิดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ เด็กสาวคนนี้เป็นนักขุดทองชั้นยอด แม้อายุยังน้อย “ก็หลายเรื่อง” อีธานค่อย ๆ ถอนมือของตัวเองออกจากมือเธอ “เรื่องสำคัญ” หน้ากากสมบูรณ์แบบของเอมี่หลุดไปแวบหนึ่ง เธอไม่ได้ถามเพราะคิดถึงผม เธอถามเพราะได้กลิ่นเงิน “บางทีเราอาจคุยกันได้ไหม” “แค่เราสองคน เหมือนเมื่อก่อน?” คนในร้านต่างมองอยู่จากด้านใน ใบหน้าเบียดแนบกระจกเหมือนผู้ชมในสวนสัตว์ สีหน้าของเจสันเปลี่ยนจากความมั่นใจยโสเป็นความกังวลจริง ๆ อาณาเขตของเขากำลังถูกคุกคาม อีธานไม่รู้ไปทำยังไงถึงแย่งเธอจากเขาไปได้ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน ปกติเขาแย่งผู้หญิงคนไหนมาได้ เธอก็จะอยู่กับเขาจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายทิ้งเธอ “ผมไม่คิดว่านั่นเป็นความคิดที่ดี” อีธานพูดเบา ๆ “ทำไมล่ะ” น้ำเสียงของเอมี่สูงขึ้นเล็กน้อย “อีธาน เราเข้ากันได้ดีนะ เราเข้ากันมาตลอด” โนอาห์แทบหลุดหัวเราะกับความไร้สาระของเธอ ‘สามสัปดาห์นับเป็นตลอดไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน’ “จริงเหรอ” ดวงตาของเอมี่เบิกกว้าง รับรู้อันตรายในสายน้ำที่เมื่อครู่ยังดูปลอดภัยอยู่แท้ ๆ “หมายความว่ายังไง” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย อีธานมองเธอ มองอย่างแท้จริง เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้เรื่องการหักหลังของเธอ เธอกำลังแสดงละคร “ผมหมายถึง บางทีเราอาจต้องการคนละอย่างกัน” เขาพูดในที่สุด “คนละอย่าง?” เธอหัวเราะเยาะระหว่างคำพูด “อย่างเช่นอะไรล่ะ” อีธานยกถุงช็อปปิงขึ้นมา รู้สึกว่าน้ำหนักของมันราวเกราะที่คอยป้องกันทุกความลังเลเกี่ยวกับการกลับไปหาเธอ “อย่างเช่นความซื่อสัตย์” ตรงเป้า ใบหน้าของเอมี่ซีดลง คำนั้นกระแทกใส่เธอราวกับหมัดจริง ๆ พร้อมความหมายแฝงที่เธอปัดทิ้งหรือปฏิเสธไม่ได้ “ค-ความซื่อสัตย์?” น้ำเสียงของเธอแหบพร่า “ค-คุณกำลังพูดถึงอะไร” เธอรู้ เธอรู้ดีว่าผมกำลังพูดถึงอะไร “สนุกกับมื้อค่ำเมื่อวันศุกร์ที่แล้วไหม” อีธานพูดเบา ๆ “ได้ยินมาว่าร้านนั้น...แพงเอาเรื่อง” รุกฆาต สีจากใบหน้าของเอมี่หายไปหมดสิ้น ปากของเธออ้าแล้วหุบโดยไร้เสียง ติดอยู่ระหว่างการปฏิเสธกับการสารภาพ ในร้าน เสียงกระซิบปะทุขึ้นราวไฟลามทุ่ง แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ กลุ่มคนก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นเลือดในน้ำ “อีธาน ฉันอธิบายได้...” “ไม่ต้องหรอก” “หวังว่าคุณกับเจสันจะมีความสุขกันมากนะ” เอาล่ะ ผมพูดมันออกไปแล้ว ไม่มีทางหวนกลับได้อีกแล้ว โลกที่เอมี่สร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความลับที่เธอคิดว่าซ่อนไว้อย่างปลอดภัยถูกเปิดโปงออกมาหมด “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...” “มันก็ตรงกับที่ผมคิดนั่นแหละ” อีธานหันไปทางทางออก “ลาก่อน เอมี่” ขณะพวกเขาเดินออกไป โนอาห์เหลือบมองจากหางตาและเห็นผลลัพธ์หลังจากนั้นผ่านกระจกหน้าร้าน เอมี่นิ่งค้างไปชั่วอึดใจ ก่อนความสิ้นหวังจะถาโถมเข้ามา เธอหมุนตัวไปหาเจสัน เอื้อมมือไปคว้าแขนเขาด้วยท่าทางใสซื่อแบบเดียวกับที่เพิ่งใช้กับอีธานเมื่อครู่ ยกสอง มาดูกันว่าไอ้เพลย์บอยจะรับมือกับของมีตำหนิยังไง เจสันตอบสนองทันที เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่ายหน้าด้วยความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากขยับเป็นคำพูดที่โนอาห์ไม่ได้ยิน แต่ภาษากายของเขาบอกทุกอย่าง ไม่มีใครชอบคนหักหลัง แม้แต่พวกนอกใจกันเองก็ยังมีมาตรฐาน สีหน้าของเอมี่บิดเบี้ยวเมื่อเจสันเดินจากไป ทิ้งเธอไว้ลำพังกลางกลุ่มเพื่อน พวกผู้หญิงซุบซิบกัน มือถือถูกหยิบขึ้นมาแล้วเพื่อบันทึกหายนะทางสังคมครั้งนี้ จากราชินีกลายเป็นคนที่ทุกคนรังเกียจในเวลาไม่ถึงสิบนาที สถิติใหม่ นอกห้าง อีธานเดินเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น “ขอบคุณนะพี่ ผมซาบซึ้งมาก” น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความขอบคุณปนอะไรบางอย่าง บางทีอาจเป็นความโล่งใจ เจ้าเด็กคนนี้ในที่สุดก็ยืดหลังได้ตรงเสียที ถึงเวลาแล้ว พวกเขาไปถึงแท็กซี่ที่โนอาห์เรียกไว้ อีธานหยุดอยู่ข้างประตูฝั่งผู้โดยสาร “งั้น...เราจะเอาพวกนี้ไปคืนเมื่อไหร่” เขาชี้ไปที่ถุงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “เอ่อ ใบเสร็จน่าจะยังใช้เปลี่ยนสินค้าได้อยู่ใช่ไหม” คืนเหรอ โถ เจ้าหนูผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย โนอาห์หัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะจากใจจริง จนผู้ซื้อที่เดินผ่านไปมาหลายคนต้องหันมามอง “คืนเหรอ” เขาเช็ดหางตาที่มีน้ำตาคลออยู่ พลางหัวเราะต่อ “อีธาน โทรศัพท์เครื่องนั้นเป็นของนาย” สีหน้าของเด็กหนุ่มไล่ไปตั้งแต่สับสน ไม่อยากเชื่อ และสุดท้ายก็ตกตะลึง “ของผม? แต่นั่นมัน...แพงมากนะ” โนอาห์หยิบกล่องโทรศัพท์ออกมาหนึ่งกล่อง แล้วกดใส่มือสั่นเทาของอีธาน “เอาไปสิ นี่เป็นของขวัญ นายจะอ้างว่าตัวเองซื้อพวกนี้มาแล้ว พรุ่งนี้ไปโรงเรียนทั้งที่ไม่มีเครื่องหนึ่งได้ยังไงกัน” “นี่มันบ้าไปแล้ว” อีธานกระซิบ “พี่จะมาซื้อโทรศัพท์ราคาเป็นพันดอลลาร์ให้ผมเฉย ๆ ไม่ได้!” “ผมก็เพิ่งทำไป” รอยยิ้มของโนอาห์กว้างเสียจนเหมือนจะจ่ายไฟให้ทั้งห้างได้ อีธานจ้องกล่องโทรศัพท์ราวกับมันอาจระเบิดได้ “แต่ทำไมล่ะ” เพราะการได้นั่งดูฉากนั้นคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ เพราะการได้เห็นนายยืนหยัดขึ้นมาได้ มันประเมินค่าไม่ได้ “เพราะนั่นคือสิ่งที่ครอบครัวทำ” โนอาห์พูดเรียบ ๆ “พวกเราจะอยู่ตรงนั้นในเวลาที่สำคัญ” มือของอีธานกำกล่องโทรศัพท์แน่นขึ้น ‘คุณชายตัวจริงได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว’ “สวัสดีครับ? ขอโทษที่ขัดโมเมนต์ของพวกคุณนะ แต่ตอนนี้พวกคุณกำลังทำรถติด ช่วยขึ้นรถได้แล้วหรือยัง” คนขับแท็กซี่โผล่หน้าเข้ามาทางกระจกที่เลื่อนลงมา