Chapter 49
49 / 160
7 min read
Chapter 49: Face Slapping Amy
Published Apr 1, 2026, 02:29 PM
บทที่ 49: ตบหน้าเอมี่
“อีธาน เดี๋ยวก่อน!”
กลุ่มคนแหวกออกเหมือนทะเลแดงเมื่อเธอรีบวิ่งตามเขาไป
รองเท้าแบรนด์เนมของเธอ ซึ่งน่าจะเป็นของขวัญจากเจสันอีกชิ้นหนึ่ง เคาะกระทบพื้นดังแกรก
น้ำตาจระเข้มาแล้วสินะ
อีธานชะงักตรงทางเข้าร้าน ทางออกอยู่ตรงหน้าเขาราวกับความรอด แต่บางอย่างในน้ำเสียงของเอมี่ทำให้เขาลังเล
อย่าหันกลับไป เดินต่อไป อย่าให้โอกาสเธอสิ อีธาน!
แต่หัวใจของเด็กอายุสิบหกมักไม่ค่อยฟังเหตุผล
เอมี่ตามมาทัน
“ทำไมคุณถึงเย็นชากับฉันขนาดนี้”
นิ้วของเธอสอดเข้ากับมืออีกข้างที่ว่างของเขาอย่างแนบแน่นและสนิทสนม
“ฉันทำอะไรผิดเหรอ”
การสัมผัสนั่น เธอรู้อยู่แก่ใจว่ามันทำอะไรกับผม
ความตั้งใจของอีธานสั่นคลอนราวเปลวเทียนกลางลม
ความอุ่นจากผิวของเธอ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย และสายตาใสซื่อคู่โตที่เธอมองเขา ทุกอย่างถาโถมใส่เขาเป็นระลอก
บางทีผมอาจเข้าใจผิด บางทีเจสันอาจเป็นแค่เพื่อนจริง ๆ บางที...
“ฉันส่งข้อความหาคุณมาตลอดทั้งสัปดาห์” เธอพูดต่อ น้ำเสียงนุ่มราวผ้าไหม “คุณแทบไม่ตอบ แล้วตอนนี้คุณกลับทำเหมือน...เหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า”
นิ้วหัวแม่มือของเธอไล้เป็นวงกลมเบา ๆ บนข้อนิ้วเขา ท่าทางเดิมที่เคยทำให้หัวใจเขาเต้นแรงในช่วงสามสัปดาห์อันแสนสมบูรณ์แบบของพวกเขา
เธอเก่งมาก เก่งจริง ๆ
ปากของอีธานอ้าออก คำขอโทษก่อตัวขึ้นที่ริมฝีปาก ถุงช็อปปิงราคาแพงในมือจู่ ๆ ก็หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกผิด แทนที่จะเป็นความภาคภูมิใจ
“เอมี่ ผม...”
ศอกของโนอาห์กระทุ้งเข้าที่สีข้างเขา
เป็นการสะกิดเบา ๆ แทบสังเกตไม่เห็น แต่ก็เพียงพอจะทำลายมนตร์สะกดที่เอมี่ร่ายใส่เขา
ใช่ จำไว้สิว่าเรามาที่นี่ทำไม
“ช่วงนี้ผมยุ่ง” อีธานพูดในที่สุด น้ำเสียงนิ่งกว่าที่เขารู้สึก
“ยุ่งเรื่องอะไร” เอมี่ก้าวเข้ามาใกล้ ปิดระยะห่างระหว่างพวกเขา “ธุรกิจของครอบครัวคุณที่คุณไม่เคยบอกฉันนั่นเหรอ? หรือคุณไม่จริงจังกับฉันเลย”
‘มาแล้ว คำถามจริง ๆ เขามีเงินเท่าไรกันแน่’ โนอาห์คิดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์
เด็กสาวคนนี้เป็นนักขุดทองชั้นยอด แม้อายุยังน้อย
“ก็หลายเรื่อง”
อีธานค่อย ๆ ถอนมือของตัวเองออกจากมือเธอ
“เรื่องสำคัญ”
หน้ากากสมบูรณ์แบบของเอมี่หลุดไปแวบหนึ่ง
เธอไม่ได้ถามเพราะคิดถึงผม เธอถามเพราะได้กลิ่นเงิน
“บางทีเราอาจคุยกันได้ไหม”
“แค่เราสองคน เหมือนเมื่อก่อน?”
คนในร้านต่างมองอยู่จากด้านใน ใบหน้าเบียดแนบกระจกเหมือนผู้ชมในสวนสัตว์
สีหน้าของเจสันเปลี่ยนจากความมั่นใจยโสเป็นความกังวลจริง ๆ
อาณาเขตของเขากำลังถูกคุกคาม อีธานไม่รู้ไปทำยังไงถึงแย่งเธอจากเขาไปได้ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน ปกติเขาแย่งผู้หญิงคนไหนมาได้ เธอก็จะอยู่กับเขาจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายทิ้งเธอ
“ผมไม่คิดว่านั่นเป็นความคิดที่ดี” อีธานพูดเบา ๆ
“ทำไมล่ะ” น้ำเสียงของเอมี่สูงขึ้นเล็กน้อย “อีธาน เราเข้ากันได้ดีนะ เราเข้ากันมาตลอด”
โนอาห์แทบหลุดหัวเราะกับความไร้สาระของเธอ
‘สามสัปดาห์นับเป็นตลอดไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน’
“จริงเหรอ”
ดวงตาของเอมี่เบิกกว้าง รับรู้อันตรายในสายน้ำที่เมื่อครู่ยังดูปลอดภัยอยู่แท้ ๆ
“หมายความว่ายังไง” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
อีธานมองเธอ มองอย่างแท้จริง เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้เรื่องการหักหลังของเธอ
เธอกำลังแสดงละคร
“ผมหมายถึง บางทีเราอาจต้องการคนละอย่างกัน” เขาพูดในที่สุด
“คนละอย่าง?”
เธอหัวเราะเยาะระหว่างคำพูด “อย่างเช่นอะไรล่ะ”
อีธานยกถุงช็อปปิงขึ้นมา รู้สึกว่าน้ำหนักของมันราวเกราะที่คอยป้องกันทุกความลังเลเกี่ยวกับการกลับไปหาเธอ
“อย่างเช่นความซื่อสัตย์”
ตรงเป้า
ใบหน้าของเอมี่ซีดลง คำนั้นกระแทกใส่เธอราวกับหมัดจริง ๆ พร้อมความหมายแฝงที่เธอปัดทิ้งหรือปฏิเสธไม่ได้
“ค-ความซื่อสัตย์?” น้ำเสียงของเธอแหบพร่า “ค-คุณกำลังพูดถึงอะไร”
เธอรู้ เธอรู้ดีว่าผมกำลังพูดถึงอะไร
“สนุกกับมื้อค่ำเมื่อวันศุกร์ที่แล้วไหม” อีธานพูดเบา ๆ “ได้ยินมาว่าร้านนั้น...แพงเอาเรื่อง”
รุกฆาต
สีจากใบหน้าของเอมี่หายไปหมดสิ้น ปากของเธออ้าแล้วหุบโดยไร้เสียง ติดอยู่ระหว่างการปฏิเสธกับการสารภาพ
ในร้าน เสียงกระซิบปะทุขึ้นราวไฟลามทุ่ง แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ กลุ่มคนก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นเลือดในน้ำ
“อีธาน ฉันอธิบายได้...”
“ไม่ต้องหรอก”
“หวังว่าคุณกับเจสันจะมีความสุขกันมากนะ”
เอาล่ะ ผมพูดมันออกไปแล้ว ไม่มีทางหวนกลับได้อีกแล้ว
โลกที่เอมี่สร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความลับที่เธอคิดว่าซ่อนไว้อย่างปลอดภัยถูกเปิดโปงออกมาหมด
“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...”
“มันก็ตรงกับที่ผมคิดนั่นแหละ”
อีธานหันไปทางทางออก
“ลาก่อน เอมี่”
ขณะพวกเขาเดินออกไป โนอาห์เหลือบมองจากหางตาและเห็นผลลัพธ์หลังจากนั้นผ่านกระจกหน้าร้าน
เอมี่นิ่งค้างไปชั่วอึดใจ ก่อนความสิ้นหวังจะถาโถมเข้ามา
เธอหมุนตัวไปหาเจสัน เอื้อมมือไปคว้าแขนเขาด้วยท่าทางใสซื่อแบบเดียวกับที่เพิ่งใช้กับอีธานเมื่อครู่
ยกสอง มาดูกันว่าไอ้เพลย์บอยจะรับมือกับของมีตำหนิยังไง
เจสันตอบสนองทันที
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่ายหน้าด้วยความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากขยับเป็นคำพูดที่โนอาห์ไม่ได้ยิน แต่ภาษากายของเขาบอกทุกอย่าง
ไม่มีใครชอบคนหักหลัง แม้แต่พวกนอกใจกันเองก็ยังมีมาตรฐาน
สีหน้าของเอมี่บิดเบี้ยวเมื่อเจสันเดินจากไป ทิ้งเธอไว้ลำพังกลางกลุ่มเพื่อน พวกผู้หญิงซุบซิบกัน มือถือถูกหยิบขึ้นมาแล้วเพื่อบันทึกหายนะทางสังคมครั้งนี้
จากราชินีกลายเป็นคนที่ทุกคนรังเกียจในเวลาไม่ถึงสิบนาที สถิติใหม่
นอกห้าง อีธานเดินเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น
“ขอบคุณนะพี่ ผมซาบซึ้งมาก”
น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความขอบคุณปนอะไรบางอย่าง บางทีอาจเป็นความโล่งใจ
เจ้าเด็กคนนี้ในที่สุดก็ยืดหลังได้ตรงเสียที ถึงเวลาแล้ว
พวกเขาไปถึงแท็กซี่ที่โนอาห์เรียกไว้ อีธานหยุดอยู่ข้างประตูฝั่งผู้โดยสาร
“งั้น...เราจะเอาพวกนี้ไปคืนเมื่อไหร่” เขาชี้ไปที่ถุงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “เอ่อ ใบเสร็จน่าจะยังใช้เปลี่ยนสินค้าได้อยู่ใช่ไหม”
คืนเหรอ โถ เจ้าหนูผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย
โนอาห์หัวเราะ
เป็นเสียงหัวเราะจากใจจริง จนผู้ซื้อที่เดินผ่านไปมาหลายคนต้องหันมามอง
“คืนเหรอ” เขาเช็ดหางตาที่มีน้ำตาคลออยู่ พลางหัวเราะต่อ “อีธาน โทรศัพท์เครื่องนั้นเป็นของนาย”
สีหน้าของเด็กหนุ่มไล่ไปตั้งแต่สับสน ไม่อยากเชื่อ และสุดท้ายก็ตกตะลึง “ของผม? แต่นั่นมัน...แพงมากนะ”
โนอาห์หยิบกล่องโทรศัพท์ออกมาหนึ่งกล่อง แล้วกดใส่มือสั่นเทาของอีธาน
“เอาไปสิ นี่เป็นของขวัญ นายจะอ้างว่าตัวเองซื้อพวกนี้มาแล้ว พรุ่งนี้ไปโรงเรียนทั้งที่ไม่มีเครื่องหนึ่งได้ยังไงกัน”
“นี่มันบ้าไปแล้ว” อีธานกระซิบ “พี่จะมาซื้อโทรศัพท์ราคาเป็นพันดอลลาร์ให้ผมเฉย ๆ ไม่ได้!”
“ผมก็เพิ่งทำไป”
รอยยิ้มของโนอาห์กว้างเสียจนเหมือนจะจ่ายไฟให้ทั้งห้างได้
อีธานจ้องกล่องโทรศัพท์ราวกับมันอาจระเบิดได้
“แต่ทำไมล่ะ”
เพราะการได้นั่งดูฉากนั้นคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ เพราะการได้เห็นนายยืนหยัดขึ้นมาได้ มันประเมินค่าไม่ได้
“เพราะนั่นคือสิ่งที่ครอบครัวทำ” โนอาห์พูดเรียบ ๆ “พวกเราจะอยู่ตรงนั้นในเวลาที่สำคัญ”
มือของอีธานกำกล่องโทรศัพท์แน่นขึ้น
‘คุณชายตัวจริงได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว’
“สวัสดีครับ? ขอโทษที่ขัดโมเมนต์ของพวกคุณนะ แต่ตอนนี้พวกคุณกำลังทำรถติด ช่วยขึ้นรถได้แล้วหรือยัง” คนขับแท็กซี่โผล่หน้าเข้ามาทางกระจกที่เลื่อนลงมา
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.