บทที่ 62: ชอปปิ้งกระจาย (1) โนอาห์ยิ้มบางๆ ให้เร็กซ์ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน โนอาห์ก้าวลงบันไดอย่างระมัดระวัง และทางออกของอาคารก็ปรากฏอยู่ข้างหน้า ราวกับความรอดที่ปลอมตัวมาในคราบความเสื่อมโทรมของเมือง ก็ต่อเมื่ออากาศจากถนนใหญ่ปะทะใบหน้า เขาถึงยอมปล่อยให้ตัวเองหายใจได้เต็มปอด ไม่มีใครตามมาหลังผม...ขอบคุณพระเจ้า ความโล่งใจเอ่อล้นเข้ามาในตัวเขาเหมือนน้ำผึ้งอุ่นๆ บ่าของเขาผ่อนตรงขึ้น เมื่อเขาตระหนักว่าเขาเป็นอิสระ อิสระจริงๆ และหลุดพ้นจากทรายดูดทางการเงินที่ฉุดเขาจมลงมานานเกินไปเสียที ผมไม่มีอาวุธติดตัวสักชิ้นที่ใช้ป้องกันตัวได้เลย นี่มันโง่จริงๆ ผมน่าจะเอาอะไรติดตัวมาด้วย เผื่อเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมา ความคิดนั้นทำให้เขาเริ่มสติกลับมานิดหน่อย เขากังวลว่าเร็กซ์อาจส่งคนตามมา จี้ถามว่าเขาเอาเงินมาจากไหน หรือไม่ก็หวังจะชิงเงินเขา โชคดีที่ไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้น ความร่ำรวยของเขาไม่มีความหมายเลย ถ้าเขาปกป้องมันไม่ได้ ปกป้องตัวเองไม่ได้ ... โนอาห์ยืนอยู่บนทางเท้านอกถนนของเร็กซ์ มองแท็กซี่ค่อยๆ คลานฝ่าการจราจร เหมือนเต่าแก่ข้อยึดที่กำลังไต่ไปบนกากน้ำตาล ผมต้องซื้อรถแล้ว แบบนี้ไม่ค่อยเวิร์กเลย ผมคงโทรเรียกแท็กซี่แล้วรอไปเรื่อยๆ ไม่ได้ นั่นเสียเวลามากเกินไป ความคิดนั้นกระแทกใส่เขาราวกับคนที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองไม่ใช่คนจนอีกแล้ว ขนส่งสาธารณะเป็นเรื่องของชีวิตเก่า ชีวิตที่ทุกการซื้อของต้องคิดแล้วคิดอีก และคำนวณงบประมาณลากยาวไปถึงเดือนถัดไป ถึงเวลาก้าวต่อไปแล้ว แต่ก่อนอื่น ต้องเตรียมตัว โนอาห์อ่านเว็บโนเวลมามากพอที่จะรู้ว่าฉากคลาสสิกแบบไหนกำลังรออยู่ข้างหน้า เดินเข้าไปในโชว์รูมรถหรูในสภาพแต่งตัวเหมือนคนที่เอาชีวิตรอดด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับความหวัง ก่อนจะเจอพนักงานขายที่วางท่าดูแคลนและตัดสินลูกค้าจากรูปลักษณ์แทนที่จะดูจากยอดเงินในบัญชี อันดับแรก ซื้อเสื้อผ้าดีๆ ก่อน ผมไม่อยากถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนจนที่มาถ่วงเวลาพนักงาน แล้วต้องถูกลากเข้าไปเล่นฉากตบหน้าตามสูตรอะไรนั่น เขาส่ายหน้าให้กับความเพี้ยนของทุกอย่าง ชีวิตจริงไม่ใช่นิยายบำเพ็ญเซียนจีนที่พวกคุณชายอวดดีจะดูถูกพระเอกจากเสื้อผ้ามอมแมม ก่อนจะโดนตบหน้ากลับอย่างสาสมด้วยตัวตนที่ซ่อนอยู่และวิชายุทธ์เหนือชั้น ซ้ำซากเกินไป ต้องมีลูกเล่นมากกว่าการเดินเข้าไปในสภาพเหมือนคนไร้บ้านเพื่อพิสูจน์อะไรสักอย่าง ไม่ เขาจะรับมือเรื่องนี้อย่างชาญฉลาด แต่งตัวให้เหมาะกับสถานการณ์ ทำตัวให้เหมาะกับสถานการณ์ และทำให้การซื้อขายทั้งหมดราบรื่นและเป็นมืออาชีพ เก็บการเปิดโปงสุดดราม่าไว้ให้คนที่สมควรได้รับมัน อย่างเร็กซ์กับเอมี่ พูดถึงเรื่องนั้น... ความคิดนั้นก่อให้เกิดอีกความคิดหนึ่งตามมา ความร่ำรวยใหม่ของเขามาพร้อมความรับผิดชอบที่มากกว่าความสบายส่วนตัวล้วนๆ ป้าเหมยกับลุงสมิธคอยพยุงเขาผ่านช่วงที่มืดมนที่สุดในชีวิต มอบกำลังใจให้เขาในตอนที่บัญชีธนาคารของเขาแม้แต่อาหารจริงๆ ยังไม่อาจหาให้ได้ และพวกเขาก็เคยช่วยจ่ายค่าเช่าให้เขามาหลายครั้งแล้วด้วย อีธานไม่ใช่แค่ลูกพี่ลูกน้องอีกต่อไป เขากลายเป็นน้องชายคนหนึ่งที่สมควรได้ใช้ของดีๆ โนอาห์มองเห็นตัวเองในเด็กหนุ่มคนนั้น และอยากให้เขามีชีวิตที่ดีกว่าที่เขาเคยมีมาก่อน แล้วก็พ่อของเขา... พ่อที่ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อการศึกษาและความฝันของโนอาห์ ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล กังวลค่ารักษาที่โนอาห์ในตอนนี้สามารถจ่ายได้จริงๆ เสียที ถึงเวลาตอบแทนบุญคุณบ้าง โนอาห์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนไปที่รายชื่อของอีธานด้วยความรู้สึกพึงพอใจของคนที่กำลังจะทำให้วันของวัยรุ่นคนหนึ่งดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โนอาห์: เฮ้ ไปชอปปิ้งกันไหม? ผมจะซื้อของขวัญให้คุณกับพ่อแม่ของคุณ ข้อความตอบกลับมาเร็วเท่าที่มีแต่วัยรุ่นเท่านั้นที่จะทำได้ เมื่อข่าวดีมาถึงทางข้อความ อีธาน: อะไรนะ?! เอาจริงเหรอ?! โนอาห์: เอาจริงสุดๆ เดี๋ยวอีกชั่วโมงผมไปรับ แล้วก็ช่วยไปดูไซซ์เสื้อผ้าของพ่อกับแม่คุณมาด้วย แบบเนียนๆ อีธาน: นี่มันบ้าไปแล้ว คุณไม่ต้อง— โนอาห์: ผมอยากทำเองนะ ครอบครัวก็ดูแลกันและกัน ไม่ใช่เหรอ อีธานในห้องของตัวเองนิ่งไปนาน ก่อนจะพิมพ์ข้อความต่อไป อีธาน: ขอบคุณนะ พูดจริงๆ นะ ผมจะไปเอาไซซ์มาให้ โนอาห์เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ในหัวเริ่มคิดถึงร้านที่ต้องแวะ เสื้อผ้าสำหรับตัวเขาและครอบครัว ของพิเศษสำหรับพ่อ—บางทีอาจเป็นชุดคลุมสบายๆ หรือชุดนอนเกรดพรีเมียมที่ไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล แล้วก็ไปดูรถ บางทีอาจเป็นอะไรที่ไว้ใจได้ แต่ไม่ฉูดฉาดเกินไป ธุรกิจของเขาในโลกอีกใบกำลังทำเงินก้อนโต แต่ตามหลักแล้วควรเก็บเรื่องนั้นเงียบไว้ให้มากที่สุด การนั่งแท็กซี่กลับอพาร์ตเมนต์ทำให้เขามีเวลาวางแผน ร้านแรกจะเป็นร้านเสื้อผ้าระดับกลางๆ ไม่แพงเกินไป แต่เป็นของคุณภาพดีที่ดูมีความสามารถและฐานะมั่นคง ยีนสีเข้ม เสื้อเชิ้ตติดกระดุม บางทีอาจมีแจ็กเก็ตดีๆ สักตัว ส่วนของขวัญให้ครอบครัว เขาจะขยับระดับขึ้นไปอีก ป้าเหมยสมควรได้ของที่ดูหรูหรา ลุงสมิธควรได้ของที่ใช้งานได้จริงแต่ยังดูพรีเมียม อีธานได้รับการอัปเกรดโทรศัพท์ไปแล้ว แต่โนอาห์คิดว่าเด็กคนนั้นน่าจะต้องการเสื้อผ้าดีๆ สักชุด ไปชอปปิ้งกับครอบครัว... ครั้งสุดท้ายที่ผมมีเงินพอจะทำแบบนั้นมันเมื่อไหร่กัน คำตอบชัดเจนอย่างไม่สบายใจ: ไม่เคยเลย แม้กระทั่งก่อนปัญหาการเงินจะลุกลามถึงจุดวิกฤต โนอาห์ก็เป็นฝ่ายรับความเอื้อเฟื้อจากครอบครัวมาโดยตลอด ไม่เคยเป็นฝ่ายให้ ของขวัญวันเกิดมักมาพร้อมคำขอโทษเรื่องความเล็กน้อยของมัน ของที่ให้กันนั้นช่างใส่ใจ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าถูกจำกัดด้วยงบประมาณ วันนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยน โทรศัพท์ของเขาสั่นอีกครั้ง เป็นข้อความจากอีธาน อีธาน: ได้ไซซ์แล้ว แม่คงสงสัยว่าทำไมจู่ๆ ผมถึงสนใจเรื่องเสื้อผ้าของแม่ขึ้นมา แต่ภารกิจสำเร็จ โนอาห์: เยี่ยม เดี๋ยวเจอกัน อาคารอพาร์ตเมนต์ปรากฏผ่านกระจกรถแท็กซี่ ความทรุดโทรมที่คุ้นเคยนั้นดูเหมือนเป็นเพียงของชั่วคราว ไม่ใช่สิ่งถาวร อีกไม่นานเขาจะมีเงินพอซื้อที่ดีกว่านี้ อีกไม่นานเขาจะมีเงินพอสำหรับทุกอย่างที่ต้องการ โนอาห์จ่ายค่าแท็กซี่แล้วเดินเข้าไปในอาคารอพาร์ตเมนต์ ครึ่งชั่วโมงต่อมา โนอาห์ออกมาจากห้องในชุดที่ดีที่สุดเท่าที่มี ซึ่งก็ยังดูเหมือนเสื้อผ้าที่เอามาเข้ากันจากชั้นลดราคาของห้าง โดยฝีมือคนที่เรียนแฟชั่นจากคลิปสอนออนไลน์ ความต่างระหว่างรูปลักษณ์กับยอดเงินในบัญชีของเขายังคงเด่นชัดอย่างขบขัน คราวนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมต้องกังวลเรื่องนั้น แท็กซี่คันที่สองพาเขามุ่งหน้าไปบ้านของอีธาน