บทที่ 265 ก้าวต่อไป “คุณชาย มีรายงานว่ามีกองทหารกลุ่มหนึ่ง...อย่างน้อยก็ราวพันคน ได้ยกกำลังมุ่งหน้าไปยึด Baymard ภายในเดือนพฤษภาคมนี้ครับ” อัศวินหนุ่มรายงาน “มีรายงานเรื่องพวกคนที่ออกจาก Baymard ไหม?” “ไม่มีครับ คุณชาย...ดูเหมือนพวกเขาจะยึด Baymard ได้สำเร็จแล้ว” . William เคาะนิ้วลงบนระเบียงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความเวทนา “เฮ้อ!!” “ดูเหมือนว่าลูกพี่ลูกน้องของข้าคนนี้ จะถูกบังคับให้เป็นทาส หรือไม่ก็...อาจถูกฆ่าตายไปแล้ว” “เขาน่าสงสารจริงๆ ครับ คุณชาย” “ใช่...! เอาล่ะ...ส่งข่าวไปให้คนของเราที่เมือง Riverdale ไปสืบเรื่องของเขาอย่างละเอียด” “ถ้าเขาตายแล้ว ก็ให้ถอยกลับมา...แต่ถ้ายังรอดอยู่ ก็ให้รีบไปช่วยเขาออกมาทันที” “แต่คุณชาย หลังจากช่วยเขาออกมาแล้ว เราจะทำอย่างไรต่อครับ?” “ให้เหรียญทองแดงเขา 30,000 เหรียญ แล้วให้เขาออกจาก Arcadina ไปซะ ที่นี่อันตรายเกินไปสำหรับเขา...ไปเสียยังจะดีกว่า” “ครับ คุณชาย!” . William เงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วถอนหายใจต่อ เขาเคยได้ยินเรื่องลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของตน และยังเคยเห็นเขาในตอนปลอมตัวเมื่อ 2 ปีก่อนด้วย ตลกดีที่เขาเคยคุยกับ Landon อยู่เกือบเดือน...ทั้งที่ปลอมตัวเป็นเด็ก “คุมเตาผิง” . โดยปกติแล้ว ในพระราชวังมักจะมีคนทำงานอยู่มากกว่า 700 คน พระราชวังต้องใช้คนรับใช้เป็นสิบๆ คน เพียงเพื่อดูแลกิจวัตรประจำวันของสถานที่แห่งนี้ เหล่าคนรับใช้มีหน้าที่ดูแลเชื้อพระวงศ์.....รวมถึงเหล่าอัศวินนับพันที่อาศัยอยู่ในพระราชวัง บางคนเป็นเด็กขนถังอุจจาระ ที่คอยเอาถังขี้ไปทิ้งทุกวัน บางคนดูแลม้า ไปตักน้ำสะอาด มาขัดเกราะ และงานอื่นๆ อีกมากมาย และอย่าลืมว่า ภายในพระราชวังนั้น สตรีชั้นสูงแต่ละคนมีสาวใช้ประจำเขตเรือนของตนเองมากกว่า 30-50 คน มันเหมือนกับการใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่แออัด โดยทุกคนต่างคอยรับใช้ความต้องการของตระกูลเดียว ดังนั้นแน่นอนว่าในพระราชวังย่อมมีคนมากกว่า 700 คน ส่วนที่พักของพวกรับใช้...ก็พูดได้เลยว่าในบางคืน คน 7-10 คนต้องเบียดกันนอนในห้องเดียว มีเพียงสาวใช้คนโปรด คนรับใช้ประจำห้อง และทาสเท่านั้น ที่จะได้นอนกันแค่ 2 หรือ 4 คน พูดสั้นๆ คือ พวกเขาถูกปฏิบัติอย่างกับขยะ!! . อย่างไรก็ตาม ด้วยจำนวนเด็กคุมเตาผิงที่มีอยู่มากมาย... William จึงแอบเข้าไปในพระราชวังได้อย่างง่ายดายด้วยตัวตนนั้น แน่นอนว่าไม่มีใครจับได้ เพราะมีเขม่าดำเต็มหน้าเขาไปหมด เด็กคุมเตาผิงสามารถทำงานได้ทั้งในห้องครัว และพื้นที่อื่นๆ ที่มีเตาผิง ดังนั้นพวกเขาจึงมักมีหน้าที่ดูแลถ่าน และกวาดเขม่าถ่านออกไปทั้งหมด ใบหน้าของพวกเขาจึงดำมิดหมีราวกับพวกคนกวาดปล่องไฟใน Mary Poppins เพราะฉะนั้น เวลาที่เขาเดินไปมาในพระราชวัง เขาจึงปล่อยให้ใบหน้าเป็นแบบนั้นอยู่เสมอ . ตอนนั้น William ก็รู้ทันทีว่าลูกพี่ลูกน้องของตนคนนี้ ไม่ได้เกิดมาเพื่อสงคราม ทุกคนต่างรังแกเขาและพูดถึงเขาในทางเสียหาย แถมแม้แต่พวกสาวใช้ก็ยังปฏิบัติกับเขาราวกับขยะ ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ก็ไม่มีทางที่ Landon กับกองทหาร 300 นายของเขา จะชนะเหล่าอัศวินนับพันได้ ‘ถ้าเจ้ารอดมาได้ ข้าจะทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อให้เจ้ามีชีวิตที่สงบสุข’ William คิดในใจ . “คุณชาย...ยังมีข่าวจากทางตะวันออกด้วยครับ” “ดูเหมือนว่าเจ้าคนชื่อ Slytherin Cord กำลังแอบเคลื่อนกำลังมุ่งหน้าไปยังค่ายหนึ่งของ Eli Barn พร้อมกับเหล่าอัศวินมากกว่า 7,000 นาย” “จนถึงตอนนี้ เรายังไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังเคลื่อนกำลังขนาดใหญ่เช่นนั้นไปเพื่ออะไร” “โอ้? ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในไม่ช้านี้แล้ว!” . --ป่าที่ไม่ทราบชื่อ, Arcadina-- . ภายใต้ค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์อันแจ่มใส...ดวงดาวส่องประกายเหนือ Hertfilia ทอแสงสลัวๆ ลงบนผืนดินเบื้องล่าง ค่ำคืนนี้ดูราวกับมีมนตร์ขลัง...ขณะที่หิ่งห้อยนับไม่ถ้วนร่ายรำอยู่เป็นฝูงของแสงนวล คล้ายการระเบิดของดอกไม้ไฟที่ถูกตรึงไว้กลางอากาศ ‘กุบกับ! กุบกับ! กุบกับ!’ 11 คนบนหลังม้ากำลังควบอยู่บนทางในป่ากลางดึก “หยุดตรงนี้แหละ!!” ชายคนหนึ่งสั่ง . ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขากำลังมองหาที่ปลอดภัยสำหรับตั้งค่าย พวกเขาต้องเลือกสถานที่ที่ไม่ง่ายเกินไปสำหรับศัตรูจะมองเห็น...และก็ไม่ควรอยู่ใกล้ป่าดงดิบเกินไปนัก เผื่อจะถูกสัตว์ป่าทำร้ายไปด้วย หลังจากค้นหากันเกือบ 50 นาที ในที่สุดพวกเขาก็พบทำเลที่เหมาะสมที่สุด . หลังจากกางค่ายและเตรียมอาหารเย็นเสร็จ...พวกเขาก็มารวมตัวกันรอบกองไฟทันทีเพื่อเริ่มงานเลี้ยงของตน Connor กัดเนื้อในมือเข้าไปแล้วรู้สึกอยากจะร้องไห้ ต้องรู้ไว้ว่า ตลอด 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเขากินแต่หนูดิบและของกินที่ย่อยยากอย่างอื่น ตอนนี้ ถ้าอาหารเป็นพระเจ้า เขาคงกราบไหว้และสวดอ้อนวอนต่อวิหารของมันทุกวันเป็นแน่ ขอคารวะเทพแห่งอาหาร! . จริงๆ แล้ว ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว...แต่ทุกคนก็เป็นเช่นเดียวกัน หลังจากกินขนมปังแช่น้ำอยู่หลายสัปดาห์...คงจินตนาการได้ว่าการได้กินเนื้อย่างนี้ช่างทำให้ขนลุกและน้ำตาแทบไหลเพียงใด เมื่อคิดถึงเรื่อง Mr. Death ใบหน้าของพวกเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธในทันที ตลอด 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของพวกเขา ทุกคนต่างมีบาดแผลถาวรติดตัวอย่างน้อย 2 หรือ 3 แห่ง ตั้งแต่สูญเสียแขน นิ้วเท้า และอื่นๆ...ทุกคนต่างสูญเสียอวัยวะของตนไปกับ ‘เกม’ เหล่านั้น . พวกเขาเข้าไปในคฤหาสน์หลังนั้นเป็นกลุ่มนับพัน...แต่สุดท้าย มีเพียง 11 คนจากฝั่ง Connor ที่รอดออกมาได้ ส่วนฝั่งของ James มีเพียง 4 คนที่ออกมาได้...รวม James ด้วย ไม่ว่าอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าคนไร้ค่าคนนี้รอดมาได้ยังไง แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เจ้านายของ Mr. Death ได้กำชับไว้โดยเฉพาะว่า ทั้ง James และ Connor ต้องรอดชีวิต . พวกเขาสามารถเสียอวัยวะเล็กๆ อย่างนิ้วเท้า นิ้วมือ และหูได้...แต่ห้ามเป็นส่วนสำคัญอย่างขาทั้งข้างหรือแขนทั้งข้าง แม้พวกเขาจะเลือกทำผิดพลาดไปแล้วก็ตาม คนของ Mr. Death ก็จะจัดการให้เสร็จสิ้น...ตามที่นายจ้างของเขาต้องการ ดังนั้นถึงแม้พวกเขาจะเลือกตัวเลือกที่ต้องเสียแขน คนของ Mr. Death ก็จะเปลี่ยนให้เป็นอวัยวะเล็กๆ ที่ไม่สำคัญแทน . “ฝ่าบาท...เรื่องนี้ต้องเป็น Prince Eli แน่ๆ ที่ทำ!!” หนึ่งในนั้นตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ขณะที่เขานึกย้อนถึงสถานการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง “ข้าเห็นด้วย ฝ่าบาท!” “Mr. Death บอกว่านายจ้างของเขาเป็นเชื้อพระวงศ์...ดังนั้นข้ามองยังไงก็ต้องเป็น Prince Eli เท่านั้น!” “ไม่ครับ ฝ่าบาท...ข้าคิดว่าเป็นแผนของราชินีองค์แรก! (แม่ของ Eli)” “ฝ่าบาท...” “ฝ่าบาท...” “ฝ่า...” “__” . ขณะที่ชายเหล่านั้นผลัดกันพูด Connor ก็เงียบฟังข้อสันนิษฐานของพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร...คนที่จ้าง Mr. Death มาก็แค่กำลังเล่นงานพวกเขาเท่านั้น การลงมือแบบนี้แสดงให้เห็นว่า ไม่ว่าพวกเขาจะตายหรือไม่...นายจ้างของ Mr. Death ก็ไม่แยแสพวกเขาเลยแม้แต่น้อย แท้จริงแล้ว นี่คือการบอกพวกเขาว่า ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไร...มันก็ไม่มีทางขัดขวางแผนการของนายจ้างได้ ดังนั้น ในเกมแมวจับหนูนี้ พวกเขาก็เป็นเพียงแค่มด...ที่ถูกเหยียบให้แหลกได้ทุกเมื่อที่อีกฝ่ายต้องการ . Connor หลับตาลงด้วยความเดือดดาล เขามั่นใจว่าแผนการนี้มาจาก Eli พี่ชายคนนั้นของเขา ดูเหมือนจะรู้ทุกอย่างมาโดยตลอด ไม่ว่าจะส่งนักฆ่า หรือส่งคนไปโจมตีเขากี่ครั้ง Eli ก็ยังคงออกมาโดยไม่เป็นอันตราย ที่ Eli ยังปล่อยให้พวกเขามีชีวิตอยู่ได้ แสดงว่าเขาดูถูกพวกเขาต่ำแค่ไหน Eli กำลังบอกพวกเขาโดยนัยว่า จะกระโดดโลดเต้นเหมือนหมัดกันสักแค่ไหนก็ได้...แต่สุดท้าย บัลลังก์ก็ยังเป็นของเขาอยู่ดี น่าชิงชังอะไรเช่นนี้! . ตอนนี้ เขาแค่อยากกลับบ้านให้เร็วที่สุด...เพื่อจะได้วางแผนล้างแค้นอย่างมียุทธศาสตร์ Eli ต้องตายเท่านั้น ความเดือดแค้นของเขาจึงจะสงบลงได้อย่างสิ้นเชิง ‘ไอ้สารเลว!’