บทที่ 307 - ไทแรนต์ เบฮีมอธ การสวมชุดสูทสากลและเสื้อเชิ้ตสีขาวมักจะทำให้คนสวมใส่ดูเป็นทางการ แต่ชายหนุ่มที่สวมเครื่องแต่งกายเช่นนั้นตรงหน้าพวกเขากลับดูเป็นธรรมชาติและดูผ่อนคลาย ราวกับว่าเสื้อผ้าเหล่านั้นเป็นสิ่งที่เข้ากับเขาได้อย่างไร้ที่ติ เขามีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้ โจวเหวินกวาดสายตามองเขา ชายหนุ่มคนนี้อยู่ในวัยยี่สิบต้นๆ มีรูปลักษณ์ที่ทำให้คนอื่นต้องอิจฉา ทุกท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่เพียงพอจะทำให้หัวใจของผู้หญิงคนไหนก็ตามหวั่นไหว เมื่อเห็นว่าหลี่ซวนเพียงแค่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่มีทีท่าว่าจะแนะนำให้รู้จัก ชายคนนั้นก็ยิ้มและยื่นมือไปทางโจวเหวิน “สวัสดี ผมชื่อหลี่ซิ่วไป๋ เพื่อนสนิทเรียกผมว่าโมไป๋ ในเมื่อคุณเป็นเพื่อนของน้องชายผม ก็เรียกผมว่าโมไป๋เหมือนกันเถอะ” “โจวเหวิน เพื่อนของหลี่ซวน” โจวเหวินยื่นมือไปจับพร้อมกับตอบด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น คำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นบอกให้หลี่ซิ่วไป๋รู้โดยตรงว่าเขาอยู่ฝั่งเดียวกับหลี่ซวน และไม่มีทางที่เขาจะมาเป็นมิตรกับอีกฝ่ายได้ หลี่ซิ่วไป๋ไม่ได้ถือสา เขาแย้มยิ้มและกล่าวว่า “เพื่อนของน้องชายก็คือเพื่อนของผม หากเรามีโอกาสได้ทำความรู้จักกันในอนาคต คุณจะเริ่มเข้าใจในตัวผมเอง อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปเลย ผมมีเพื่อนรออยู่ทางนั้น ขอตัวก่อนนะ” เมื่อเห็นหลี่ซิ่วไป๋เดินจากไป หลี่ซวนก็เม้มปากแล้วพูดขึ้นว่า “เขามักจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเสมอ แต่ลับหลังเขากลับใช้ทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย” โจวเหวินเหลือบมองหลี่ซิ่วไป๋และรู้สึกว่าพี่ชายคนที่สองของหลี่ซวนนั้นน่ากลัวทีเดียว เขาเคยวางแผนสังหารหลี่ซวน แต่ก็ยังสามารถแสดงบทบาทพี่ชายผู้แสนดีต่อหน้าผู้อื่นได้โดยที่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะโจวเหวินรู้สถานการณ์ดีอยู่แล้ว เขาคงหลงเชื่อไปแล้วว่าหลี่ซวนมีความสัมพันธ์อันดีกับพี่ชายคนนี้ “หลี่ซิ่วไป๋น่ากลัวจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่นายเอาชนะเขาไม่ได้” โจวเหวินกล่าวกับหลี่ซวน “นายหมายความว่ายังไงที่ว่าฉันเอาชนะเขาไม่ได้? ฉันแค่ไม่อยากแข่งกับเขาในอดีต แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว อย่าหวังเลยว่าเขาจะได้เอาเปรียบฉันอีกในอนาคต” หลี่ซวนกล่าวพร้อมกับทำปากยื่น โจวเหวินส่ายหัวเล็กน้อย คำพูดของหลี่ซวนได้เปิดเผยจุดอ่อนของตัวเองออกมาแล้ว ต่อให้หลี่ซิ่วไป๋จะปฏิบัติกับเขาเช่นไร สิ่งที่หลี่ซวนต้องการก็มีเพียงแค่การป้องกันไม่ให้พี่ชายเอาเปรียบเขาได้เท่านั้น นิสัยที่ไร้เดียงสาเช่นนี้อาจเป็นจุดอ่อนของหลี่ซวน แต่ก็เป็นเพราะนิสัยนี้เองที่ทำให้โจวเหวินเต็มใจที่จะเข้าใกล้และกลายเป็นเพื่อนกับเขา ภายในห้องจัดแสดงมีไข่สัตว์เลี้ยงวางเรียงรายอยู่ในตู้กระจก ทั้งหมดถูกนำมาเพื่อประมูล ดังนั้นใครก็ตามสามารถเข้ามาดูรายละเอียดได้อย่างใกล้ชิดเพื่อประกอบการตัดสินใจในการประมูลช่วงค่ำ อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องยากที่จะบอกว่าไข่สัตว์เลี้ยงฟองไหนดีหรือไม่ดี ยิ่งไปกว่านั้น แผงกระจกนิรภัยที่กั้นไว้ยังช่วยปิดกั้นออร่าของไข่สัตว์เลี้ยง ทำให้การตัดสินใจด้วยข้อมูลที่มีนั้นยากยิ่งขึ้นไปอีก “นายเล็งตัวไหนไว้บ้างหรือยัง?” โจวเหวินถามหลี่ซวน “มีสิ ฉันอยากประมูล ‘เทพดาบศักดิ์สิทธิ์’ หมายเลข 47 นายคิดว่ายังไง?” หลี่ซวนพาโจวเหวินไปยังตู้กระจกหมายเลข 47 แล้วชี้ให้ดูไข่สัตว์เลี้ยงข้างใน ขณะที่โจวเหวินใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปไข่สัตว์เลี้ยง เขาถามกลับว่า “เทพดาบศักดิ์สิทธิ์มีคุณสมบัติอย่างไรบ้าง?” หลี่ซวนอธิบายรายละเอียดของเทพดาบศักดิ์สิทธิ์ให้โจวเหวินฟังก่อนจะถามว่า “สองล้านเป็นยังไง? ฉันวางแผนจะจ่ายสองล้านเพื่อซื้อมันในการประมูล นายคิดว่าไง?” “ฉันไม่คิดว่าตัวนี้จะดีเท่าไหร่ นายควรพิจารณาตัวอื่นนะ” โจวเหวินกล่าวหลังจากครุ่นคิด เขาเห็นว่าค่าสถานะของเทพดาบศักดิ์สิทธิ์อยู่ในระดับกลางๆ เท่านั้น ถึงแม้จะไม่แย่แต่ก็ไม่ถือว่าดี ทักษะของมันยังไม่สมบูรณ์ ดังนั้นมันจึงห่างไกลจากการเป็นสัตว์เลี้ยงระดับยอดเยี่ยม “แล้วตัวไหนที่นายว่าดีล่ะ? ฉันอยากได้ตัวที่รูปร่างหน้าตาดี นายช่วยเลือกให้หน่อยสิจากแคตตาล็อกพวกนี้?” หลี่ซวนชี้ไปที่ไข่สัตว์เลี้ยงบางฟองในแคตตาล็อก ไข่สัตว์เลี้ยงในแคตตาล็อกไม่กี่ฟองนั้นฟักออกมาเป็นเทวดา นางฟ้า และปีศาจสาว ยิ่งไปกว่านั้นราคายังสูงลิ่วจนน่าตกใจ แต่ความสามารถของพวกมันกลับอยู่ในระดับธรรมดา ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลี่ซวนถึงอยากได้พวกมันนัก อย่างไรก็ตาม ในเมื่อหลี่ซวนอยากได้ โจวเหวินจึงตัดสินใจช่วยเขาดู มีไข่สัตว์เลี้ยงอยู่ไม่กี่ฟองที่มีค่าสถานะค่อนข้างดี โดยเฉพาะไข่สัตว์เลี้ยงระดับมหากาพย์ที่ชื่อว่า ‘ปีศาจวาดวิญญาณ’ ค่าสถานะพื้นฐานทั้งสี่เกินกว่าขอบเขตที่ระบุไว้ในแคตตาล็อก และยังมีครบทั้งสี่ทักษะ เรียกได้ว่าเป็นไข่สัตว์เลี้ยงระดับยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง โจวเหวินบอกหลี่ซวนอย่างลับๆ ว่าควรทุ่มเงินทั้งหมดเพื่อประมูลปีศาจวาดวิญญาณตัวนั้น หลี่ซวนเชื่อใจโจวเหวินมาก ในเมื่อโจวเหวินบอกให้ซื้อปีศาจวาดวิญญาณ เขาก็ไม่ได้สนใจไข่สัตว์เลี้ยงตัวอื่นอีกเลย “โจวเหวิน เราตกลงกันแล้วนะว่านายสามารถเลือกได้หนึ่งตัว มันจะเป็นค่าตอบแทนที่นายช่วยฉัน” หลี่ซวนกล่าวกับโจวเหวิน “เลิกพูดเรื่องนั้นเถอะ ในเมื่อสิ่งที่ต้องทำเสร็จสิ้นแล้ว ฉันจะเดินดูรอบๆ เอง นายไปเดินดูของนายเถอะ” โจวเหวินต้องการขึ้นไปชั้นสี่เพื่อดูสัตว์เลี้ยงที่ถูกขังไว้ เขาคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับรหัสผ่านที่อดีตอาจารย์ใหญ่เคยมอบให้เขา “เป็นอะไรของนายเนี่ย? แค่เลือกมาตัวหนึ่ง แล้วค่อยเดินเที่ยวหลังจากเลือกเสร็จก็ได้” หลี่ซวนดึงตัวโจวเหวินกลับมาอย่างแรง ขณะที่เดินเขาก็พูดไปว่า “ซักคิวบัสฝันร้ายตัวนี้เป็นไง? หุ่นเร่าร้อนดีนะ” โจวเหวินไม่รู้ว่าหลี่ซวนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจำได้ว่าวิชา ‘เทพวิชาต้นกำเนิดไร้พ่าย’ ที่หลี่ซวนฝึกฝนนั้นห้ามไม่ให้เขาสูญเสียความบริสุทธิ์ การสูญเสียความบริสุทธิ์จะทำให้เขาเสียระดับพลังที่ฝึกมา แล้วเขาจะมัวมานั่งดูพวกนี้ทั้งวันไปทำไม? ไม่กลัวว่าจะเสียระดับพลังหรือไง? ในเมื่อหลี่ซวนยืนกรานที่จะให้เขาเลือกให้ได้ โจวเหวินจึงตัดสินใจเลือกตัวที่ราคาถูกที่สุดแล้วให้จบๆ ไป หลังจากพลิกดูแคตตาล็อก เขาก็พบว่าตัวที่ถูกที่สุดราคาอย่างน้อย 100,000 เครดิต ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็นไข่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานที่น่าเบื่อ เช่น กอบลิน หรือสัตว์ประหลาดหนองน้ำ ไข่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานพวกนี้ ซึ่งในเขตตะวันตกถือว่าเป็นแค่สัตว์ธรรมดา กลับขายได้ราคามากกว่า 100,000 เครดิต ซึ่งเป็นไปตามสุภาษิตที่ว่าสิ่งที่หายากย่อมมีค่า เพราะอย่างไรเสียเขตตะวันออกก็ไม่มีสัตว์เลี้ยงพวกนี้อยู่เลย เขากเดินไปรอบๆ และแอบใช้โทรศัพท์ตรวจสอบเป็นพักๆ ในเมื่อคนอื่นก็ใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปกัน การกระทำของโจวเหวินจึงไม่ได้ดูผิดแปลกอะไร ขณะที่โจวเหวินกำลังดูอยู่นั้น เขาก็ชะงักไปทันที เขามองไปที่ตู้โชว์ข้างๆ ภายในนั้นมีไข่สัตว์เลี้ยงใบหนึ่งซึ่งมีการ์ดเขียนชื่อว่า “มิโนทอร์” แต่ข้อมูลในโทรศัพท์ของเขากลับต่างออกไป โจวเหวินพินิจดูข้อมูลบนการ์ดอย่างละเอียด มันเขียนว่าเป็นมิโนทอร์ระดับตำนานที่ดรอปจากโซนมิติที่เรียกว่า ‘เขาวงกตใต้ดิน’ ในเขตตะวันตก มันถนัดใช้ขวานและมีค่าสถานะร่างกายและความแข็งแกร่งที่ดีพอสมควร แต่ข้อมูลที่โจวเหวินเห็นบนหน้าจอโทรศัพท์กลับต่างจากการ์ดโดยสิ้นเชิง ไข่สัตว์เลี้ยงที่ติดป้ายมิโนทอร์ใบนี้ถูกระบุในโทรศัพท์ว่าเป็น ‘ไทแรนต์ เบฮีมอธ’ ยิ่งไปกว่านั้นมันยังอยู่ในแค่ระดับพื้นฐานเท่านั้น แต่ด้านหลังชื่อนั้นมีคำว่า “วิวัฒนาการได้” ระบุอยู่ เป็นไปไม่ได้? นี่จะเป็นสัตว์เลี้ยงระดับตำนานที่เทียบเท่ากับนางฟ้ากล้วยงั้นหรือ? มันไม่น่าจะเป็นไปได้ คนที่ทำธุรกิจไข่สัตว์เลี้ยงเป็นผู้เชี่ยวชาญ โดยเฉพาะในการประมูลขนาดใหญ่เช่นนี้ พวกเขาต้องผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญหลายคน ทำไมพวกเขาถึงทำผิดพลาดระหว่างมิโนทอร์กับไทแรนต์ เบฮีมอธได้? โจวเหวินพบว่ามันเหลือเชื่อเกินไป แต่ข้อมูลในโทรศัพท์นั้นชัดเจนมาก นี่คือไข่สัตว์เลี้ยงไทแรนต์ เบฮีมอธ