Chapter 412 พลังของดอกไม้ “เจ็ดก้าว ถ้าเจ้าก้าวต่อไปอีกเจ็ดก้าว เจ้าจะตาย หากไม่เชื่อข้า เจ้าก็เดินต่อไปได้เลย” เสียงของดอกไม้ดังขึ้นอีกครั้ง เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของโจวเหวินขณะที่เขายืนนิ่ง ไม่แน่ใจว่าควรเดินต่อหรือไม่ ตามหลักการแล้ว ‘ผู้ฟังความจริง’ (Truth Listener) สามารถลบล้างพลังชั่วร้ายใดๆ ก็ได้ แต่ในโลกนี้ไม่มีพลังใดที่ไร้เทียมทาน โจวเหวินยังไม่เข้าใจเลยว่าผู้ฟังความจริงสามารถลบล้างพลังชั่วร้ายประเภทไหนได้บ้าง หากดอกไม้นั่นแค่ขู่ให้กลัว โจวเหวินคงจะจากไปโดยไม่คิดอะไร แต่ถ้ามันพูดจริงล่ะ? โจวเหวินไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยง ทว่าโจวเหวินก็ไม่ยอมให้ดอกไม้นั่นข่มขวัญเอาได้ง่ายๆ เขาขบฟันแน่นแล้วถอยหลังต่อไป หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว ขณะที่ถอยเขาก็จ้องมองดอกไม้บนผนังภูเขานั้นไปด้วย ดอกไม้ไม่ได้ส่งเสียงอะไรอีกเลย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้โจวเหวินรู้สึกไม่สบายใจ สี่ก้าว ห้าก้าว หกก้าว โจวเหวินเดินต่อไป แต่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จากต่างหูผู้ฟังความจริง หัวใจของโจวเหวินเต้นระรัว นี่มันเรื่องหลอกลวงหรือเปล่า? ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย? แม้จะคิดเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่กล้าก้าวเท้าก้าวที่เจ็ด ถูกต้องแล้ว โจวเหวินกลัวตายจริงๆ และดูเหมือนไม่มีความจำเป็นที่เขาต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงในที่แห่งนี้ “ทำไมไม่เดินต่อล่ะ? เจ้าเหลืออีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น” ในที่สุดดอกไม้นั่นก็พูดขึ้น แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “เราไม่มีความแค้นต่อกัน ทำไมต้องทำให้เรื่องมันยากด้วย? ถ้าเจ้าขาดปุ๋ย เดี๋ยวข้าจะช่วยหามาให้ ถ้าเจ้าขาดน้ำ เดี๋ยวข้าจะรดน้ำให้ ดีไหม?” โจวเหวินยืนตะโกนถามดอกไม้บนผนังภูเขา “ทำไมข้าต้องอยากได้น้ำกับปุ๋ยของเจ้าด้วย?” ดอกไม้กล่าวอย่างเย็นชา “จากนี้ไป จงตอบคำถามที่ข้าถาม ถ้าเจ้าทำให้ข้าพอใจ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า มิเช่นนั้น ข้าจะทำให้เจ้าอยากตายซะยังดีกว่า และต่อให้เจ้าตาย ข้าก็จะเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นเทียนไข” “ข้าไม่ชอบถูกใครข่มขู่ ข้าจะไปแล้ว เจ้าทำอะไรข้าได้ล่ะ?” โจวเหวินพูดพร้อมกับยกเท้าขึ้น ทว่าทันทีที่เขายกเท้าขึ้น เขากลับรู้สึกเวียนหัวจนเกือบทรุดลงกับพื้น ด้วยความตกใจเขาจึงหยุดชะงัก ไม่กล้ายกเท้าก้าวออกไป บ้าเอ๊ย มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง? โจวเหวินรู้สึกหวาดหวั่น เขารู้แล้วว่าดอกไม้นั่นพูดความจริง “ทำไมไม่ไปล่ะ? เดินต่อสิ อารมณ์ฉุนเฉียวของเจ้าหายไปไหนแล้ว?” ดอกไม้แกล้งหยอกเย้า โจวเหวินคิดในใจ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องเอาชีวิตมาทิ้งเพียงเพราะการโต้เถียงกับดอกไม้ ขนาด ‘วิญญาณชีวิตลบล้างความชั่ว’ (Evil Nullification Life Soul) ของผู้ฟังความจริงยังไร้ผล ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าดอกไม้นี้มีที่มาอย่างไร “ดูเหมือนเจ้าจะเป็นดอกไม้ดอกเดียวที่เติบโตบนผนังภูเขานี้ เจ้าคงจะเหงาและเศร้ามาก ข้าเกลียดการเห็นคนอื่นเศร้าและทนทุกข์ ดังนั้นข้าจะคุยเป็นเพื่อนเจ้าเอง แต่ในเมื่อเป็นการคุยกัน มันก็ไม่ควรมีแค่เจ้าที่ถามฝ่ายเดียว ข้าเองก็น่าจะถามคำถามเจ้าได้บ้าง ไม่เห็นด้วยหรือไง?” โจวเหวินต่อรอง ดอกไม้ไม่ได้ปฏิเสธ แต่มันกลับถามว่า “เจ้าชื่ออะไร?” หัวใจของโจวเหวินกระตุกวูบ เขาจำได้ว่าในตำนานมีพลังที่สามารถกักขังผู้คนได้เพียงแค่การเรียกชื่อ เขาจึงลังเลอยู่ชั่วขณะว่าควรตอบหรือไม่ “ทำไมต้องลังเลด้วย? ตายไปซะก็สิ้นเรื่อง” ดอกไม้พูดอย่างหมดความอดทน “ข้าชื่อโจวเหวิน แล้วเจ้าชื่ออะไร?” โจวเหวินรู้ดีว่าต่อให้ใช้ชื่อปลอมก็ไร้ประโยชน์ เพราะชื่อเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น หากออกจากปากของเขาไป ไม่ว่าจะเป็นชื่อจริงหรือชื่อปลอม มันก็คือตัวแทนของตัวเขาเอง หากอีกฝ่ายมีความสามารถนั้นจริงๆ มันย่อมได้ผลแม้จะเป็นชื่อปลอมก็ตาม “เรียกข้าว่า ‘จักรพรรดินี’ (The Thearch)” ดอกไม้นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” “เจ้าจะเชื่อไหมถ้าข้าบอกว่าข้ามาเที่ยว?” แม้โจวเหวินจะพูดออกไปเช่นนั้น แต่ในใจเขากลับคิดว่า แค่ดอกไม้แท้ๆ อยากให้เรียกตัวเองว่าจักรพรรดินีเนี่ยนะ? มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ดอกไม้หัวเราะคิกคัก “ข้าเชื่อสิ ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ? ในเมื่อเจ้ามาเที่ยว งั้นข้าจะทำความดีสักครั้ง ข้าจะพาเจ้าไปทัวร์ที่ภูเขาหมากรุก (Chess Mountain) เอง” ทันทีที่พูดจบ ผนังภูเขาที่รากของดอกไม้ยึดเกาะอยู่ก็เริ่มร้าว รอยร้าวนั้นขยายตัวอย่างช้าๆ ทำให้ภูเขาหมากรุกสั่นสะเทือนราวกับว่าภูเขากำลังจะแยกออกจากกัน “ไม่จำเป็นต้องลำบากเจ้าหรอก ข้ากลัวความสูง ข้าเกลียดการปีนเขาที่สุด เดี๋ยวข้าจะชมวิวแม่น้ำแถวนี้ก็พอ” เม็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากของโจวเหวินผุดขึ้นมากกว่าเดิม ภูเขาที่สั่นไหวค่อยๆ สงบลง ดอกไม้เยาะเย้ย “เจ้าไม่อยากเข้ามาดูจริงๆ หรือ?” “ไม่จำเป็นจริงๆ” โจวเหวินรีบโบกมือปฏิเสธก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “บนภูเขาหมากรุกมีสิ่งมีชีวิตมิติเยอะไหม? มีพวกสิ่งมีชีวิตระดับตำนาน (Mythical) บ้างหรือเปล่า?” “แน่นอน มีเพียบเลยล่ะ เจ้าอยากเห็นตัวไหนเป็นพิเศษไหม? ข้าเรียกพวกมันออกมาเจอเจ้าก็ได้นะ” ดอกไม้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ดีกว่า ข้าแค่ถามดูเฉยๆ” โจวเหวินเริ่มสงสัยว่าดอกไม้นี้กำลังขู่เขาด้วยคำพูดเหลวไหลหรือเปล่า มันก็แค่ดอกไม้ที่เติบโตบนผนังภูเขาที่ตากแดดตากลม แต่น้ำเสียงของมันกลับดูราวกับเป็นเจ้าเหนือหัวของภูเขาหมากรุก นี่ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ “ปัจจุบันนี้มีมนุษย์ที่มีความแข็งแกร่งระดับเดียวกับเจ้าอยู่เยอะไหม?” ดอกไม้ถาม “ก็น่าจะมีอยู่จำนวนหนึ่งนะ” โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกว่ามันไม่ใช่จำนวนที่น้อยเลย ในยุคของจิงเต้าเซียน หลังจากเกิดพายุต่างมิติไม่นาน ผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ (Epic) นั้นมีน้อยมาก แต่ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ก็ไม่ได้หาได้ยากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว “ตอนนี้มีมนุษย์อยู่กี่คน?” ดอกไม้ถามต่อ “ก็น่าจะไม่เกินหนึ่งหมื่นล้านคนนะ” โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ นี่ไม่ใช่ความลับอะไรและไม่มีอะไรต้องปิดบัง “งั้นคนระดับเดียวกับเจ้าก็คงมีอยู่หลายร้อยล้านคนสินะ?” ดอกไม้พึมพำ “เรื่องนั้น… ข้าว่าคงไม่เยอะขนาดนั้นหรอก” โจวเหวินรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่ดอกไม้พูด เพราะสถานการณ์จริงมันต่างจากที่ดอกไม้คาดเดาไว้มาก แม้โจวเหวินจะไม่รู้ว่ามีผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ในสมาพันธ์เท่าไหร่ แต่เขาประเมินว่าลำพังจะถึงหลักแสนยังยากเลย แค่มีอยู่หลักหมื่นก็ถือว่าดีมากแล้ว “หลายสิบล้านคน?” ดอกไม้เดาอีกครั้ง “น้อยกว่านั้นอีก” โจวเหวินกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ “แค่ไม่กี่ล้านคนเองเหรอ? มนุษย์อ่อนแอขนาดนี้เลยหรือ? ทำไมคนระดับเจ้าถึงมีน้อยจัง?” ดอกไม้กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อหู “ก็ประมาณนั้นแหละ ข้าเองยังถือว่าค่อนข้างอ่อนแอเลยด้วยซ้ำ” โจวเหวินไม่อาจบอกดอกไม้นั่นได้ว่ามันควรลดจำนวนที่เดาลงไปอีกร้อยเท่า โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “เจ้าคุ้นเคยกับภูเขาหมากรุกมากไหม? เจ้าเคยเห็นสัญลักษณ์ที่นี่บ้างหรือเปล่า? มันเป็นรูปฝ่ามือจิ๋วๆ บางทีอาจจะมีอะไรอยู่ในฝ่ามือนั้นด้วย” โจวเหวินบรรยายลักษณะสัญลักษณ์ฝ่ามือจิ๋วคร่าวๆ ในเมื่อเขายังไปจากที่นี่ไม่ได้ ก็ถือโอกาสหาข้อมูลไปเลย บางทีดอกไม้นี้อาจจะรู้อะไรจริงๆ ก็ได้ “บนยอดภูเขาหมากรุกมีสัญลักษณ์นั้นอยู่จริงๆ ข้าก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสลักไว้ มันทำให้ข้ารู้สึกหงุดหงิด เจ้าตามหามันไปทำไม?” ดอกไม้ถามกลับ