บทที่ 405 - เขาไม่น่าจะใช่คนคนนั้น ขณะที่ส่งยิ้มอย่างชั่วร้ายให้โจวเหวิน ยาคก็ขว้างมีดสั้นสีเลือดออกไป ทว่ามีดเล่มนั้นไม่ได้พุ่งเข้าใส่โจวเหวิน แต่กลับปักลงบนพื้นดินแทน โจวเหวินรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เมื่อเห็นมีดสั้นสีเลือดบินผ่านไป เขาก็ตระหนักถึงปัญหาในทันที เงาของเขา! ยาคไม่ได้โจมตีตัวเขา แต่กำลังโจมตีเงาที่ทอดตัวยาวลงบนพื้นจากแสงจันทร์ สายเกินกว่าจะหลบหลีก เขาไม่มีเวลาให้คิดไตร่ตรอง ปฏิกิริยาแรกของโจวเหวินคือการเรียก ‘วิญญาณชีวิตจักรพรรดิโบราณผกผัน’ ออกมา ทันทีที่วิญญาณชีวิตจักรพรรดิโบราณผกผันปรากฏตัว มีดสั้นสีเลือดก็ปักฉึกลงบนเงาของโจวเหวินพอดี ทว่าการปรากฏตัวของวิญญาณชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ดวงอาทิตย์นั้นได้แผ่รังสีแสงอันเจิดจ้าออกมา ทำให้เงาของเขาแตกกระจาย เงาส่วนใหญ่ถูกบิดเบือนไปทางอื่นจนเงาที่เกิดจากแสงจันทร์แทบจะจางหายไปจนมองไม่เห็น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเสียหายใดๆ โจวเหวินปรากฏตัวต่อหน้ายาคราวกับภูตผี ก่อนจะตวัดดาบโอเวอร์ลอร์ดและดาบไม้ไผ่เข้าใส่เขา ยาคก้มหลบทำให้ดาบโอเวอร์ลอร์ดพลาดเป้า ทว่าดาบไม้ไผ่กลับเฉือนผ่านเอวของเขาไป น่าเสียดายที่สิ่งที่ถูกตัดขาดมีเพียงเสื้อผ้าของยาคเท่านั้น ส่วนตัวเขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! เสื้อผ้าของยาคระเบิดออกต่อหน้าโจวเหวิน บีบให้เขาต้องถอยร่นอย่างรวดเร็ว โจวเหวินล่าถอยขึ้นไปบนอากาศอีกครั้งและเปลี่ยนกลับไปใช้ ‘พรวิญญาณเทพปีศาจ’ บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีว่าได้พบกับคู่ต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว พวกเขาต่างรอให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มก่อน รอคอยจังหวะที่อีกฝ่ายจะเผยช่องโหว่ออกมา โจวเหวินไม่ได้รีบร้อน เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะซ่อนตัวอยู่ได้โดยไม่กินไม่ดื่ม เขาบินอยู่กลางอากาศแล้วหยิบแป้งทอดกับโค้กหนึ่งกระป๋องออกมาจากลูกแก้วโกลาหล เขายังหยิบต้นหอมออกมาแกล้มกับแป้งทอดอีกด้วย เขานั่งกินไปพลางคอยสังเกตการณ์ในป่าไปพลาง ‘ไอ้หมอนี่มันตัวอะไรกันเนี่ย รสนิยมห่วยแตกชะมัด นั่นเรียกว่าอาหารเหรอ?’ ยาคทนไม่ได้กับรสนิยมการกินของโจวเหวิน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหิวขึ้นมา กลิ่นหอมของไวน์แดงและเนื้อย่างลอยวนเวียนอยู่ในหัว ยาคกลืนน้ำลายลงคอและพยายามบังคับตัวเองให้หยุดคิด เขาทำได้เพียงเผชิญหน้ากับโจวเหวินในสถานการณ์ที่ยืดเยื้อต่อไปขณะที่แอบมองหาโอกาส การใช้มนตราเงาจันทราเพื่อควบคุมโจวเหวินดูจะเป็นไปไม่ได้ ยาคจึงต้องขบคิดหาวิธีอื่น ในขณะที่ยาคต้องทนทุกข์อยู่เบื้องล่าง โจวเหวินกลับกินจนอิ่มหนำสำราญอยู่บนฟ้า ตอนแรกเขาเพียงแค่รองท้อง แต่ต่อมาเขาก็หยิบหัวเป็ดแพ็คสูญญากาศกับเบียร์ออกมา แล้วนั่งลงกลางอากาศเพื่อจัดงานเลี้ยงมื้อใหญ่ ‘รสนิยมของไอ้หมอนี่แย่ชะมัด นี่คือสิ่งที่มนุษย์เขาจะกินกันเหรอ?’ ยาคอยากจะโยนอาหารที่โจวเหวินกำลังกินทิ้งถังขยะเสียเหลือเกิน แต่เขาก็ต้องอดทนไว้ ยาคเหลือบมองไปยังตำแหน่งเงาของโจวเหวิน แต่เขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป แม้ภายนอกโจวเหวินจะดูเหมือนกำลังนั่งกินดื่มอย่างสบายใจ แต่เขาเชื่อว่าทันทีที่เขาเคลื่อนไหวผิดปกติ คลื่นดาบของโจวเหวินจะต้องฟาดฟันลงมาหาเขาอย่างแน่นอน เขารู้ดีถึงความร้ายกาจของคลื่นดาบของโจวเหวิน แม้จะยังเทียบไม่ได้กับปรมาจารย์ดาบคนอื่นๆ ที่เขารู้จัก แต่คลื่นดาบนั้นกลับมีคุณสมบัติพิเศษบางอย่าง มันต้องไม่ธรรมดาแน่นอน มิฉะนั้นคงไม่สามารถตัดมือเขาให้ขาดได้ หลังจากโจวเหวินกินจนอิ่ม เขาก็เอ่ยขึ้นไปทางผืนป่า “แกหนีไปไหนไม่ได้หรอก ทำไมไม่ยอมออกมาคุยกันดีๆ ล่ะ? ถ้าแกให้ข้อมูลที่น่าพอใจกับฉัน ฉันอาจจะไว้ชีวิตแก” ยาคยังคงซุ่มเงียบและเพิกเฉยต่อโจวเหวินราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย “ความสามารถของแกโดดเด่นขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าแกน่าจะมีตำแหน่งไม่น้อยในหน่วยงาน จะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ทำไม?” โจวเหวินยังคงหยั่งเชิงต่อไป ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ทันใดนั้น โจวเหวินก็สังเกตเห็นว่ามีคนกำลังใกล้เข้ามายังผืนป่า คนผู้นั้นกำลังขี่หมาป่าสีเทาด้วยความเร็วที่น่าทึ่งและมุ่งตรงมายังป่าอย่างรวดเร็ว โจวเหวินเพ่งมองดูชัดๆ แล้วก็ตระหนักว่านั่นคืออันเซิ่ง “อาเซิ่ง อย่าเข้ามาในป่า!” โจวเหวินตะโกนบอกอันเซิ่งที่อยู่ไกลออกไปจากกลางอากาศ แต่มันสายไปเสียแล้ว หมาป่าสีเทาที่อันเซิ่งนั่งมานั้นรวดเร็วเกินไปจนพุ่งทะลุเข้าไปในป่า ตู้ม! ตู้ม! โจวเหวินเห็นการระเบิดเกิดขึ้นในป่าทันที ใบไม้ปลิวว่อนราวกับถูกระเบิด ต้นไม้หักโค่นและดินโคลนกระจายไปทั่ว ทุกอย่างดูโกลาหลไปหมด โจวเหวินกำลังรู้สึกกังวลเมื่อเห็นอาเซิ่งพุ่งตัวออกมาจากกลุ่มฝุ่นควัน นอกเหนือจากเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและดูมอมแมมเล็กน้อยแล้ว เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ “มนตรา... ระเบิดชีวิต... ใครกันที่มาจากเขตตะวันตก?” อันเซิ่งจ้องเขม็งไปที่ป่าแล้วเอ่ยถาม ไม่มีใครตอบกลับมา ป่ายังคงเงียบงัน มีเพียงสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยไม่กี่ตัวที่วิ่งหนีตายกันออกมา เมื่อไม่เห็นใครตอบรับ อันเซิ่งจึงมองไปที่โจวเหวินแล้วถามว่า “คุณชายเหวิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” “ฉันไม่เป็นไร มันไม่ยอมออกมา ฉันเลยเฝ้ามันไว้อยู่ที่นี่เพื่อไม่ให้มันหนีไปไหน” โจวเหวินกล่าว “คุณเคยสู้กับมันมาแล้วใช่ไหมครับ? ช่วยบรรยายรูปลักษณ์และความ