บทที่ 414 - จุดสูงสุด “คุณรู้จักคัมภีร์จักรพรรดิโบราณด้วยงั้นเหรอ?” โจวเหวินถาม ดอกไม้นั่นหัวเราะพลางกล่าวว่า “มันไม่ใช่เรื่องน่าทึ่งอะไรเสียหน่อย ทำไมฉันจะไม่รู้จัก? ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าปีนขึ้นมาบนภูเขาหมากรุกได้อย่างง่ายดาย ที่แท้เจ้าก็ฝึกฝนคัมภีร์จักรพรรดิโบราณอยู่นี่เอง แต่ว่านะ หลังจากฝึกคัมภีร์จักรพรรดิโบราณไปแล้ว อนาคตของเจ้าคงไม่ราบรื่นนักหรอก การจะผ่านระดับตำนานไปได้นั้นยากเย็นแสนเข็ญเลยล่ะ” “ทำไมการฝึกคัมภีร์จักรพรรดิโบราณถึงยากนักล่ะ? พลังงานดั้งเดิมวิชาอื่นไม่ได้ฝึกยากเหมือนกันเหรอ?” หัวใจของโจวเหวินเต้นรัว เขาพยายามจะล้วงหาวิธีเลื่อนระดับสู่ระดับตำนานจากปากของดอกไม้ จนถึงปัจจุบัน โจวเหวินไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีมนุษย์คนไหนกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับตำนาน หากเขาสามารถรู้วิธีการเลื่อนระดับไปสู่ระดับตำนานได้ เขาอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับตำนานคนแรกของมนุษยชาติเลยก็ได้ “วิชาอื่นก็ยากเหมือนกัน แต่ว่าพลังงานดั้งเดิมทั่วไปนั้นดำเนินตามระเบียบของโลก ทว่าคัมภีร์จักรพรรดิโบราณกลับทำงานโดยการทำลายระเบียบของโลก ดังนั้นความยากจึงมากกว่าเป็นธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ก่อตั้งคัมภีร์จักรพรรดิโบราณ ซึ่งก็คือจักรพรรดิผู้แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์ของเจ้า สุดท้ายแล้วเขาก็ล้มเหลวในการเปลี่ยนแปลงโชคชะตา” ดอกไม้กล่าว “จักรพรรดิของมนุษย์คนไหนที่คุณกำลังพูดถึง?” โจวเหวินรีบถาม “ในฐานะมนุษย์และเป็นผู้ที่ฝึกฝนคัมภีร์จักรพรรดิโบราณ เจ้าถึงกับไม่รู้จักจักรพรรดิของเผ่าพันธุ์ตัวเองอย่าง ซุยเหรินซื่อ เลยงั้นหรือ?” ดอกไม้รู้สึกประหลาดใจ ถึงตอนนั้นเองที่โจวเหวินตระหนักได้ว่า คัมภีร์จักรพรรดิโบราณเป็นวิชาพลังงานดั้งเดิมที่ ซุยเหรินซื่อ ทิ้งไว้ให้ ซึ่งก็คือผู้นำผู้ที่นำไฟมาสู่มนุษยชาตินั่นเอง เดิมทีโจวเหวินเชื่อว่าคัมภีร์จักรพรรดิโบราณถูกค้นพบที่แท่นเอ๋อโป มันอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับเอ๋อโป เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่ามันจะเป็นวิชาพลังงานดั้งเดิมของซุยเหรินซื่อ ‘ที่บอกว่าเปลี่ยนโชคชะตา หมายความว่าจักรพรรดิมนุษย์ท่านนั้นล้มเหลวในการเลื่อนระดับไปสู่ระดับตำนานงั้นหรือ?’ โจวเหวินคิดในใจว่าหากเป็นเช่นนั้นจริง อนาคตข้างหน้าการจะเลื่อนระดับคัมภีร์จักรพรรดิโบราณไปสู่ระดับตำนานก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ “เจ้าจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้” ดอกไม้ตอบอย่างกำกวม มันไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ แต่กลับกล่าวว่า “เมื่อเจ้าไปถึงยอดเขา เจ้าจะเห็นบันไดหิน จงเดินตามมันไป แต่อย่าเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วล่ะ ไม่อย่างนั้นอย่ามาโทษว่าข้าทำให้เจ้าตาย สัญลักษณ์ฝ่ามือจิ๋วจะถูกสลักอยู่บนก้อนหินที่ปลายบันไดหินนั่น” “ไอเทมระดับตำนานที่คุณพูดถึงคืออะไร?” โจวเหวินถาม “เจ้าใกล้จะถึงแล้ว มันอยู่ที่ก้อนหินนั่นแหละ” ดอกไม้ไม่ได้ตอบคำถามของเขาในท้ายที่สุด แม้จะได้รับแรงเสริมจากจิตวิญญาณแห่งชีวิตคัมภีร์จักรพรรดิโบราณ แต่เขาก็ต้องทุ่มสุดกำลังถึงจะปีนขึ้นมาได้ เมื่อมาถึงยอดเขาในที่สุด นิ้วมือของเขาก็สั่นเทาขณะที่ยันตัวอยู่กับพื้น เขามองขึ้นไปสำรวจยอดเขา ที่นั่นมีบันไดหินทอดยาวไปสู่จุดศูนย์กลางของยอดเขาจริงด้วย มีก้อนหินสีดำขนาดมหึมาที่ดูคล้ายซาลาเปาตั้งอยู่ โจวเหวินเห็นสัญลักษณ์ฝ่ามือจิ๋วบนก้อนหินนั้นทันทีและอดไม่ได้ที่จะดีใจ ‘ดอกไม้นั่นไม่ได้โกหกฉัน มีสัญลักษณ์ฝ่ามือจิ๋วอยู่จริงๆ’ โจวเหวินลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาก้อนหินสีดำที่ดูคล้ายซาลาเปาอย่างระมัดระวัง ขณะที่โจวเหวินก้าวเดินไปไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกได้ถึงโทรศัพท์ปริศนาที่สั่นอยู่ในกระเป๋า โจวเหวินหยิบมันออกมาและแอปกล้องถ่ายรูปก็เปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ เขาเล็งโทรศัพท์ไปที่ก้อนหินสีดำ กล้องโฟกัสอัตโนมัติมันจับภาพไปที่สัญลักษณ์ฝ่ามือจิ๋วบนก้อนหินก่อนจะมีเสียงแชะดังขึ้น จากนั้นหน้าจอก็เปลี่ยนไปเป็นอินเทอร์เฟซการดาวน์โหลด “นั่นเจ้าถืออะไรอยู่ในมือ?” เสียงของดอกไม้ดังมาจากผนังภูเขา “คุณไม่รู้จักโทรศัพท์มือถือเหรอ?” โจวเหวินตระหนักว่ายอดเขาไม่ได้อันตรายอย่างที่เขาจินตนาการไว้ มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ดอกไม้บอก สภาพมันดูแห้งแล้งและเขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้เมื่อเขาดาวน์โหลดดันเจี้ยนเกมสำเร็จแล้ว เขาสามารถค้นหาจุดอ่อนของดอกไม้นี้ได้เมื่อกลับไป และหลังจากที่วิเคราะห์จุดอ่อนได้ละเอียดแล้ว เขาก็จะจัดการกับมันได้ ตราบใดที่เขายังไม่ตายที่นี่ เขาก็ยังมีโอกาสพลิกเกมได้แม้ว่าจะถูกดอกไม้นั่นทำให้ตาบอดก็ตาม ‘เดี๋ยวสิ ถ้าฉันตาบอด ตัวละครสีเลือดในเกมจะตาบอดด้วยไหมนะ?’ จู่ๆ โจวเหวินก็ฉุกคิดถึงปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้ เขาและตัวละครสีเลือดมีมุมมองที่เชื่อมโยงกัน หากตัวละครสีเลือดตาบอดไปด้วยและเขาไม่สามารถมองเห็นหน้าจอ นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาเล่นเกมไม่ได้หรอกหรือ? “โทรศัพท์มือถือคืออะไร? มันดูไม่เหมือนสมบัติเลย เพราะไม่มีไอพลังงานดั้งเดิมไหลเวียนอยู่” ดอกไม้กล่าว “มันไม่ใช่สมบัติครับ มันเป็นแค่เครื่องมือสื่อสารที่พวกเรามนุษย์ใช้ติดต่อกันในระยะไกล นอกจากนี้ยังมีฟังก์ชันอื่นๆ อย่างการถ่ายรูป ทุกคนก็มีกันทั้งนั้น” โจวเหวินพยายามอย่างเต็มที่ที่จะอธิบายว่าโทรศัพท์เป็นของธรรมดาเพื่อไม่ให้ดอกไม้นั่นหันมาสนใจมัน “การถ่ายรูปคืออะไร?” ดอกไม้ถามอีกครั้ง “ก็คือการบันทึกภาพฉากต่างๆ ลงไปในรูปวาด ผมสามารถถ่ายรูปผู้คนหรือทิวทัศน์ได้ครับ” โจวเหวินกล่าวขณะเก็บโทรศัพท์ปริศนา ดูเหมือนว่าดอกไม้นั่นจะเริ่มสนใจโทรศัพท์ขึ้นมาจริงๆ “อย่างนั้นรึ? ลองถ่ายรูปให้ข้าดูหน่อยสิ” ดอกไม้กล่าว โจวเหวินเตรียมใจไว้แล้ว เขาจึงหยิบโทรศัพท์ธรรมดาของเขาออกมาและถ่ายรูปสักสองสามใบ “ของสิ่งนี้น่าสนใจดีนะ รูปวาดดูสมจริงมาก” ดอกไม้นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “เจ้าใช้อะไรนี่สื่อสารระยะไกลกันอย่างไร?” “ง่ายมากครับ โทรศัพท์แต่ละเครื่องจะมีเบอร์อยู่ ตราบใดที่คุณกดเบอร์นี้ คุณก็สามารถโทรหาโทรศัพท์อีกเครื่องที่อยู่ห่างไกลได้ แต่ว่าตอนนี้ที่นี่ไม่มีสัญญาณ เลยไม่มีทางที่จะคุยได้ครับ” โจวเหวินตระหนักได้ว่าที่นี่ไม่มีสัญญาณ “สัญญาณคืออะไร?” ดอกไม้ถามอีกครั้ง “ผมก็อธิบายไม่ถูกนักครับ คร่าวๆ คือมนุษย์จะสร้างเสาส่งสัญญาณขึ้นมา ผ่านเสาเหล่านี้เราถึงจะส่งสัญญาณข้ามระยะทางได้ แต่ที่นี่ไม่มีเสาสัญญาณ เลยใช้โทรศัพท์สื่อสารไม่ได้ครับ” โจวเหวินไม่ได้มีความรู้เรื่องพวกนี้มากนัก เขาจึงอธิบายแบบรวมๆ ไป “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ามีโทรศัพท์สองเครื่อง งั้นเอามาให้ข้าเครื่องหนึ่ง เจ้าคงไม่มีข้อโต้แย้งใช่ไหม?” ถึงดอกไม้จะเป็นเชิงถาม แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้เปิดช่องให้ปฏิเสธเลย “ได้ครับ แต่ที่นี่ไม่มีสัญญาณ ต่อให้คุณมีโทรศัพท์ไปก็ไม่มีประโยชน์ใช่ไหมล่ะครับ? อีกอย่าง คุณไม่มีมือ จะใช้โทรศัพท์ยังไง?” โจวเหวินถาม “นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องยุ่ง แค่วางโทรศัพท์ของเจ้าไว้บนบันไดหินนั่นก็พอ” ดอกไม้สั่ง โจวเหวินลบข้อมูลส่วนตัวในโทรศัพท์ออก โชคดีที่เขาไม่ได้ใช้งานมันบ่อยนัก ข้อมูลส่วนตัวเลยไม่เยอะ เขาจึงลบเสร็จภายในเวลาไม่กี่วินาที “เบอร์ของเครื่องนี้กับเครื่องอื่นคืออะไร?” ดอกไม้ถาม โจวเหวินบอกเบอร์โทรศัพท์ไปก่อนจะกล่าวว่า “ผมยังไม่ได้ใส่เบอร์ให้โทรศัพท์อีกเครื่องครับ เดี๋ยวค่อยไปจัดการตอนกลับไป แต่ว่าในนั้นมีแอปพลิเคชันสื่อสารที่ใช้คุยได้อยู่ แต่มันก็ใช้ไม่ได้เพราะไม่มีสัญญาณครับ” “ไม่เป็นไร บอกวิธีใช้มา” ดอกไม้นิ่งสงบมาก โจวเหวินสอนวิธีใช้แอปพลิเคชันสื่อสารให้ดอกไม้นั่น เขายังอยากรอดกลับไป จึงตกลงทำตามทุกคำขอของดอกไม้ หลังจากโจวเหวินสอนจบ ดอกไม้ก็อ้างว่าเข้าใจแล้ว ไม่รู้ว่ามันเข้าใจจริงๆ หรือแค่แสร้งทำเป็นเข้าใจ ท้ายที่สุดแล้วที่นี่ก็ไม่มีสัญญาณอยู่ดี มีโทรศัพท์ไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนัก แม้จะใช้งานไม่เป็นก็ผลลัพธ์เหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเสียเวลาพูดอะไรต่อ “ว่าแต่ ไอเทมระดับตำนานที่คุณบอกอยู่ไหนล่ะครับ? ทำไมผมไม่เห็นเห็นเลย?” “ข้าไม่ได้บอกเจ้าหรือว่ามันอยู่บนก้อนหินนั่น? เจ้าลองดูจากด้านข้างสิ” ดอกไม้กล่าว