บทที่ 519 ปราศจากข้อห้าม หลังจากกดเปิดดันเจี้ยนภูเขาปราบอสูร โจวเหวินก็พบว่าร่างอวตารสีเลือดได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าหินสีดำ ข้างๆ กันนั้นคือทางเข้าภูเขาเมฆาขาว นอกจากรูปภาพการ์ตูนแล้ว เลย์เอาต์ทุกอย่างก็เหมือนกับภูเขาเมฆาขาวในชีวิตจริงทุกประการ โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพยายามให้ร่างอวตารสีเลือดเดินเข้าไปในทางเข้าภูเขา เขาอยากรู้ว่าความสามารถของ ‘ผู้หยั่งรู้ความจริง’ จะสามารถต้านทานพลังอันน่าสะพรึงกลัวของยอดเขาหยกจักรพรรดิได้หรือไม่ ทว่ามันไร้ผล พลังบนยอดเขาหยกจักรพรรดิไม่ใช่พลังชั่วร้ายอย่างคำสาป หลังจากก้าวเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างอวตารสีเลือดก็กลายเป็นฝุ่นผง โจวเหวินนิ่งคิดชั่วครู่ก่อนจะหยดเลือดเพื่อคืนชีพ เขาเดินเข้าไปในยอดเขาหยกจักรพรรดิอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาเปลี่ยนศิลปะพลังชีวิตให้เป็นวิถีดาว พรสวรรค์ชีวิตของเขาได้กลายร่างเป็น ‘กายวิถีดาว’ และ ‘ปราศจากข้อห้าม’ โดยธรรมชาติ ทันทีที่ร่างอวตารสีเลือดก้าวเข้าไปครึ่งก้าว ผลึกปราศจากข้อห้ามในจิตสำนึกของเขาก็สว่างวาบราวกับหลอดไฟ ‘ได้ผล!’ โจวเหวินดีใจมาก เขาควบคุมร่างอวตารสีเลือดให้เดินหน้าต่อไป หลังจากเดินไปได้สองสามก้าว ร่างกายของเขายังคงปกติ แต่แล้วรอยร้าวก็เริ่มปรากฏบนผลึกปราศจากข้อห้าม ราวกับว่ามันกำลังจะแตกสลาย ... “เอาออกมาไม่ได้จริงๆ ด้วย” ที่หน้าทางเข้าภูเขา เหล่าเหอกล่าวด้วยสีหน้าผิดหวัง เขาไม่ได้เสียใจที่แรดวิญญาณปัดเป่าภัยของเขาต้องตาย แต่เสียใจที่เขาไม่สามารถนำไข่สัตว์เลี้ยงออกมาให้ อันเซิง ได้ “เหล่าเหอ ในเมื่อมีผู้คุมกฎอยู่ เราก็ยังมีโอกาสอีกมากมายที่จะจัดการกับสิ่งมีชีวิตระดับตำนานในอนาคต มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น” อันเซิงกล่าว เขารู้สึกเสียดายที่แรดวิญญาณปัดเป่าภัยต้องตาย มันเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงระดับมหากาพย์ไม่กี่ตัวที่สามารถปัดเป่าความชั่วร้ายได้ การสูญเสียมันไปถือเป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ “ไปกันเถอะ” อันเทียนจั่วออกคำสั่งอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว แม้พวกเขาจะไม่เต็มใจที่จะทิ้งไข่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานไว้ตรงหน้า แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป “อาเซิง ให้ฉันลองดูหน่อยไหม เผื่อว่าฉันจะสามารถเอาออกมาได้” โจวเหวินกล่าวขณะเดินเข้าไปหา หากไข่สัตว์เลี้ยงฟองนั้นเป็นของอันเทียนจั่ว โจวเหวินคงไม่ก้าวออกมา เขาอาจจะรอให้พวกเขาจากไปเสียก่อนแล้วค่อยแอบกลับมาเอาไข่สัตว์เลี้ยงทีหลัง ทว่าไข่ฟองนี้มีไว้เพื่ออันเซิง โจวเหวินจึงรู้สึกว่าเขาควรจะช่วยเหลือ อันเซิงได้ให้ความช่วยเหลือเขาไว้มากมาย และเคยเสี่ยงชีวิตไปพร้อมกับเขามาแล้ว เขามีโอกาสมากมายที่จะได้รับไข่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานในอนาคต แต่การจะได้พบคนที่ยินดีเสี่ยงชีวิตเพื่อเขาในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยาก “คุณชายเหวิน หากคุณต้องการใช้สัตว์เลี้ยงระดับตำนานไปหยิบไข่สัตว์เลี้ยงฟองนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องลำบากหรอกครับ จดหมายรัก (Love Letter) ของผมก็อยู่ในระดับตำนานเช่นกัน แต่มันก็ยังล้มเหลวในการต้านทานพลังของยอดเขาหยกจักรพรรดิอยู่ดี” อันเซิงกล่าว “ถ้าแค่จะหยิบไข่สัตว์เลี้ยงออกมา มันง่ายมากครับ ผมไม่จำเป็นต้องใช้สัตว์เลี้ยงระดับตำนานหรอก” โจวเหวินพูดพลางเดินไปที่ทางเข้าภูเขาด้วยท่าทีสบายๆ เขาไม่ได้บอกว่าจะเข้าไปด้วยตัวเอง นั่นเป็นเพราะเขารู้ดีว่าหากบอกไปว่าเขาจะเข้าไปเอง อันเซิงจะต้องห้ามเขาไว้แน่นอน เป็นไปไม่ได้เลยที่อีกฝ่ายจะยอมให้เขาเสี่ยงอันตราย “คุณชายเหวิน คุณมีวิธีอะไรเหรอครับ?” อันเซิงถาม อันเทียนจั่วและเหล่าเจ้าหน้าที่ต่างมองไปที่โจวเหวิน พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขามีวิธีนำไข่สัตว์เลี้ยงออกมาได้จริงๆ หรือไม่ เหล่าเหอมองไปที่โจวเหวินแล้วพูดว่า “คุณชายเหวิน หากคุณมีวิธีนำไข่สัตว์เลี้ยงออกมาได้ ไม่ว่าในอนาคตต้องการให้ผมทำอะไร บอกผมได้เลยนะครับ ผมยินดีรับใช้คุณทุกอย่าง” อันเซิงเคยช่วยชีวิตครอบครัวของเหล่าเหอเอาไว้ เหล่าเหอจึงถือว่าเรื่องของอันเซิงคือเรื่องของเขาเองเสมอมา “ฉันจะจำไว้” โจวเหวินพูดพลางมองข้ามทางเข้าภูเขาไป อันเทียนจั่วและคนอื่นๆ คิดว่าเขาจะเรียกสัตว์เลี้ยงออกมา แต่แล้วสิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โจวเหวินก้าวเท้าเดินผ่านทางเข้าภูเขาเข้าไปทันที “ไม่นะ...” อันเซิงหน้าถอดสีด้วยความตกใจและรีบพุ่งตัวไปที่ทางเข้าภูเขา มีบางคนเร็วกว่าเขา ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นหน้าทางเข้าภูเขาในพริบตา เขาเอื้อมมือไปคว้าตัวโจวเหวิน แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง โจวเหวินได้พุ่งผ่านทางเข้าภูเขาไปเรียบร้อยแล้ว เมื่ออันเซิงวิ่งไปถึงทางเข้าภูเขาก็ถูกอันเทียนจั่วที่มาถึงก่อนหน้าคว้าตัวเอาไว้ เขาไม่ยอมให้อีกฝ่ายตามโจวเหวินเข้าไป “ดูให้ดีๆ ร่างกายของเขาไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย” อันเทียนจั่วกล่าวกับอันเซิงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำขณะถอดหน้ากากไอ้โม่งออก เหล่าเหอและคนอื่นๆ ต่างก็ตื่นตระหนก เดิมทีพวกเขาคิดว่าโจวเหวินจะใช้สัตว์เลี้ยงพิเศษในการลองเสี่ยง แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะเดินเข้าไปด้วยตัวเอง อันเซิงยืนอยู่นอกประตูหินและมองดูโจวเหวินที่อยู่ข้างใน เขาเดินตรงไปยังไข่สัตว์เลี้ยงอย่างรวดเร็ว ความเร็วของเขานั้นน่าทึ่งมาก และที่สำคัญกว่านั้นคือร่างกายของเขาไม่ได้แตกสลายเหมือนกับแรดวิญญาณปัดเป่าภัย ร่างของโจวเหวินร่อนลงตรงหน้าไข่สัตว์เลี้ยงราวกับกลุ่มควัน เขาเอื้อมมือไปคว้าไข่สัตว์เลี้ยงไว้ในมือแล้วหมุนตัวถอยกลับออกมา การเคลื่อนไหวไปกลับนี้รวดเร็วและสง่างาม ดุจคมดาบที่ถูกชักออกจากฝัก ในพริบตาเดียว ดาบนั้นก็กลับเข้าฝักก่อนที่ใครจะทันสังเกตเห็นตัวใบมีดด้วยซ้ำ เมื่อโจวเหวินกลับมาที่ทางเข้าภูเขาพร้อมไข่สัตว์เลี้ยงแมงป่องเลือดในมือ เหล่าเหอและคนอื่นๆ ต่างสะดุ้งตัวราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน พวกเขามองโจวเหวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วนอย่างพูดไม่ออก “คุณชายเหวิน คุณบุ่มบ่ามเกินไปแล้วครับ” อันเซิงสำรวจร่างกายของโจวเหวินและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขาไม่มีอะไรผิดปกติ “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ทำอะไรที่ฉันไม่มั่นใจหรอกนะ” โจวเหวินโยนไข่สัตว์เลี้ยงให้อันเซิง “ขอบคุณมากครับคุณชายเหวิน” อันเซิงรับไข่สัตว์เลี้ยงไว้แล้วยิ้มตอบ “การไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา สักวันหนึ่งจะทำให้เธอต้องจ่ายราคาที่ต้องแลก ใส่หน้ากากไอ้โม่งแล้วเราจะลงจากเขากัน” อันเทียนจั่วกล่าวอย่างเย็นชา เขาใส่หน้ากากของตัวเองแล้วหันหลังเดินลงจากเขาไป ทุกคนรีบสวมหน้ากากไอ้โม่งและติดตามอันเทียนจั่วลงจากเขาไป เมื่อพวกเขามาถึงทางแยกบนไหล่เขา โจวเหวินถามอันเซิงว่า “อาเซิง บนเขาลูกนั้นมีคำอธิษฐานจันทร์กระต่ายหยกอยู่ใช่ไหม?” “อยู่ที่นั่นแหละครับ เดี๋ยวผมพาไป” อันเซิงกล่าว เหล่าเหอกล่าวเสริม “คุณชายเหวิน ถ้าคุณอยากไปชม ผมจะนำทางให้ครับ แต่จริงๆ มันก็เป็นแค่หินก้อนหนึ่ง ไม่มีอะไรน่าดูหรอกครับ” “ไม่เป็นไรครับ ที่นั่นไม่มีอันตรายอะไรอยู่แล้ว ฉันแค่อยากไปดูเองคนเดียว พวกคุณกลับกันไปก่อนเถอะ” โจวเหวินกล่าวขณะเดินขึ้นทางเดินบนภูเขาไป อันเซิงไม่ได้ยืนกรานที่จะตามไปด้วย ในเมื่อโจวเหวินสามารถอยู่ในยอดเขาหยกจักรพรรดิได้อย่างไร้รอยขีดข่วน สิ่งภายนอกย่อมไม่มีอะไรเป็นอันตรายต่อเขาได้ “ผู้ช่วยอัน คุณชายเหวินคนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ นะครับ เขาสามารถเข้าและออกจากยอดเขาหยกจักรพรรดิได้อย่างปลอดภัย เขาเก่งจริงๆ นี่เขายังเรียนหนังสืออยู่หรือเปล่าครับ?” เหล่าเหอถามอันเซิงขณะมองดูโจวเหวินเดินลับหายไปบนเส้นทางบนภูเขา “คุณไม่รู้เหรอว่าคุณชายเหวินมาจากตระกูลไหน? คนที่ได้รับความรักมากขนาดนั้นจากท่านหญิงจะไม่เก่งได้ยังไงกันล่ะ” อันเซิงพูดพลางใช้สายตาเหลือบมองอันเทียนจั่ว แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถอ่านสีหน้าของอันเทียนจั่วผ่านหน้ากากไอ้โม่งได้ “คุณพูดถูกครับ คุณชายเหวินเป็นลูกชายของท่านหญิงหลาน การที่เขาจะเก่งกาจก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว” เหล่าเหอยิ้มตอบ