บทที่ 606 การลงทะเบียนของนักศึกษาใหม่ เมื่อโจวเหวินกลับมาถึงหอพัก เขาเห็นกล่องจำนวนมากวางอยู่ในห้องนั่งเล่น ซึ่งน่าจะเป็นของที่หลี่เสวียนส่งมาให้ นอกจากตัวเขาแล้ว ก็มีเพียงหลี่เสวียนและอันเซิงเท่านั้นที่มีกุญแจห้อง ส่วนอันเซิงคงไม่มีเวลาแวะมาที่นี่แน่ ปัง! ปัง! โจวเหวินเพิ่งเดินเข้าห้องมาได้ไม่ทันไร เขาก็รู้สึกถึงแรงกระแทกหนักๆ สองครั้งที่ด้านหลังศีรษะจนล้มลงไปกองกับพื้น ภาพตรงหน้ามืดดับไปชั่วขณะ เขาตกใจมาก ไม่รู้เลยว่าใครที่สามารถลอบโจมตีเขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด โจวเหวินกัดฟันฝืนลุกขึ้นพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อโต้กลับ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นเจ้าแอนทีโลปที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยท่าทางโกรธจัด ส่วนเจ้าลูกเจี๊ยบก็เกาะอยู่บนกรอบประตูมองมาที่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ แย่แล้ว... ที่ผ่านมาเพราะมีหวังลู่คอยดูแล ตอนออกไปข้างนอกผมเลยไม่ต้องสนใจเจ้าสองตัวนี้ พวกมันมักจะวิ่งไปหาหวังลู่เอง แต่ตอนนี้เมื่อเธอไม่อยู่แล้ว พวกมันก็ไม่มีที่ให้ไป! ทำไมผมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ... โจวเหวินตัวสั่นเมื่อเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของแอนทีโลปและลูกเจี๊ยบ เขารีบพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่าโกรธไปเลยน่า ครั้งนี้ที่ฉันออกไปข้างนอกก็เพื่อไปรวบรวมของอร่อยมาให้พวกแกโดยเฉพาะ นี่ไงล่ะ สิ่งที่ฉันหามาให้...” ระหว่างที่พูด โจวเหวินก็รีบค้นตามตัว แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เตรียมอะไรมาให้พวกมันเลย หลังจากค้นหาอยู่ทั้งวันเขากลับไม่ได้อะไรติดมือมาเลย เมื่อนึกขึ้นได้ โจวเหวินจึงหยิบเนื้อกระตุกที่เตรียมไว้ออกมาจากลูกแก้วโกลาหล นี่เป็นเสบียงอาหารส่วนหนึ่งที่เขาเก็บไว้กินยามติดอยู่ในสถานที่ต่างๆ ทั้งหมดล้วนเป็นของดีราคาแพง แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยิบมันออกมา เมื่อเห็นเจ้าแอนทีโลปและลูกเจี๊ยบเริ่มกินเนื้อกระตุกในถุง โจวเหวินก็อดรู้สึกเจ็บปวดหัวใจไม่ได้ เงินเก็บของเขาเหลือไม่มากแล้ว แม้ว่าเขาจะมีผลึกแก่นแท้จำนวนมาก แต่พวกมันยังไม่ได้ถูกเปลี่ยนเป็นเงิน โจวเหวินยังคงเป็นคนถังแตก และเงินที่เหลืออยู่ก็นำไปซื้อของให้ดิเธียร์ชหมดแล้ว โจวเหวินเปิดกล่องออกมาตรวจสอบอย่างละเอียด พบว่าเป็นของที่เขาสั่งให้หลี่เสวียนซื้อมาจริงๆ จำนวนถูกต้องครบถ้วน เขาโทรหาหลี่เสวียนเพื่อบอกว่าเขากลับมาถึงแล้วและได้รับของเรียบร้อย ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง โจวเหวินถึงได้รู้ว่าเจ้าแอนทีโลปกับลูกเจี๊ยบไม่ได้อดอยากในช่วงที่เขาไม่อยู่ อันเซิงคอยเอาอาหารมาส่งให้พวกมันตลอด เจ้าแอนทีโลปงี่เง่า ในเมื่อแกไม่ได้หิวแล้วแกจะตีฉันทำไม? โจวเหวินจ้องเขม็งไปที่มัน แต่เขาก็ไม่กล้าพูดออกมาดังๆ ในอดีตเขาเคยเชื่อว่าแอนทีโลปเป็นสิ่งมีชีวิตระดับมหากาพย์ แต่ในตอนนี้เขาถือว่าเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับมหากาพย์ไปแล้ว การที่เจ้าตัวนี้ยังสามารถแอบใช้กีบเท้าเตะเขาได้สองครั้งโดยไม่รู้ตัว หมายความว่าเจ้าตัวนี้ไม่ใช่อะไรที่ธรรมดาเหมือนสิ่งมีชีวิตระดับมหากาพย์ทั่วไปแน่นอน เจ้าตัวนี้ต้องอยู่ในระดับตำนานอย่างไม่ต้องสงสัย และไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตระดับตำนานธรรมดาๆ ด้วย ไม่อย่างนั้นมันคงไม่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ มันมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ถึงได้ตามติดเขามา? โจวเหวินรู้สึกงุนงง ตอนที่แอนทีโลปเริ่มตามเขามา เขายังเป็นเพียงคนอ่อนแอ เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่ามันเห็นอะไรในตัวเขา ... การต่อสู้ในการจัดอันดับสัตว์คู่หูยังคงดำเนินต่อไป แต่ส่วนใหญ่เป็นสัตว์เลี้ยงระดับตำนานที่ท้าดวลกันเอง ทำให้อันดับเปลี่ยนแปลงไปเพียงเล็กน้อยและแทบไม่มีสัตว์คู่หูใหม่ๆ ปรากฏในรายชื่อเลย ในระหว่างที่โจวเหวินฟาร์มดันเจี้ยน เขาก็ใช้เวลาศึกษาจิตวิญญาณแห่งชีวิตและวิถีแห่งความโกลาหลขั้นต้นไปด้วย ชีวิตของเขาถือว่าเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบ ในพริบตาเดียวก็ถึงเวลาที่นักศึกษาใหม่ต้องมาลงทะเบียน หลี่เสวียนลากโจวเหวินและพวกพ้องมาตั้งซุ้มรับสมัครสมาชิกใหม่ร่วมกับชมรมอื่นๆ ทว่า ซุ้มรับสมัครของชมรมอื่นต่างเต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่ที่รุมล้อม แต่ซุ้มของโจวเหวินกลับไม่มีนักศึกษาคนไหนแวะเวียนมาเลย แม้แต่นักศึกษาที่เดินผ่านไปมา พอเห็นซุ้มของพวกเขาก็ต่างรีบเร่งฝีเท้าหนีไปทันที โจวเหวิน หลี่เสวียน และกู่เตี่ยน นั่งเรียงแถวอยู่หลังโต๊ะ หลี่เสวียนพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้านพลางแคะจมูก โจวเหวินก้มหน้าก้มตาเล่นเกม ส่วนกู่เตี่ยนนั่งด้วยสีหน้าจริงจังรอให้มีนักศึกษาใหม่เข้ามาสอบถาม แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูน่าเกรงขามจนน่ากลัว ทำให้นักศึกษาใหม่ต่างพากันหวาดกลัว ไม่กล้าเข้ามาใกล้และวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วเมื่อสบตากับกู่เตี่ยน ความเงียบเหงาของซุ้มโจวเหวินจึงตัดกับความคึกคักของชมรมรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าพวกเขาตั้งซุ้มอยู่ในสุญญากาศ “ข้าขอประกาศให้ทราบว่า นับแต่นี้เป็นต้นไป ข้า กูลลี่ จะเป็นราชาแห่งวิทยาลัยซันเซ็ต ใครที่ไม่ยอมรับก็ก้าวออกมา!” เสียงใสตะโกนก้องมาจากทางเข้าโรงเรียน ทำให้ประตูโรงเรียนที่เคยเสียงดังอึกทึกเงียบสงัดลงทันที นักศึกษาใหม่หันไปมองทางเข้าโรงเรียน เห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลายืนอยู่บนขั้นบันไดของกำแพงอนุสรณ์ เขายืดอกประกาศก้องด้วยท่าทางราวกับเป็นราชาที่ครอบครองโลกทั้งใบ อย่างไรก็ตาม เพียงครู่เดียวความสนใจของผู้คนส่วนใหญ่ก็ถูกดึงดูดไปที่เด็กสาวข้างกายเขา เด็กสาวสวมชุดกระโปรงสีขาว รูปร่างสูงโปร่งแต่ใบหน้ากลับงดงามราวกับนางฟ้า เธอมีผมสีบลอนด์ยาวและดวงตาสีเขียว ดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดสีน้ำมัน “ยอดเยี่ยมไปเลย ไม่นึกเลยว่าโรงเรียนเราจะมีรุ่นน้องที่งดงามถึงเพียงนี้ ถ้าเราจีบเธอติด คนอื่นคงอิจฉาจนตายแน่” หลี่เสวียนกล่าวขณะจ้องมองเด็กสาวคนนั้น หลี่เสวียนแค่พูดเล่นๆ แต่ผู้คนจำนวนมากเริ่มลงมือกันแล้ว นักศึกษาใหม่อาจจะยังคงเขินอาย แต่พวกรุ่นพี่น่ะเชี่ยวชาญเรื่องการทำตัวหน้าไม่อายอยู่แล้ว โดยเฉพาะพวกจิ้งจอกเฒ่าจากชมรมต่างๆ ทุกคนต่างถือใบประกาศรับสมัครสมาชิกวิ่งเข้าไปหาเด็กสาวเพื่อเชิญชวนให้เข้าชมรมของตน พร้อมถามชื่อและรายละเอียดต่างๆ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์รุ่นพี่ พวกเขาคงถามไปถึงสัดส่วนร่างกายแล้ว เดิมทีกูลลี่รู้สึกพอใจมากที่สามารถดึงดูดความสนใจจากนักศึกษาทุกคนได้ แต่ไม่นานเขาก็พบว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย ทุกคนต่างรุมล้อมเด็กสาวคนนั้นจนทำให้หางตาของเขากระตุก ออร่ารอบตัวเขาราวกับจะเปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกแปลกๆ นี่คือวิทยาลัยซันเซ็ต รุ่นพี่ที่นี่คุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้กันหมดแล้ว พวกเขาจะมาสนใจนักศึกษาใหม่ธรรมดาๆ อย่างกูลลี่ไปทำไม? พวกเขาไม่ได้มองว่ากูลลี่อยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ “หลีกไป! พวกเราไม่เข้าชมรมอะไรทั้งนั้น!” กูลลี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกระโดดลงจากบันไดและแหวกฝูงชนรอบตัวเด็กสาว ดันพวกพวกรุ่นพี่ที่กำลังกระตือรือร้นออกไป ท่าทีของเด็กสาวดูเป็นมิตร แต่เห็นได้ชัดว่าความสนใจของเธอไม่ได้อยู่ที่คนเหล่านั้น เธอสแกนไปรอบฝูงชน และเมื่อเห็นโจวเหวิน เธอก็จ้องเขม็งไปที่เขาทันทีราวกับพบเหยื่อที่ตามหามานาน “เขาอยู่นั่น” เด็กสาวบอกกับกูลลี่ กูลลี่มองตามสายตาของเด็กสาวไปและเห็นโจวเหวิน เขาจึงเปิดทางผ่านฝูงรุ่นพี่แล้วเดินตรงไปหาโจวเหวินและเพื่อนๆ เด็กสาวเดินตามกูลลี่มาและมุ่งหน้าไปทางกลุ่มของโจวเหวินเช่นกัน รุ่นพี่บางคนที่ตั้งใจจะเข้าไปตอแยพวกกูลลี่ พอเห็นพวกเขามุ่งตรงไปหาโจวเหวิน ต่างก็ทำได้เพียงหยุดยืนมองจากระยะไกลด้วยความผิดหวัง