Chapter 619 เจ้านายของจีนี่ “ที่นี่มีคนอยู่จริงๆ งั้นเหรอ? แต่ถึงจะมีคนอาศัยอยู่ ระบบไฟฟ้าในเมืองก็น่าจะถูกตัดไปหมดแล้วนี่นา แล้วไฟพวกนี้มาจากไหน?” โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจพลางค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ร้านค้าที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนอย่างระมัดระวัง ร้านนั้นเป็นร้านสะดวกซื้อ หลอดไฟ LED บนป้ายร้านหลายดวงดับไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังสว่างอยู่ ในบรรยากาศเช่นนี้ มันดูแปลกประหลาดพิกล โจวเหวินใช้ทักษะการฟังของ ‘ผู้ฟังความจริง’ แม้จะยังอยู่ห่างออกไปมาก แต่สถานการณ์ภายในร้านก็ฉายภาพออกมาในหัวของเขาได้ชัดเจนราวกับภาพโฮโลแกรม แถมยังเห็นรายละเอียดครบถ้วนไปจนถึงสีสัน ไม่นานนัก โจวเหวินก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้โยกไม้ภายในร้านสะดวกซื้อ บนโต๊ะไม้ข้างเก้าอี้โยกเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวและกระป๋องเบียร์ที่เปิดทิ้งไว้สองสามกระป๋อง ชายหนุ่มโยกเก้าอี้ไปมาอย่างสบายอารมณ์ เขาจิบเบียร์เป็นระยะและหยิบขนมเข้าปากบ้างเป็นครั้งคราว ดูท่าทางเขากำลังมีความสุขมากทีเดียว บนเคาน์เตอร์ข้างตัวเขามีตะเกียงน้ำมันวางอยู่ รูปทรงของมันคล้ายคลึงกับตะเกียงในตำนานวีรบุรุษอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของที่มาจากเขตตะวันออก เปลวไฟในตะเกียงน้ำมันส่องแสงสีขาวนวล น่าแปลกที่แสงสีขาวนั้นทำหน้าที่ให้ความสว่างแก่หลอดไฟภายในร้าน อีกทั้งยังมีพัดลมที่กำลังหมุนอยู่ด้วย ขณะที่โจวเหวินกำลังเฝ้าดู จู่ๆ เปลวไฟในตะเกียงก็ขยายตัวขึ้นทันที แสงสีขาวสาดส่องออกมาอย่างรุนแรงจนทำลายทักษะของผู้ฟังความจริงไปในทันที ทำให้เขาไม่สามารถรับฟังสถานการณ์ภายในร้านได้อีกต่อไป โจวเหวินตกใจจนต้องเพ่งมองไปที่ร้านสะดวกซื้อ เขาก็พบว่าชายหนุ่มคนนั้นเดินออกมาข้างนอกและกำลังจ้องมองมาที่เขาแล้ว ข้างกายชายหนุ่มมีตะเกียงน้ำมันลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ส่วนเปลวไฟนั้นได้แปรเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นสิ่งที่ดูคล้ายเทพเจ้า ซึ่งค่อนข้างคล้ายกับตะเกียงวิเศษของอาละดินในตำนาน เมื่อชายหนุ่มเห็นโจวเหวิน สีหน้าของเขาก็ดูแปลกไป เขายืนจ้องมองโจวเหวินราวกับว่าเขารู้สึกสนใจในตัวอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก โจวเหวินเองก็ประเมินชายหนุ่มตรงหน้าเช่นกัน เขาดูอายุประมาณ 27 หรือ 28 ปี ไม่ได้หล่อเหลา แต่มีสไตล์ที่ชัดเจน เป็นประเภทที่มีเสน่ห์ดึงดูดของลูกผู้ชายเต็มเปี่ยม โจวเหวินมั่นใจว่าเขาไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อน เพราะใบหน้าของเขาดูไม่คุ้นตาเลยสักนิด ส่วนตะเกียงที่อยู่ข้างกายชายคนนั้น โจวเหวินจำได้ทันที มันคือ ‘จีนี่’ ที่อยู่ในอันดับแรงกิ้ง ซึ่งเคยอยู่อันดับที่สาม แต่ตอนนี้ร่วงลงมาอยู่อันดับที่เก้าแล้ว ถึงอย่างนั้นก็ยังถือว่าเป็นอันดับที่น่าเกรงขามอยู่ดี “อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่มีเจตนาร้าย แค่บังเอิญผ่านมาเห็นแสงไฟ เลยแวะเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น” โจวเหวินกล่าว ชายหนุ่มขยับริมฝีปากยิ้ม “ถือว่าเป็นพรหมลิขิตที่ได้เจอกัน นอกจากพวกเราแล้วที่นี่ก็ไม่มีใครอีก ทำไมไม่เข้ามาดื่มกับผมสักหน่อยล่ะ? จะได้แก้เหงาในยามค่ำคืนนี้ไปในตัว” “ขอบคุณสำหรับน้ำใจครับ แต่ผมยังมีธุระที่ต้องทำ ผมขอตัวเดินทางต่อไปดีกว่า จะได้ไม่รบกวนคุณ” โจวเหวินรู้สึกว่าชายคนนี้มีบางอย่างที่ดูผิดปกติ จึงตัดสินใจเลี่ยงที่จะเข้าใกล้ แต่สิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายประหลาดใจคือชายหนุ่มกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พื้นที่นี้มีภูเขาล้อมรอบทั้งสามด้าน นอกจากเส้นทางที่คุณใช้เข้ามาแล้ว ไม่มีทางออกอื่นอีก และในสถานที่ซอมซ่อแบบนี้ สิ่งเดียวที่มีประโยชน์ก็คงเป็นลูกบาศก์สีดำตรงจัตุรัสกลางเมือง เกรงว่าคุณเองก็คงเหมือนกับผม คือไม่อยากให้คนอื่นเห็นสัตว์อัญเชิญของคุณบนกระดานแรงกิ้งใช่ไหมล่ะ?” สิ่งที่ชายหนุ่มคาดเดานั้นถูกต้องตามความเป็นจริง แม้โจวเหวินอยากจะปฏิเสธ แต่เขาก็หาข้ออ้างที่ฟังขึ้นไม่ได้ “ในเมื่อคุณเห็นจีนี่ของผมแล้ว ต่อให้ผมรู้ว่าสัตว์อัญเชิญของคุณอยู่ในแรงกิ้ง เราต่างก็มีจุดอ่อนต่อกันและกัน ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครได้เปรียบ ผมอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ไม่เห็นแม้แต่แมลงสักตัว รู้สึกเบื่อจะแย่ อยู่คุยเป็นเพื่อนผมก่อนเถอะ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม โจวเหวินไม่ขยับเขยื้อน ในเมื่อถูกจับได้แล้ว เขาตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยให้ ‘ไทแรนต์ เบฮีมอธ’ ออกมาสู้ในที่แห่งนี้ ในขณะที่เขากำลังจะบอกลาและเดินจากไป ชายหนุ่มก็พูดต่อว่า “จะอยู่หรือไม่มันก็ไม่สำคัญหรอก แต่ในเมื่อคุณรู้ความลับของผมแล้ว และผมก็ไม่มีอะไรจะใช้ต่อรองกับคุณได้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะปล่อยให้คุณเดินจากไปทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่” ทันทีที่พูดจบ จีนี่ที่อยู่ข้างชายหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา มันจ้องมองโจวเหวินแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายที่รวมตัวกันจากเปลวไฟขยายขนาดขึ้นเป็นสองเท่า ราวกับมีกระแสน้ำวนแห่งเพลิงหมุนวนอยู่ภายใน “จะสู้กับจีนี่ของผม หรือจะอยู่ดื่มกับผมดี? เลือกเอาสักทาง” ชายหนุ่มพิงกรอบประตูแล้วจิบเบียร์อีกคำก่อนจะมองโจวเหวินด้วยรอยยิ้ม “เสียใจด้วยนะ” โจวเหวินหันหลังเดินจากไป ชายหนุ่มไม่ได้คิดจะลงมือแต่อย่างใด เขาเพียงแค่กล่าวอย่างเฉยเมยว่า “คุณรู้ว่าสัตว์อัญเชิญของผมคือจีนี่ แต่คุณกลับไม่สะทกสะท้านเลย แถมยังอุตส่าห์ดั้นด้นมายังสถานที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้เพื่อไต่อันดับแรงกิ้ง สัตว์อัญเชิญที่คุณครอบครองต้องไม่ธรรมดาแน่ อย่างน้อยๆ ก็ต้องสูงส่งกว่าจีนี่ของผม ต่อให้ตอนนี้จะยังไม่อยู่บนแรงกิ้ง แต่ผมเดาได้เลยว่าถ้ามีสัตว์อัญเชิญระดับท็อปตัวใหม่ปรากฏขึ้นบนนั้น มันต้องเป็นของคุณแน่” โจวเหวินไม่หยุดเดินและยังคงก้าวต่อไป เสียงของชายหนุ่มยังคงดังไล่หลังมา “ชื่อคุณคือโจวเหวินสินะ? ทุกคนในสำนักงานเขตมีรูปถ่ายของคุณกันหมด” “คุณมาจากสำนักงานเขตงั้นเหรอ?” โจวเหวินหันกลับมามองชายหนุ่ม หากอีกฝ่ายเป็นสมาชิกของสำนักงานเขตจริงๆ ต่อให้เขาไม่ชอบการฆ่าฟัน เขาก็ต้องใช้วิธีทุกอย่างเพื่อกำจัดอีกฝ่ายทิ้ง “อย่าเข้าใจผิด ผมไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกสำนักงานเขตหรอก” ชายหนุ่มยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ผมก็เหมือนกับคุณนั่นแหละ เป็นเป้าหมายที่สำนักงานเขตกำลังตามล่า ผมเคยเห็นรูปถ่ายของคุณในมือของคนพวกนั้นรวมถึงข้อมูลบางส่วนด้วย นั่นคือเหตุผลที่ผมจำคุณได้” “คุณมาที่นี่เพราะพยายามจะไต่อันดับแรงกิ้งและครอบครองสัตว์อัญเชิญที่ทรงพลัง ผมเดาว่าคุณคงวางแผนจะทำอะไรสักอย่าง แต่ดูเหมือนสำนักงานเขตจะไม่มีสัตว์อัญเชิญระดับตำนานตัวไหนอยู่บนแรงกิ้งเลย... ผมนึกออกแล้ว คุณมีความแค้นฝังลึกกับตระกูลเคปใช่ไหม? กำลังพยายามจะท้าทายสัตว์อัญเชิญของตระกูลเคปที่อยู่บนแรงกิ้งหรือเปล่า?” ชายหนุ่มครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ “ไคเมร่า... คุณต้องการจะท้าทายไคเมร่าสินะ?” “คุณเป็นใครกันแน่?” โจวเหวินขมวดคิ้วมองชายหนุ่ม เขาไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ แต่อีกฝ่ายกลับเดาเรื่องราวได้เกือบทั้งหมด ราวกับอ่านใจเขาได้ ซึ่งทำให้โจวเหวินรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย “อันครายอิ้ง ไนท์ (Uncrying Night) คนที่อยู่อันดับหนึ่งในบัญชีรายชื่อที่สำนักงานเขตต้องการตัวมากที่สุด และค่าหัวของผมก็สูงที่สุดด้วย คุณเคยได้ยินชื่อผมบ้างไหม?” ชายหนุ่มดื่มเบียร์อีกอึกก่อนจะพูดต่อ โจวเหวินไม่รู้จักชื่อคนอันดับหนึ่งในบัญชีรายชื่อของสำนักงานเขตมาก่อน แต่ชายคนนี้ทำให้เขาต้องระมัดระวังตัวขึ้นมาจริงๆ “ในเมื่อผมรู้ความลับของคุณแล้ว ต่อให้คุณไม่ฆ่าผมหรือยอมล้มเลิกแผนการของคุณ ก็ไม่มีประโยชน์แล้วที่จะไปดูว่าคุณจะไปได้ไกลแค่ไหนบนกระดานแรงกิ้ง ทำไมไม่ลองอยู่ดื่มกับผมสักหน่อยล่ะ? แบบนั้นคุณจะได้ไม่เหงาในเทือกเขาที่ห่างไกลแห่งนี้” ชายหนุ่มโยนกระป๋องเบียร์ให้โจวเหวินหนึ่งกระป๋อง