Chapter 839 - ค่าบำรุงสุขภาพ “เรื่องนี้... ทำไมฉันไม่คืนยัยหนูนี่ให้เธอไปเสียล่ะ?” หลิวหยุนรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย เดิมทีเขาไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอก แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องเผชิญมาตลอดทาง หลิวหยุนก็รู้สึกว่าเขาคงต้องเชื่อแล้ว “ช่วงนี้ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลาดูแลเด็กหรอกครับ พี่ช่วยดูแลเธอต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอ? เดี๋ยวกลับไปที่ลั่วหยางแล้วเราค่อยคุยกัน” โจวเหวินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ดูแลกะผีน่ะสิ” หลิวหยุนกล่าวอย่างหงุดหงิด “ศิษย์พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ อย่างมากผมก็จ่ายค่าแรงให้พี่ เป็นไข่คู่หูระดับเอพิกวันละฟองดีไหม? ราคานี้จ้างดาราหญิงมาเป็นพี่เลี้ยงยังได้เลยนะ ถือว่าคุ้มสุดๆ พี่ว่าไง?” โจวเหวินกล่าว หลิวหยุนตบฝ่ามือลงบนโต๊ะแล้วกล่าวอย่างองอาจ “นายคิดว่าฉันหลิวหยุนเป็นใครกัน? ฉันคือเทพแห่งการขโมยผู้ยิ่งใหญ่ หลิวหยุนนะ! ฉันใช่คนที่ต้องมาคอยดูแลเด็กหรือไง? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่นายจะให้ไข่คู่หูระดับเอพิกฉันทุกวัน ต่อให้นายเอาไข่คู่หูระดับตำนานมาให้ฉันทุกวัน ฉันก็ไม่ทำ! คอยดูเถอะ ฉันจะเอาตัวย่าเอ๋อไปคืนนายเดี๋ยวนี้แหละ นายไปดูแลเองก็แล้วกัน” “ศิษย์พี่ใหญ่ แบบนี้มันไม่เหมาะนะครับ ดูสิ พี่อุตส่าห์พาเธอมาถึงนี่เพื่อจะมาคืนผมเนี่ยนะ? พี่ไม่รู้สึกว่าเสียเปล่าเหรอ? ผมแนะนำว่าพี่ดูแลเธอต่อไปอีกสักสองสามวันเถอะครับ” โจวเหวินกล่าว “ทำไมฉันต้องเชื่อเธอด้วย? นายมันร้ายกาจ ถ้าฉันดูแลเธอต่อไปไม่แย่กว่าเดิมเหรอ?” หลิวหยุนกล่าว “พี่จะคืนเธอให้ผมจริงๆ เหรอ?” โจวเหวินถาม “แน่นอน ฉัน หลิวหยุน คำไหนคำนั้น” หลิวหยุนกล่าวลอดไรฟัน “เอาเถอะ แต่พี่ดูแลย่าเอ๋อมาหลายวันแบบนี้ เธอต้องผอมลงเพราะความหิวของพี่แน่ๆ พี่ต้องจ่ายค่าบำรุงสุขภาพให้ผมบ้าง เพื่อที่ผมจะได้เอาไปซื้ออาหารเสริมอร่อยๆ ให้เธอนะ” โจวเหวินแบมือตรงหน้าหลิวหยุน หลิวหยุนถึงกับอึ้ง เขาเคยเจอคนหน้าด้านมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน “นายยังจะมาเรียกเก็บค่าบำรุงสุขภาพจากฉันอีกเหรอ?” หลิวหยุนทั้งโกรธทั้งคับแค้นใจจนมือสั่น “ฉันต่างหากที่ผอมโซเพราะความหิว! ให้ตายสิ ฉันกินอะไรเข้าไปก็อ้วกออกมาหมดตลอดทาง ไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยด้วยซ้ำ ฉันต้องคอยหัวเราะคอยร้องไห้อยู่ทั้งวัน กลางดึกก็หัวเราะจนทั้งโรงแรมคิดว่ามีผีหลอก นายคิดว่ามันง่ายเหรอ? จะบอกให้นะ ยัยหนูนั่นน่ะกินดื่มอย่างราชา แต่ฉันน่ะแทบจะตายแล้ว นายรู้ไหม? แล้วทำไมต้องมาเรียกค่าบำรุงจากฉัน!” “ศิษย์พี่ใหญ่ พี่อย่ามาปัดความรับผิดชอบในเรื่องนี้เลย พี่เป็นคนลักพาตัวเธอมาเองนะ พี่พูดเหมือนย่าเอ๋อเป็นคนลักพาตัวพี่ไปอย่างนั้นแหละ ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ?” โจวเหวินรู้สึกสบายใจขึ้นในที่สุด เขาพยายามกลั้นขำแล้วกล่าวว่า “ไม่จ่ายก็ไม่เป็นไรครับ ยังไงผมก็กะว่าจะพักที่สำนักเจ้าสำนักสวรรค์สักสองสามวัน ถ้าพี่มีความสามารถพอ ก็เอาตัวย่าเอ๋อไปคืนที่นั่นสิ” “ถ้านายไม่เอา ฉันจะฆ่าทิ้งซะ” หลิวหยุนกล่าวอย่างโหดเหี้ยม “พี่กล้าฆ่าคนแบบนี้เหรอ? ถ้าไม่กลัวว่าจะซวยไปตลอดชีวิต ก็เชิญเลยครับ” โจวเหวินกล่าวพร้อมแบมือ เมื่อหลิวหยุนนึกถึงวันที่ผ่านมาและนึกภาพว่าตัวเองต้องใช้ชีวิตแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆ เขาก็ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ทันใดนั้น ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของหลิวหยุนก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม “ศิษย์น้อง เราก็พี่น้องกันทั้งนั้น จะทำตัวห่างเหินไปทำไมล่ะ? แค่บอกมาว่าหลานศิษย์คนนี้ชอบกินอะไร เดี๋ยวพี่จะซื้อไปให้เอง เธออยากกินอะไรเดี๋ยวจัดให้หมด” “แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นศิษย์พี่ใหญ่หน่อย” โจวเหวินชูนิ้วโป้งให้ “จริงสิ ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ใช้วิชาเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันโอนย้ายสัตว์คู่หูให้คนอื่นยังไงครับ? ผมศึกษามานานแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันทำงานยังไง” “ศิษย์น้อง ถ้าอยากเรียน พี่จะสอนให้แน่นอน แต่ก่อนอื่นนายต้องควบแน่นจิตวิญญาณชีวิตด้วยเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันให้ได้ก่อน” หลิวหยุนคิดในใจ ‘นายไม่ได้ฝึกเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันเป็นหลัก ถ้าควบแน่นจิตวิญญาณชีวิตได้ก็คงแปลกแล้ว’ “จิตวิญญาณชีวิตของเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันผมควบแน่นได้แล้วครับ บอกมาสิว่าต้องใช้ยังไง?” โจวเหวินกล่าว หลิวหยุนเบิกตากว้างถามอย่างไม่เชื่อหู “อะไรนะ? เคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันของนายควบแน่นจิตวิญญาณชีวิตได้แล้วงั้นเหรอ?” “เพิ่งควบแน่นได้ไม่นานครับ มันฝึกยากเกินไป ตอนนี้มันยังเป็นร่างปฐมกาลอยู่เลย” โจวเหวินกล่าว หลิวหยุนอยากจะตบหน้าโจวเหวินสักฉาดให้สมกับความกวนประสาท แต่พอนึกดูดีๆ แล้วเขาก็ไม่กล้า “ศิษย์น้อง อย่าล้อเล่นน่า ถ้าเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันของนายยังไม่ได้ควบแน่นจิตวิญญาณชีวิตแล้วพยายามใช้วิธีของพี่ นายตายแน่” หลิวหยุนยังคงรู้สึกไม่อยากเชื่อ “จิตวิญญาณชีวิตของพี่ชื่ออะไรครับ?” โจวเหวินถาม “บอกให้นายรู้ก็ได้ จิตวิญญาณชีวิตของฉันเรียกว่า จิตดารา มันหมายถึงจิตวิญญาณแห่งดวงดาวบนท้องฟ้า” ขณะที่หลิวหยุนพูดเขาก็เรียกแสงดาวออกมาเล็กน้อย แสงนั้นไหลเวียนราวกับกำลังรวบรวมดวงดาวนับพัน “จิตวิญญาณชีวิตของผมไม่ได้ฟังดูยิ่งใหญ่เหมือนของพี่หรอกครับ มันชื่อ ฝุ่นผง แต่น่าจะคล้ายกันนะ” โจวเหวินเรียกจิตวิญญาณชีวิต ฝุ่นผง ออกมา หลิวหยุนถึงกับอึ้งไปทันทีที่เห็น ฝุ่นผง ของโจวเหวิน แม้ว่าจิตวิญญาณชีวิตของแต่ละคนจะต่างกันและมีความสามารถที่ไม่เหมือนกัน แต่เขาสัมผัสได้ว่านี่คือจิตวิญญาณชีวิตที่ควบแน่นจากเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่มีผิดพลาดแน่ “ศิษย์น้อง ฝึกเคล็ดวิชาพลังปราณคู่แบบนี้จะไม่มีปัญหาเหรอ?” หลิวหยุนกลืนน้ำลายลงคอแล้วถาม “ไม่มีปัญหาหรอกครับ ตกลงพี่จะบอกวิธีผมไหม? ถ้าไม่ ผมจะไปที่สำนักเจ้าสำนักสวรรค์แล้วนะ” โจวเหวินกล่าว “อย่าเพิ่งใจร้อนสิ วิธีนี้มันซับซ้อนหน่อย แต่ในเมื่อนายมีจิตวิญญาณชีวิตของเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันแล้ว การจะเรียนมันก็น่าจะไม่ยากเกินไป” หลิวหยุนอธิบายวิธีของเขาให้โจวเหวินฟัง เดิมทีโจวเหวินกังวลว่าจิตวิญญาณชีวิตของเขาอาจจะต่างจากของหลิวหยุน เขาคิดว่าความสามารถคงไม่เหมือนกันเสียทีเดียว เลยอาจจะเรียนวิธีของหลิวหยุนไม่ได้ แต่หลังจากได้ฟังคำอธิบายของหลิวหยุน เขาก็พบว่าความกังวลนั้นไม่จำเป็นเลย เขาสามารถใช้วิธีของหลิวหยุนได้เช่นกัน อันที่จริงเขาสามารถทำได้โดยไม่ต้องพึ่งความสามารถของจิตวิญญาณชีวิต แต่พึ่งพาความสามารถของตัวเคล็ดวิชาขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวันเอง ในไม่ช้า โจวเหวินก็เข้าใจวิธีของหลิวหยุน เขาก็แค่ขาดการฝึกฝนให้คล่องเท่านั้น “ศิษย์น้อง ฝึกไปนะ พี่ไปรับหลานศิษย์มาก่อน” พูดจบหลิวหยุนก็รีบชิ่งหนีไปเพราะกลัวว่าโจวเหวินจะเรียกหาเรื่องอื่นอีก เขาเป็นคนที่ไม่ยอมเสียเปรียบใครมาโดยตลอด แต่ทุกครั้งที่เจอโจวเหวิน เขามักจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสมอ ตอนนี้เขาแค่ต้องการออกห่างจากโจวเหวินให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ โจวเหวินไม่ได้ต้องการอะไรจากหลิวหยุนจริงๆ เขาจึงไม่ได้รั้งตัวไว้ สักพัก พนักงานก็เคาะประตูห้องโจวเหวินแล้วบอกว่ามีคนมาหา โจวเหวินออกไปดูและเห็นย่าเอ๋อยืนอยู่ข้างนอก แต่ไม่เห็นหลิวหยุน หลิวหยุนคงกลัวว่าโจวเหวินจะไถเงินเขาอีกเลยไม่กล้าปรากฏตัว “ย่าเอ๋อ ระหว่างทางโดนรังแกบ้างหรือเปล่า?” โจวเหวินถามพลางลูบหัวเธอ ย่าเอ๋อส่ายหน้าและถอดสร้อยคอที่คอออกก่อนจะส่งให้โจวเหวิน โจวเหวินตกตะลึงเล็กน้อย เขารู้ว่านี่คือสร้อยคอที่ย่าเอ๋อได้มาจากหลิวหยุน แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยื่นให้เขา “อยากให้พี่ช่วยเก็บให้ใช่ไหม?” โจวเหวินถามขณะรับสร้อยคอมา ย่าเอ๋อส่ายหน้าอีกครั้งและชี้ไปที่อัญมณีบนสร้อยคอ ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับอัญมณีเม็ดนั้น โจวเหวินตรวจสอบอัญมณีบนสร้อยด้วยความฉงน หลังจากมองดูใกล้ๆ เขาก็พบปัญหาเข้าจริงๆ