บทที่ 977 - ความรู้สึก ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องหลังจากแสงไฟทุกดวงถูกดับลง หยวนและอวี่โหรวเอนกายลงบนเตียงนุ่มเคียงข้างกัน บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้นอนด้วยกันแบบนี้? พี่เพิ่งจากตระกูลอวี่มาได้เพียงไม่กี่เดือน แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกว่ามันเนิ่นนานเหลือเกิน” อวี่โหรวเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความถวิลหาอย่างลึกซึ้ง หยวนตะแคงหน้ามองใบหน้าอันนวลลออของน้องสาวผ่านความสลัว พลางระบายยิ้มละมุน “เธอโตขึ้นมากเลยนะ ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน” “ฉันต้องรีบเติบโตขึ้นในโลกที่ต้องยืนหยัดเพียงลำพัง การใช้ชีวิตตัวคนเดียวนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ฉันเคยหลงคิดว่าตัวเองพร้อมแล้ว เพราะดูแลพี่มาหลายปีโดยไม่มีปัญหาอะไร แต่ฉันกลับประเมินมันต่ำไป การดูแลตัวเองนั้นยากยิ่งกว่าการดูแลผู้อื่นเสียอีก โชคดีที่มีจิงอวี่อยู่ด้วย ฉันจึงไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่คิด” เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมขึ้น “และพี่คะ... ฉันก็อยากจะบอกแบบเดียวกัน พี่เปลี่ยนไปมากจริงๆ” “นั่นสินะ... พี่เองก็ต้องรีบโตขึ้นเหมือนกับเธอนั่นแหละ” “ฉันรู้ค่ะ... แต่พี่ดูเหมือนเป็นคนละคนเลย” อวี่โหรวกล่าว “ในแง่ร้ายหรือเปล่า?” หยวนเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย “เปล่าเลย ไม่ใช่แบบนั้น... เมื่อก่อนถึงพี่จะอายุมากกว่า แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพี่สาวเสียเอง ทว่าหลังจากใช้เวลาด้วยกันทั้งวันในวันนี้ ในที่สุดฉันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการเป็นน้องสาวตัวเล็กๆ อีกครั้ง” “แล้วเธอชอบแบบที่พี่เป็นตอนนี้ หรือชอบพี่ชายที่ใสซื่อคนเดิมมากกว่าล่ะ?” อวี่โหรวขบคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยความในใจ “ความจริงแล้วฉันชอบพี่ทั้งสองแบบนะคะ แต่ถ้าต้องเลือกจริงๆ... ฉันขอเลือกพี่ในตอนนี้ค่ะ” “บอกเหตุผลหน่อยได้ไหม?” ทว่าอวี่โหรวกลับส่ายหน้าท่ามกลางความมืด “มันเป็นความลับค่ะ” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงเอียงอาย ใบหน้าที่แดงซ่านของเธอถูกซ่อนไว้ภายใต้ความมืดมิดอย่างมิดชิด “ดูเหมือนว่าทุกคนต่างก็มีความลับเป็นของตัวเองสินะ” หยวนยิ้มกว้างโดยไม่นึกถือสา หลังจากความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง อวี่โหรวก็หันกลับมาจ้องมองใบหน้าของพี่ชายด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม “พี่คะ... ฉันอยากถามเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสเสียที...” “เหมยซิ่ว... เรื่องระหว่างพี่กับเหมยซิ่วตอนนี้... เป็นอย่างไรบ้าง?” “เอ๋?” หยวนถึงกับชะงักไปกับคำถามที่โพล่งออกมาอย่างกะทันหัน “ฉันหมายความว่า พี่กับเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาสักพักแล้ว แถมยังอยู่ด้วยกันในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ตั้งหลายเดือน ในฐานะหนุ่มสาวสองคน... ความสัมพันธ์ของพวกพี่ต้องคืบหน้าไปบ้างแล้วใช่ไหมล่ะ?!” “พี่... พี่ไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร...” หยวนแสร้งทำเป็นไขสือ แต่อวี่โหรวไม่ยอมปล่อยผ่าน เธอรุกหนักขึ้น “อย่ามาโกหกฉันนะพี่!” “เหมยซิ่วเป็นผู้หญิงที่งดงามและมีเสน่ห์มาก แถมเธอยังดูแลพี่มาตลอดตั้งแต่จากตระกูลอวี่มา อายุของพวกพี่ก็ไล่เลี่ยกัน เป็นไปไม่ได้หรอกที่พี่จะไม่มีความรู้สึกพิเศษให้เธอเลย” “มันไม่มีอะไรระหว่างเราจริงๆ อวี่โหรว” หยวนส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เธอ “พี่คะ! ฉันอาจจะเชื่อพี่ถ้าพี่ยังใสซื่อเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้พี่เปลี่ยนไปแล้ว! ฉันเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน! ฉันเติบโตขึ้นทั้งในฐานะน้องสาวและในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง! ฉันมองออกว่ามันมี ‘บางอย่าง’ ระหว่างพวกพี่!” เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังและสายตาที่คาดคั้นของน้องสาว หยวนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ “ก็ได้ พี่จะบอกความจริง... ใช่ เหมยซิ่วเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก และเธอก็... คว้าหัวใจของพี่ไปได้สำเร็จ” “นั่นไง! ฉันว่าแล้ว!” อวี่โหรวร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น “แล้วพี่ไปถึงขั้นไหนกับเธอแล้ว? สารภาพรักหรือยัง?!” หยวนคลี่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ “ความจริงแล้ว... เราก้าวข้ามจุดนั้นมาไกลมากแล้วล่ะ” “หา?” ดวงตาของอวี่โหรวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “หะ... หมายความว่า พวกพี่เป็นแฟนกันแล้วเหรอ? แบบคนรักน่ะเหรอ?” “ใช่แล้ว” หยวนพยักหน้ายอมรับ “ฉะ... ฉันเข้าใจแล้ว... ต้องยอมรับเลยว่า... ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ...” เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงล่องลอย หลังจากตกอยู่ในภวังค์ครู่ใหญ่ เธอก็ถามต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ละ... แล้วลู่ลู่ล่ะ? เธอเองก็ชอบพี่ไม่ใช่เหรอ? พี่จะทำยังไงกับเธอ?” “เรื่องนั้น... เธอก็เป็นคนรักของพี่เหมือนกัน...” “อะไรนะ!!” อวี่โหรวดีดตัวผุดลุกขึ้นจากเตียงทันทีที่ได้ยินข้อมูลอันน่าสั่นสะท้านนี้ “ลู่ลู่จะเป็นคนรักของพี่ได้ยังไงในเมื่อพี่มีเหมยซิ่วอยู่แล้ว?! ยะ... อย่าบอกนะว่า... พี่คบซ้อน?!” “หือ? เปล่านะ! พี่ไม่ได้คบซ้อน!” หยวนรีบปฏิเสธพัลวัน เขาไม่ต้องการให้ความเข้าใจผิดลุกลามไปมากกว่านี้ จึงรีบอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้น้องสาวฟังอย่างละเอียด “เหมยซิ่วและลู่ลู่ต่างก็เป็นคนรักของพี่ และพวกเธอทั้งคู่ต่างก็รับรู้เรื่องนี้ พี่ไม่สามารถเลือกใครคนใดคนหนึ่งแล้วทิ้งอีกคนไปได้ พี่จึงตัดสินใจยอมรับพวกเธอทั้งสองคน และพวกเธอก็เห็นพ้องกับเรื่องนี้ด้วย” อวี่โหรวถึงกับอ้าปากค้างจนกรามแทบจรดพื้นเมื่อได้รับรู้ความจริงอันเหนือความคาดหมาย “พะ... พี่ชายของฉันมีฮาเร็ม...” อวี่โหรวถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นห้อง “อวี่โหรว?! เธอโอเคไหม?” “ฉัน... ฉันนึกว่าตัวเองโตพอจะรับความจริงได้ทุกอย่างแล้ว แต่ที่ไหนได้... ฉันประเมินตัวเองสูงไปอีกแล้ว...” อวี่โหรวพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงท้อแท้ บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง เนิ่นนานผ่านไป อวี่โหรวก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยกับหยวนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “พี่คะ! ฉันจะไปข้างนอกเดี๋ยวเดียว! พี่ห้ามออกไปจากห้องนี้จนกว่าฉันจะกลับมาเด็ดขาดนะ!” โดยไม่รอคำอธิบายใดๆ อวี่โหรวรีบเดินออกจากห้องไปทันที หยวนพอจะเดาออกว่าเธอจะไปที่ไหน จึงไม่ได้รั้งหรือตามเธอไป ไม่นานหลังจากนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่ห้องของเหมยซิ่ว “อวี่โหรว? มีอะไรเหรอ? ฉันนึกว่าเธอจะนอนกับหยวนเสียอีก” เหมยซิ่วเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เรามีเรื่องต้องคุยกัน!” อวี่โหรวกล่าวพลางสาวเท้าเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว เหมยซิ่วรู้สึกฉงนกับท่าทีนั้น แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าอวี่โหรวกำลังอัดอั้นด้วยความรู้สึกบางอย่าง เมื่อปิดประตูลง เหมยซิ่วก็เดินเข้าไปหาอวี่โหรวแล้วถามด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” อวี่โหรวไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแต่จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนของเหมยซิ่วอย่างเงียบเชียบ หลังจากผ่านความเงียบงันไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เอ่ยปาก “เหมยซิ่ว ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว พี่ชายบอกความจริงกับฉันแล้ว... ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับเขา... และเรื่องของลู่ลู่ด้วย” “เอ๋?” ดวงตาของเหมยซิ่วเบิกโพลงด้วยความตกใจอย่างที่สุด