## บทที่ 4346 – กฎเกณฑ์ที่มากเกินไป **ผู้แปล: Silavin & Danny** **ตรวจทานการแปล: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** --- หลี่จิ้งหยวนถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น, *[ข้าคิดว่าพวกเราเคลื่อนไหวได้รวดเร็วพอสมควรแล้ว, เหตุใดยังมีผู้อื่นล้ำหน้าไปได้อีก?]* เขาทอดสายตาพิจารณาพื้นที่ซึ่งถูกเน้นด้วยสีเขียวอย่างละเอียดถี่ถ้วน และในทันใดนั้นก็เข้าใจได้ในบัดดลว่ามันคือทำเลที่เจริญรุ่งเรืองและเป็นศูนย์กลางที่สุดของนครดาราแห่งนี้ พลันบังเกิดความตระหนักรู้ขึ้นในใจ... นี่คือร้านค้าที่แดนดินว่างเปล่าสงวนไว้สำหรับตนเอง! นครดาราเป็นของแดนดินว่างเปล่า ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พวกเขาจะเก็บรักษาตำแหน่งที่ดีที่สุดไว้สำหรับพวกตนเอง นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในทุกนครดารา หลี่จิ้งหยวนลอบครุ่นคิดอย่างเสียดายอยู่ในใจ ก่อนจะชี้ไปยังตำแหน่งร้านค้าที่ดีที่สุดลำดับถัดไป “ตรงนี้, ตรงนี้ และตรงนี้...” ในคราเดียว เขาชี้ไปยังตำแหน่งต่างๆ กว่าสิบแห่ง ซึ่งล้วนเป็นจุดที่ถนนหลายสายมาบรรจบกัน แม้ว่าหลี่จิ้งหยวนจะเป็นเพียงยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นขั้นสี่ แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นพ่อค้าผู้มีสายตาแหลมคมดุจเหยี่ยว เขาย่อมมองเห็นได้อย่างเป็นธรรมชาติว่าสถานที่กว่าสิบแห่งนี้จะกลายเป็นทำเลทองที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองในนครดาราในอนาคตอันใกล้ เมื่อใดที่ร้านค้าเหล่านี้ตกอยู่ในมือของเขา สมาคมการค้าจวี้หยวนก็จะสามารถคว้าตำแหน่งสูงสุดในแดนดินว่างเปล่ามาครองได้ และไม่ว่าพวกเขาจะดำเนินธุรกิจประเภทใดในอนาคต ก็ย่อมทำกำไรได้อย่างมั่นคงมหาศาล “ต้องขออภัยด้วย, สหายข้า” ผู้จัดการเอ่ยขัดขึ้นอย่างกะทันหัน “ท่านเจ้าเมืองมีคำสั่งเด็ดขาด ไม่อนุญาตให้ผู้ใดถือครองร้านค้าในนครดาราว่างเปล่าเกินสามแห่ง ท่านเลือกมามากเกินไปแล้ว” หลี่จิ้งหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง “มีกฎเช่นนี้ด้วยรึ?” เขาเคยเดินทางไปยังนครดารามานับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเจอกับกฎเกณฑ์เช่นนี้ แดนดินว่างเปล่ามีความมั่นใจถึงเพียงใดกันจึงกล้าตัดสินใจเช่นนี้? พวกเขามั่นใจมากถึงขนาดที่ว่านครดาราแห่งนี้จะได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในอนาคต จนต้องจำกัดจำนวนร้านค้าที่แต่ละขุมกำลังจะสามารถครอบครองได้ล่วงหน้าเลยเชียวหรือ? แต่เมื่อหวนนึกถึงสิ่งที่ได้พบเห็นและได้ยินมาตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาก็รู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง ตราบใดที่ไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น นครดาราว่างเปล่าแห่งนี้จะได้รับความนิยมอย่างถล่มทลายอย่างแน่นอน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้ออย่างแนบเนียนก่อนจะหยิบแหวนมิติวงหนึ่งออกมา เขาค่อยๆ วางมันลงตรงหน้าผู้จัดการพลางเอ่ยขึ้น “ท่านขอรับ, พวกเราสมาคมการค้าจวี้หยวนดำเนินธุรกิจหลากหลายประเภท ร้านค้าเพียงสามแห่งนั้นไม่เพียงพออย่างแท้จริง ท่านพอจะอลุ่มอล่วยเพิ่มให้อีกสักหนึ่งหรือสองแห่งได้หรือไม่?” ผู้จัดการเหลือบมองแหวนมิติบนโต๊ะ ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างเชื่องช้า “ขออภัยด้วย ท่านเจ้าเมืองมีคำสั่งที่ชัดเจน ข้าเป็นเพียงผู้ปฏิบัติตามเท่านั้น” “ไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงๆ หรือ?” หลี่จิ้งหยวนยังคงมีความลังเลใจอยู่บ้าง ผู้จัดการส่ายศีรษะโดยไม่กล่าววาจาใดอีก ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของหลี่จิ้งหยวน เขารีบยิ้มออกมาทันที “ถ้าเช่นนั้นก็สามแห่ง” เขาเลือกสามร้านค้าที่ดีที่สุดจากที่เลือกไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น “รวมค่าใช้จ่ายในการซื้อร้านค้าทั้งสามแห่งนี้เป็นเงินเท่าใด?” ผู้จัดการตอบกลับ “ร้านค้าในนครดารานี้มีไว้ให้เช่าเท่านั้น, มิได้มีไว้ขาย!” หลี่จิ้งหยวนขมวดคิ้ว “ทุกร้านค้าเป็นเช่นนี้ทั้งหมดรึ?” “ไม่มีข้อยกเว้น!” หลี่จิ้งหยวนถึงกับเดาะลิ้น นครดาราใหญ่ๆ มักจะสงวนทำเลดีๆ ไว้เป็นเรื่องปกติ แต่ก็มักจะมีบางส่วนที่สามารถซื้อขายได้เสมอ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าร้านค้าในนครดาราว่างเปล่าจะไม่มีไว้สำหรับขายเลยแม้แต่แห่งเดียว เมื่อไม่ต้องการจะถกเถียงในเรื่องนี้อีกต่อไป หลี่จิ้งหยวนจึงตอบสั้นๆ “เช่นนั้นข้าจะเช่าร้านค้าสามแห่งนี้” ผู้จัดการตอบกลับ “มีสัญญาเช่าระยะสิบปีและร้อยปี ซึ่งราคาก็แตกต่างกันไป ท่านต้องการแบบไหน?” มุมคิ้วของหลี่จิ้งหยวนกระตุกเล็กน้อย ... เป็นเวลานานกว่าหลี่จิ้งหยวนจะเดินออกจากคฤหาสน์เจ้าเมืองด้วยความรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย เขาเคยไปยังนครดารามามากมายและเจรจากับผู้จัดการอสังหาริมทรัพย์มานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยพบนครดาราใดที่มีนโยบายเช่นนครดาราว่างเปล่ามาก่อนเลย *[พวกเขาวางตำแหน่งของตนเองไว้สูงส่งถึงเพียงนี้ ทั้งที่นครดาราว่างเปล่ายังไม่ทันจะคึกคักไปด้วยผู้คนด้วยซ้ำ ช่างน่าหงุดหงิดนัก]* ยิ่งไปกว่านั้น ค่าเช่าร้านค้าที่นี่ก็มิได้ถูกเลย แพงกว่าที่เขาประเมินไว้แต่เดิมเกือบ 20% หากเป็นนครดาราธรรมดาทั่วไป เขาคงไม่ยินดีที่จะทุ่มเงินมากมายขนาดนี้ แต่ด้วยความที่เขามองเห็นศักยภาพในอนาคตของนครดาราว่างเปล่าอย่างเปี่ยมล้น เขาจึงยอมรับเงื่อนไขและลงนามในสัญญากับผู้จัดการ เดิมทีเขาวางแผนที่จะเช่าร้านค้าเพิ่มโดยผ่านมือของลูกน้อง แต่ในตอนนี้เขาได้ล้มเลิกความคิดนั้นไปแล้ว ค่าเช่าร้านค้าของนครดาราว่างเปล่านั้นค่อนข้างแพง แม้ว่าเขาจะมองในแง่ดีเกี่ยวกับโอกาสในการพัฒนาของที่นี่ แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะดำเนินการอย่างรอบคอบมากขึ้นอีกสักหน่อย การใช้ร้านค้าสามแห่งเพื่อหยั่งเชิงดูก่อนก็คงไม่นับเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่นัก อย่างน้อย นั่นก็คือแผนการเริ่มต้นของเขา... ทว่า, เพียงสองวันให้หลัง, เขาก็ต้องมานึกเสียใจในความรอบคอบของตนเองอย่างสุดซึ้ง นั่นเป็นเพราะเพียงไม่กี่วันให้หลัง, จำนวนผู้ฝึกตนที่หลั่งไหลสู่นครดาราว่างเปล่านั้นเปรียบได้กับกระแสธาราอันเชี่ยวกราก จากระยะไกล เขาสามารถมองเห็นขบวนยานบินจอดเรียงรายเป็นแถวยาวเหยียดที่ท่าเทียบยาน เพื่อรอเข้าสู่นครดาราเท่านั้น ถนนเบื้องหน้าคฤหาสน์เจ้าเมืองนั้นเนืองแน่นไปด้วยผู้มาเยือน และเขายังเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยหลายคนในนั้น ซึ่งล้วนเป็นผู้จัดการของสมาคมการค้าอื่นๆ มิต้องกล่าวเลยว่า พวกเขาย่อมมาที่นี่เพื่อเช่าร้านค้า หลี่จิ้งหยวนตัดสินใจแน่วแน่ที่จะเช่าร้านค้าเพิ่มผ่านทางลูกน้องของเขา และก้าวเข้าสู่คฤหาสน์เจ้าเมืองอีกครั้ง น่าเศร้าที่เขาพบว่าร้านค้าทำเลดีทั้งหมดที่เขาหมายตาไว้ก่อนหน้านี้ได้ถูกเช่าไปหมดแล้ว นครดารากำลังเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว นับตั้งแต่การมาถึงของสมาคมการค้าจวี้หยวน ผู้ฝึกตนหลายพันคนได้หลั่งไหลเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง และเมื่อเวลาผ่านไป จำนวนก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วันให้หลัง จำนวนผู้คนที่ผ่านเข้าออกท่าเทียบยานในแต่ละวันก็เกินกว่า 3,000 คน และตัวเลขก็กำลังไต่ระดับสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว! ท่าเทียบยานนั้นแออัดยัดเยียดจนจินหยวนหลางเริ่มจะรับมือไม่ไหว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร้องขอกำลังเสริม! เย่ว์เหอรีบรายงานต่อหยางไค่ทันทีที่ได้รับข่าว และแน่นอนว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธ เขาสั่งให้เธอเดินทางไปนำศิษย์มาเพิ่มที่ท่าเทียบยานด้วยตนเองเพื่อรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยการมาถึงของยอดฝีมือระดับโอเพ่นเฮฟเว่นขั้นหกและศิษย์ของแดนดินว่างเปล่าจำนวนมาก สถานการณ์ที่ท่าเทียบยานจึงดีขึ้นเล็กน้อย หลายวันต่อมา ขณะที่รายงานสถานการณ์ในนครดาราให้หยางไค่ฟัง เปียนยู่ฉิงก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่งเมื่อกล่าวถึงจำนวนผู้ฝึกตนในนครดารา “ท่านประมุข, จำนวนผู้ฝึกตนที่ผ่านท่าเทียบยานในวันนี้เพียงวันเดียวก็เกิน 5,300 คนแล้วเจ้าค่ะ” หยางไค่พยักหน้าเบาๆ ขณะจิบชาจากถ้วย แม้ว่าสถานการณ์นี้จะเป็นที่คาดการณ์ไว้แล้ว แต่ข่าวคราวความคืบหน้าในปัจจุบันก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจ โอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้ที่ถูกประมูลไปก่อนหน้านี้ไม่ได้สูญเปล่า ด้วยการปรากฏตัวของโอสถวิญญาณนี้ และประโยคสุดท้ายที่หลูเสวี่ยกล่าวไว้ในตอนท้ายของการประมูล แดนดินว่างเปล่าก็ไม่จำเป็นต้องโปรโมตนครดาราอย่างจงใจเลย เพราะผู้อื่นย่อมช่วยกระจายข่าวสารให้พวกเขาเอง เมื่อข่าวแพร่สะพัดออกไป ผู้คนนับไม่ถ้วนก็จะถูกดึงดูดเข้ามา “แล้วนครดาราล่ะ? ตอนนี้มีคนอยู่เท่าไหร่?” หยางไค่เอ่ยถามอีกครั้ง “ประมาณ 80,000 คนเจ้าค่ะ นครดาราของเราสามารถรองรับคนได้ถึง 1 ล้านคน ด้วยอัตรานี้ ข้าเกรงว่าในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้ามันจะแออัดจนเกินไป” หยางไค่สั่งการ “โม่เหมยจะต้องเพิ่มจำนวนหน่วยลาดตระเวนและผู้บังคับใช้กฎหมายในนครดารา เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจทำลายชื่อเสียงของเราได้ อย่าลืมย้ำกับนางให้เข้าใจว่าผู้ใดที่กล้าก่อปัญหาในนครดารา จะไม่ได้รับการผ่อนปรนอย่างเด็ดขาด” เปียนยู่ฉิงยิ้ม “ผู้พิทักษ์โม่ได้จับกุมคนไปจำนวนหนึ่งแล้วในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเจ้าค่ะ ทั้งหมดถูกส่งไปยังคุกใต้ดินแล้ว” หยางไค่เงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของนครดารา พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ป่านนี้การประมูลน่าจะเริ่มแล้วใช่หรือไม่?” เปียนยู่ฉิงพยักหน้า “ใช่แล้วเจ้าค่ะ การประมูลเริ่มขึ้นเมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว และน่าจะใกล้สิ้นสุดแล้ว” “ครั้งนี้ใครเป็นผู้ดำเนินรายการ?” ... “ผู้จัดการหยุนเป็นผู้ดำเนินรายการด้วยตนเอง!” หยางไค่พยักหน้าเบาๆ ครั้งที่แล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้หลูเสวี่ยรับหน้าที่นี้ไป แต่ตอนนี้เมื่อโรงประมูลอยู่ภายใต้การจัดการของหยุนซิงฮวา และด้วยความที่เขาเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่ามาก หยุนซิงฮวาจึงเป็นผู้ที่เหมาะสมกว่าอย่างยิ่งในการเป็นเจ้าภาพการประมูล ขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่ ทันใดนั้นสีหน้าของเปียนยู่ฉิงก็เปลี่ยนไป นางหยิบลูกปัดสื่อสารออกมาและส่งกระแสจิตเข้าไป หลังจากนั้นครู่หนึ่ง นางก็รายงานอย่างมีความสุข “ท่านประมุข, มีข่าวดีมาแจ้งเจ้าค่ะ” หยางไค่แทบจะสำลักชาที่ดื่มเข้าไป ดวงตาของเขาเบิกกว้าง “ว่ามา!” เปียนยู่ฉิงหัวเราะคิกคัก “การประมูลสิ้นสุดลงด้วยดีแล้วเจ้าค่ะ รายการสุดท้าย, โอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้, ถูกปิดประมูลไปในราคาสูงถึง 3.5 ล้านเม็ดยาโอเพ่นเฮฟเว่น และรายได้รวมกับของประมูลชิ้นอื่นๆ เกือบจะถึง 8 ล้านเม็ดยาโอเพ่นเฮฟเว่นเลยทีเดียว!” หยางไค่แทบจะสำลัก 3.5 ล้านเม็ดยาโอเพ่นเฮฟเว่นนั้นยังห่างไกลจากมูลค่าที่แท้จริงของโอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้ แม้แต่ 10 ล้านก็ยังไม่เพียงพอต่อคุณค่าของมัน สาเหตุที่ราคาในครั้งนี้เป็นเช่นนี้คงเป็นเพราะผู้ฝึกตนที่นี่ยังไม่ได้เตรียมตัวมาอย่างเต็มที่ ราคาของโอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้จะต้องพุ่งสูงขึ้นอีกอย่างแน่นอนในการประมูลครั้งต่อไป และเมื่อถึงเวลานั้น สถานการณ์ในนครดาราก็จะเริ่มมีเสถียรภาพ ตราบใดที่แดนดินว่างเปล่ายังคงบริหารจัดการนครดาราได้เป็นอย่างดี ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับทรัพยากรบ่มเพาะสำหรับศิษย์ในอนาคตอีกต่อไป หลังจากแก้ไขปัญหาเรื่องทรัพยากรสำหรับแดนดินว่างเปล่าได้แล้ว ปัญหาต่อไปก็คือความต้องการทรัพยากรของหยางไค่เอง สมบัติธาตุหยินระดับเจ็ด... เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มค้นหาจากที่ใด ทำให้หยางไค่รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ... เถ้าแก่จินและเถ้าแก่ถงเดินออกจากโรงประมูลว่างเปล่าด้วยอาการเหม่อลอย พวกเขาเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อการสำรวจและได้เป็นประจักษ์พยานถึงความนิยมอันร้อนแรงของโอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้เม็ดล่าสุด เมื่อเทียบกับการประมูลครั้งแรกเมื่อสามเดือนก่อน การประมูลในครั้งนี้สามารถอธิบายได้เพียงคำเดียวว่า... โหดเหี้ยม เมื่อโอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้ปรากฏขึ้นบนเวที เสียงตะโกนเสนอราคาก็ดังขึ้นทับซ้อนกันอย่างต่อเนื่อง และราคาก็ไต่ระดับขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำให้พวกเขาทั้งสองรู้สึกตกตะลึงจนสิ้นสติ “พี่จิน, ครั้งนี้พวกเรานับว่าได้ของล้ำค่ามาในราคาถูกแสนถูกโดยแท้” เถ้าแก่ถงกล่าวอย่างเคร่งขรึม หากมิใช่เพราะโอกาสอันบังเอิญ พวกเขาทั้งสองจะได้โอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้มาในราคาเพียง 140,000 เม็ดยาโอเพ่นเฮฟเว่นได้อย่างไร? โอสถวิญญาณชนิดเดียวกันนี้ถูกขายไปในวันนี้ด้วยราคาถึง 3.5 ล้านเม็ดยาโอเพ่นเฮฟเว่น ซึ่งเป็นราคาที่สูงกว่าที่พวกเขาจ่ายไปหลายสิบเท่า ณ จุดนี้ พวกเขาไม่สงสัยในความจริงแท้ของโอสถวิญญาณอีกต่อไป แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถจดจำมันได้ แต่คนอื่นๆ ทั้งหมดนี้จะไม่สามารถทำได้เชียวหรือ? นอกจากนั้น แดนดินว่างเปล่าย่อมไม่มีทางทำสิ่งใดที่จะเป็นการทำลายชื่อเสียงของตนเองในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้เป็นอันขาด “สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือหาคนที่จะขายโอสถวิญญาณนี้ให้โดยเร็วที่สุด นครดาราว่างเปล่ากำลังได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆ และร้านค้าของเราก็ต้องการเงินทุนในการดำเนินงาน” เถ้าแก่จินตอบกลับ “พี่ถง, บอกตามตรงนะ เมื่อวานนี้มีคนติดต่อข้ามาเป็นการส่วนตัว เสนอเงิน 1 ล้านเม็ดยาโอเพ่นเฮฟเว่นเพื่อซื้อโอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้ของเรา!” “1 ล้าน?” ดวงตาของเถ้าแก่ถงเบิกกว้างพร้อมตวาดลั่น “มาปล้นกันเลยไม่ดีกว่ารึ!” หากเขาไม่ได้เข้าร่วมการประมูลในวันนี้ เงิน 1 ล้านก็อาจจะเพียงพอที่จะทำให้เขาประทับใจได้ แต่หลังจากได้เห็นการต่อสู้อันดุเดือดเพื่อแย่งชิงโอสถสวรรค์ผนึกแก่นแท้แล้ว เงิน 1 ล้านก็เห็นได้ชัดว่าไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาตื่นเต้นได้อีกต่อไป เถ้าแก่จินหัวเราะเบาๆ “ข้าย่อมปฏิเสธไปโดยธรรมชาติ ทว่าข้าคิดว่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะมีคนติดต่อเรามาอีกมาก พวกเราไม่ควรอยู่ห่างจากกันนัก จะได้หารือกันได้หากมีโอกาสดีๆ เข้ามา”