## **บทที่ 4408 – แสวงหาหนทางสู่ภายนอก** **ผู้แปล: Silavin & Jon** **ผู้ตรวจคำแปล: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** --- หลังจากกลับจากที่พักของพ่อครัว หยางไค่ก็เริ่มลงมือประสานพลังหยิน หยาง และธาตุทั้งห้าในทันที เพื่อขจัดภยันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในจักรวาลย่อยของเขา เขามีทรัพยากรอยู่กับตัวอย่างเหลือเฟือ จึงไม่จำเป็นต้องประหยัด ขณะที่เขาหลอมรวมวัตถุดิบระดับห้าเข้าไปเป็นจำนวนมาก ไม่เพียงแต่รากฐานพลังแห่งจักรวาลย่อยของเขาจะถูกยกระดับขึ้น แต่พลังขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกของเขาก็ยังมั่นคงขึ้นอย่างสมบูรณ์ ระหว่างที่หลอมรวมวัตถุดิบเหล่านี้ เขาก็ไม่ลืมที่จะฝึกฝนความเข้าใจในจักรเทพสุริยันจันทราของตน ทว่าเนื่องจากอิทธิฤทธิ์เทวะนี้เกี่ยวข้องกับพลังแห่งห้วงมิติและกาลเวลาสายใหม่ทั้งหมด เขาจึงไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากจุดใด ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงใช้เศษเสี้ยวจิตสำนึกของตนเพื่อศึกษาการเคลื่อนที่ของดวงดาวและการไหลผ่านของเวลาภายในจักรวาลย่อย โดยหวังว่าเขาจะสามารถหยั่งรู้บางสิ่งจากมันได้ สองเดือนต่อมา หยางไค่ก้าวออกจากกระท่อมไม้ไผ่ของตน ท่านเจ้าของโรงเตี๊ยมยังคงพักฟื้น นางได้รับผลกระทบย้อนกลับอย่างรุนแรงจากการใช้ชุดเกราะปีศาจโลหิต ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะขจัดไอปีศาจในร่างกายของนาง ในทางกลับกัน พ่อครัวและนักบัญชีกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ หยางไค่จึงตัดสินใจไม่รบกวนพวกเขา หลังจากทิ้งหยกจารึกไว้เบื้องหลัง เขาก็ทะยานร่างออกจากป่าไผ่ เป็นเวลาสามเดือนแล้วนับตั้งแต่เขามาถึงถ้ำสวรรค์ไร้เงา บัดนี้เมื่อพลังขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกของเขามั่นคงเพียงพอแล้ว ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องแสวงหาหนทางสู่ภายนอกเสียที หยางไค่ต้องกลับไปยังดินแดนว่างเปล่าเพื่อควบคุมทุกสิ่ง นอกจากนั้นแล้ว เยว่เหอและไป๋ฉีจะต้องเป็นห่วงเขาอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพยายามมองหาทางออก เขาต้องไปเยี่ยมหัวหย่งและซูมู่ตานก่อน พวกเขาอยู่ที่ถ้ำสวรรค์ไร้เงามานานกว่า 10,000 ปี ดังนั้นพวกเขาจะต้องรับรู้ทุกสิ่งในสถานที่แห่งนี้ บางทีพวกเขาอาจให้เบาะแสที่เป็นประโยชน์แก่เขาได้บ้าง หัวหย่งต้อนรับหยางไค่อย่างอบอุ่นในโถงรับรอง ในช่วงเวลานี้ เกาะวิญญาณแฝดได้ต้อนรับจอมยุทธขอบเขตเปิดสวรรค์จำนวนมากจากภูผาหยางเร้นลับ ซึ่งทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล ในฐานะเจ้าเกาะ หัวหย่งดูเหมือนจะเปล่งประกายเจิดจ้า "พี่หยาง ท่านกำลังจะไปหาทางออกหรือ?" หัวหย่งแสดงสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อได้ยินเจตนาของหยางไค่ หยางไค่พยักหน้า "ในเมื่อเราสามารถเข้ามาในถ้ำสวรรค์ไร้เงาได้ เราก็ย่อมต้องสามารถจากไปได้เช่นกัน ข้ากำลังจะไปตามหาทางออก ท่านเจ้าเกาะหัวพอจะมีเบาะแสใดๆ บ้างหรือไม่?" หัวหย่งค่อนข้างกระตือรือร้นที่จะเห็นหยางไค่จากไป ชายหนุ่มผู้นี้ทรงพลังอย่างน่าสะพรึงกลัวและได้ทำลายภูผาหยางเร้นลับลง การที่เขาพักอยู่บนเกาะวิญญาณแฝดจึงเป็นเสมือนภัยคุกคามที่ซ่อนเร้น ยิ่งไปกว่านั้น หากหยางไค่สามารถหาทางออกได้จริงๆ มันก็จะเป็นประโยชน์ต่อหัวหย่งเช่นกัน ดังนั้น เมื่อได้ยินเจตนาของหยางไค่ เขาจึงไม่ได้พยายามขัดขวาง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หัวหย่งก็จุ่มนิ้วลงในถ้วยชาและวาดวงกลมบนโต๊ะ หยางไค่มองเขาอย่างสงสัย หัวหย่งชี้ไปที่โต๊ะและกล่าวว่า "หากโต๊ะนี้คือถ้ำสวรรค์ไร้เงาทั้งหมด วงกลมนี้ก็คืออาณาเขตที่สามขุมกำลังยิ่งใหญ่สามารถเคลื่อนไหวได้... อืม ตอนนี้เหลือเพียงสองขุมกำลังแล้ว" หยางไค่เหลือบมองและขบคิด "ท่านหมายความว่าพวกท่านยังสำรวจถ้ำสวรรค์ไร้เงาได้ไม่ทั่วถึงงั้นหรือ?" หัวหย่งส่ายหน้า "เป็นไปไม่ได้ที่จะสำรวจถ้ำสวรรค์ไร้เงาได้ทั้งหมด" เขาชี้ไปที่ใจกลางวงกลมและกล่าวว่า "ต้องใช้เวลาครึ่งเดือนในการเดินทางจากที่นี่ไปยังขอบวงกลม โดยพื้นฐานแล้ว ลมดาราจะปรากฏขึ้นเดือนละครั้ง ดังนั้นเมื่อท่านไปถึงขอบวงกลม ท่านต้องรีบกลับ มิฉะนั้น ท่านจะไม่มีที่หลบซ่อนเมื่อลมดาราพัดมา ซึ่งจะทำให้จักรวาลย่อยของท่านสั่นคลอน" เมื่อได้ยินคำอธิบายของเขา หยางไค่ก็พยักหน้า "ในกรณีนั้น ด้วยกองบัญชาการของตนเป็นศูนย์กลาง ผู้คนจากสามขุมกำลังยิ่งใหญ่สามารถเคลื่อนไหวได้เพียงในระยะที่พวกเขาสามารถเดินทางไปกลับได้ภายในหนึ่งเดือนเท่านั้น" "ถูกต้อง" หัวหย่งก้มศีรษะ "เมื่อหลายปีก่อน สามขุมกำลังยิ่งใหญ่เคยร่วมมือกันและระดมผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดของเราเพื่อค้นหาทางออกที่เป็นไปได้ แต่น่าเสียดายที่เราไม่สามารถค้นพบสิ่งใดภายในขอบเขตที่เราไปถึงได้ มันคงเป็นเรื่องยากอย่างยิ่งที่ท่านจะตามหาทางออก" มีผู้คนมากมายในสามขุมกำลังยิ่งใหญ่ และพวกเขาพยายามมานานหลายปีแต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับการจากไป หยางไค่เพิ่งมาถึงที่นี่ได้เพียงไม่กี่เดือน ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำในสิ่งที่สามขุมกำลังยิ่งใหญ่ทำไม่สำเร็จหลังจากพยายามมานานนับพันปี ในทางกลับกัน ดวงตาของหยางไค่กลับทอประกายเจิดจ้า "ถ้าเช่นนั้น ทางออกอาจอยู่นอกวงกลมนี้ก็เป็นได้" ผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ สามารถเคลื่อนไหวได้เพียงในวงกลม มิฉะนั้นพวกเขาจะได้รับอันตรายจากลมดารา ทว่าหยางไค่กลับไม่กลัวมันเลยแม้แต่น้อย หากทางออกอยู่ในสถานที่นอกวงกลมจริงๆ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะสามารถค้นพบมันได้ หัวหย่งกล่าวว่า "เหมาเจ๋อก็คิดเช่นเดียวกัน เขายังตั้งสมมติฐานว่าแหล่งกำเนิดของลมดาราอาจเป็นที่ที่มีทางออกอยู่ก็เป็นได้" "เหตุใดเขาจึงกล่าวเช่นนั้น?" หยางไค่ถามด้วยความงุนงง หัวหย่งตอบว่า "เขาสงสัยว่าลมดาราไม่ได้เกิดขึ้นเองในถ้ำสวรรค์ไร้เงา แต่มาจากโลกภายนอก ดังนั้น สถานที่ที่ลมดาราพัดมาจะต้องมีทางเดินที่นำไปสู่โลกภายนอก" "บางทีเขาอาจจะพูดถูก" หยางไค่พยักหน้าเห็นด้วย "หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ก็คงไม่มีความหวังสำหรับพวกเรา" หัวหย่งยิ้มอย่างสิ้นหวัง "จะมีใครสามารถต้านทานลมดาราและไปถึงทางออกได้? แม้ว่าคนผู้นั้นจะสามารถออกจากถ้ำสวรรค์ไร้เงาได้ ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าเขาจะไม่ตกลงไปในแหล่งกำเนิดของลมดารา ถึงตอนนั้น เขาก็จะไม่สามารถรักษาชีวิตตนเองไว้ได้" ความกังวลของเขามีเหตุผล หากการคาดเดาของเหมาเจ๋อถูกต้อง ทันทีที่ใครบางคนออกจากถ้ำสวรรค์ไร้เงา พวกเขาก็จะตกลงไปในต้นกำเนิดของลมดาราทันที ลมที่พัดมาจากโลกภายนอกนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงพอแล้ว ดังนั้นแหล่งกำเนิดของมันย่อมต้องน่ากลัวยิ่งกว่าอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ผู้อื่นไม่สามารถทนทานต่อลมดาราได้ หยางไค่กลับไม่หวั่นเกรงมัน หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงถามว่า "ท่านพอจะทราบทิศทางที่ลมดาราพัดมาหรือไม่?" แม้ว่าหยางไค่จะได้สัมผัสกับลมดารามาแล้วหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยให้ความสนใจกับทิศทางที่มันพัดมาเลย หัวหย่งจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจและถามว่า "พี่หยาง ท่านจะไปค้นหาในทิศทางนั้นหรือ?" หยางไค่ตอบว่า "ข้าต้องลองดู ในเมื่อทางออกอาจจะอยู่ทางนั้น" หัวหย่งจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึงเป็นเวลานาน ก่อนที่แววตาจะเต็มไปด้วยความชื่นชม "ท่านเป็นบุรุษที่กล้าหาญยิ่งนัก ในเมื่อท่านมุ่งมั่นถึงเพียงนี้ ข้าก็จะไม่ห้ามท่าน อย่างไรก็ตาม เมื่อท่านออกจากเกาะวิญญาณแฝดไปแล้ว ท่านควรระวังลมดาราให้ดี เมื่อลมเริ่มก่อตัว ท่านต้องหาสถานที่เพื่อหลีกเลี่ยงมัน" หยางไค่พยักหน้า หลังจากหัวหย่งชี้ทิศทางให้เขาแล้ว เขาก็หันหลังและจากไป หัวหย่งมองส่งเขาและอวยพรให้เขาประสบความสำเร็จ จากนั้นเขาก็มองร่างของชายหนุ่มหายลับไปในทิศทางที่เขาชี้ให้ ประกายแสงวาบผ่านดวงตาของเขาขณะที่เขาส่ายหน้า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการเดินทางของหยางไค่จะไม่เกิดผล แม้ว่าเขาจะทรงพลัง แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะต้านทานลมดาราได้ คาดได้ว่าเขาจะกลับมาในอีกหนึ่งหรือสองเดือนข้างหน้าในสภาพสะบักสะบอมและพ่ายแพ้ หลังจากออกจากเกาะวิญญาณแฝด หยางไค่มุ่งหน้าไปในทิศทางที่หัวหย่งชี้ให้ด้วยความเร็วสูงสุด กว่าสิบวันต่อมา หยางไค่หยุดฝีเท้าและสัมผัสได้ถึงสภาพแวดล้อมรอบตัว จากนั้นเขาก็รู้สึกปิติยินดีเป็นอย่างยิ่ง นั่นเป็นเพราะลมกำลังพัดเข้าหาเขา! เขาแน่ใจว่าตนเองอยู่นอกวงกลมที่หัวหย่งวาดไว้แล้วหลังจากเคลื่อนที่ไปข้างหน้ามากว่าสิบวัน ท้ายที่สุด เขาคือจอมยุทธขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกซึ่งเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีแห่งห้วงมิติด้วย ดังนั้นเขาจึงเร็วกว่าจอมยุทธขอบเขตเปิดสวรรค์ทั่วไปมาก ในตอนนี้ เขากังวลว่าเขาอาจจะมุ่งหน้าไปผิดทิศทางเนื่องจากไม่มีสิ่งใดให้ยึดเป็นหลักได้ แต่ในเมื่อลมพัดปะทะใบหน้าของเขา เขาก็สามารถติดตามมันย้อนกลับไปยังแหล่งกำเนิดได้ ครู่ต่อมา ลมก็รุนแรงขึ้น หยางไค่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าลมดาราได้พัดเข้าสู่จักรวาลย่อยของเขาโดยตรง มันกวาดเอาพลังโลกของเขาไปและเริ่มกัดกร่อนรากฐานพลังของเขา ในพริบตาต่อมา ต้นไม้โบราณขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเบื้องหลังหยางไค่ เรือนยอดของต้นไม้แผ่ไพศาลราวกับสามารถบดบังได้ทั้งฟากฟ้า ขณะที่กิ่งก้านของมันห้อยระย้าลงมา พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นก็แผ่กระจายไปในอากาศ และลมดาราก็ถูกสกัดกั้นอยู่นอกขอบเขตของต้นไม้ในทันที หยางไค่ยังคงไม่รู้ว่าเหตุใดปรากฏการณ์เทวะไม้สูงตระหง่านของเขาจึงสามารถสกัดกั้นลมดาราได้ แต่เขาสันนิษฐานว่าพลังธาตุไม้ที่เขาควบแน่นจากต้นไม้อมตะนั้นทรงพลังมากพอที่จะป้องกันมันได้ นั่นคือเหตุผลที่เขามีความมั่นใจที่จะออกจากเกาะวิญญาณแฝด ผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นสามารถเคลื่อนที่ได้เพียงในขอบเขตที่จะใช้เวลาครึ่งเดือนในการเดินทางกลับจากกองบัญชาการของตน มิฉะนั้นพวกเขาจะได้รับอันตรายจากลมดารา ทว่าหยางไค่กลับมีภูมิต้านทานต่อมัน เมื่อลมดารามาถึง เขาเพียงแค่ต้องใช้ปรากฏการณ์เทวะไม้สูงตระหง่านของเขาเพื่อป้องกันมัน ... หลังจากระบุทิศทางที่ถูกต้องได้แล้ว หยางไค่ก็เหินร่างทวนกระแสลม โดยมีปรากฏการณ์ต้นไม้เทวะขนาดยักษ์ลอยเด่นอยู่เบื้องหลัง หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลมดาราหยุดลงและเสียงอื้ออึงทั้งหมดก็เงียบหายไป หยางไค่ซึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด หยุดฝีเท้าลงและมองไปข้างหน้า นั่นเป็นเพราะลำแสงสามสายพลันพุ่งขึ้นจากเนินเขาที่ขอบฟ้าและทะยานออกไปในระยะไกล พวกมันมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกับเขาพอดี หยางไค่ตกใจอย่างยิ่งเพราะไม่คาดคิดว่าจะได้พบใครที่นี่ ว่ากันว่าผู้บำเพ็ญเพียรจากสามขุมกำลังยิ่งใหญ่ไม่สามารถออกมาไกลถึงเพียงนี้ได้ ดังนั้นจึงไม่ควรมีใครอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีที่ใดในอาณาเขตนี้ที่สามารถป้องกันลมดาราได้ ดังนั้นมันจึงต้องส่งผลกระทบต่อคนทั้งสามเมื่อครู่นี้อย่างแน่นอน ขณะที่หยางไค่จ้องมองไปยังทิศทางของพวกเขาอย่างตั้งใจ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาในทันใด "ที่แท้ก็เป็นพวกเขานั่นเอง! กล้าเสี่ยงครั้งใหญ่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" ลำแสงสามสายนั้น แท้จริงแล้วคือเจ้าขุนเขาแห่งภูผาหยางเร้นลับ เหมาเจ๋อ เกิ่งชิง และโจวหย่า ... หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางไค่ก็ตระหนักว่าไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่พวกเขาจะมาอยู่ที่นี่ ในเมื่อภูผาหยางเร้นลับถูกทำลาย พวกเขาก็ไม่มีที่ไปอีกแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะไม่ไปที่เกาะวิญญาณแฝดเนื่องจากท่านเจ้าของโรงเตี๊ยมและหยางไค่อยู่ที่นั่น พวกเขาจะขายหน้าตัวเองเปล่าๆ หากทำเช่นนั้น เป็นไปไม่ได้ที่สมาพันธ์ไร้เทียมทานจะยอมรับพวกเขาเช่นกัน แม้ว่าจะมีจอมยุทธขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกอยู่สามคนในสมาพันธ์ไร้เทียมทาน แต่เหมาเจ๋อและคนอื่นๆ ก็มีจำนวนสามคนเช่นกัน หากพวกเขายอมรับ ความขัดแย้งก็จะเกิดขึ้นในสมาพันธ์ไร้เทียมทาน เหมาเจ๋อไม่ได้มีชื่อเสียงในด้านความไร้เหตุผลและโหดเหี้ยม แต่เขาก็มีศักดิ์ศรีของตนเอง ดังนั้นสามประมุขคงจะกังวลว่าเหมาเจ๋อจะละโมบในขุมกำลังของพวกเขา ในเมื่อทั้งสองสถานที่ไม่ต้อนรับพวกเขา เหมาเจ๋อและคนอื่นๆ ก็ไม่มีที่ไปจริงๆ ... หัวหย่งเคยกล่าวว่าเหมาเจ๋อเป็นผู้เสนอว่าแหล่งกำเนิดของลมดาราอาจเป็นทางออกของสถานที่แห่งนี้ ในเมื่อไม่มีสถานที่ปลอดภัยอื่นใดในถ้ำสวรรค์ไร้เงาอีกแล้ว จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่เหมาเจ๋อจะเสี่ยงและมุ่งหน้าทวนกระแสลมเพื่อค้นหาทางออก กระนั้น หยางไค่ก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะมาพบพวกเขาที่นี่ เขาไม่เคยตั้งใจจะไล่ล่าพวกเขา เพราะเหตุผลที่เขาทำลายภูผาหยางเร้นลับเมื่อครั้งก่อนเป็นเพียงเพื่อล้างแค้นให้ท่านเจ้าของโรงเตี๊ยม ในเมื่อภูผาหยางเร้นลับสูญสิ้นไปแล้ว เหมาเจ๋อและคนอื่นๆ ก็ตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชดุจสุนัขจรจัด และไม่มีความจำเป็นที่หยางไค่จะต้องซ้ำเติมพวกเขา อย่างไรก็ตาม ในเมื่อพวกเขามุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็จะได้พบกัน ครึ่งวันต่อมา เหมาเจ๋อและคนอื่นๆ ดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่งขณะที่พวกเขามองย้อนกลับไปเบื้องหลัง ดวงตาของโจวหย่าสั่นระริกเมื่อนางมองย้อนกลับไป แล้วนางก็อุทานออกมาว่า "มีคนตามเรามาเจ้าค่ะ พี่ใหญ่!" เหมาเจ๋อผู้ตกตะลึงหันศีรษะกลับไป จากนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและกัดฟันกรอด "มันคือหยางไค่!"