## **บทที่ 4445 - ถูกจับได้คาหนังคาเขา** **ผู้แปล:** ศิลามณี และ ศิษย์พี่จอน **ผู้ตรวจทาน:** ปืนเลเซอร์ เปาเปา **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** ลีโอแห่งเขาไซออน และ เดล ไลเกอร์คีย์ส --- **อสูรผสานอินหยาง** คือหนึ่งในสุดยอดวิชาลับของแดนสวรรค์อินหยาง เป็นวิชาลับที่อนุญาตให้เฉพาะบุรุษและสตรีผู้มีใจรักมั่นต่อกันเท่านั้นจึงจะสามารถฝึกปรือได้ ฝ่ายชายจะบำเพ็ญเพียรจนก่อเกิด **‘หยางอสูร’** ส่วนฝ่ายหญิงจะบำเพ็ญเพียรจนก่อเกิด **‘อินอสูร’** เงื่อนไขในการฝึกฝนนั้นโหดร้ายอย่างยิ่ง และแม้ว่าจะประสบความสำเร็จ สุดยอดวิชาลับนี้ก็จะกลับกลายเป็นไร้ประโยชน์ทันทีหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดรัก วิชาลับนี้มีประโยชน์มากมาย ไม่เพียงแต่จะช่วยเสริมการบำเพ็ญเพียรคู่ของคนทั้งสอง เพิ่มอัตราความเร็วในการฝึกฝน แต่ยังสามารถใช้เป็นกระบวนท่าผสานจู่โจม ที่จะเพิ่มพลังของพวกเขาอย่างมหาศาลเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรู นอกจากนี้ยังมีประโยชน์เสริมอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือสิ่งที่ชิงขุยและซูอิ่งเสวี่ยกำลังทำอยู่ ในขณะนี้ พวกเขากำลังใช้อินอสูรและหยางอสูรที่บำรุงเลี้ยงมานานหลายปีเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ที่อยู่ส่วนลึกที่สุดและขยายความรู้สึกในใจของผู้อื่นให้ใหญ่หลวงขึ้น ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็กำลังถ่ายทอดความรู้สึกดึงดูดและความรักที่พวกเขามีต่อกันไปยังบุคคลที่เป็นเป้าหมายของวิชาลับนี้ ชิงขุยและซูอิ่งเสวี่ยเป็นคู่รักกันมานานหลายปี ความรักที่พวกเขามีให้แก่กันนั้นลึกซึ้งและแน่วแน่ ในยามนี้ พวกเขากำลังใช้อสูรผสานอินหยางร่วมกันเพื่อกระตุ้นหยางไค่และฉวีฮั่วฉาง กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความรู้สึกที่หยางไค่มีต่อฉวีฮั่วฉางในตอนนี้ คือความรู้สึกของชิงขุยที่มีต่อซูอิ่งเสวี่ย ไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงของเขาเอง เขาเพียงแค่ได้รับอิทธิพลจากวิชาลับเท่านั้น กรณีของฉวีฮั่วฉางก็เช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ยังมีเงื่อนไขสำคัญเพื่อให้วิชาลับนี้ได้ผล ผู้ที่ถูกใช้วิชาใส่จะต้องมีความรู้สึกดีๆ ต่อกันเป็นอย่างน้อย มิฉะนั้นวิชาลับจะไร้ผลโดยสิ้นเชิง หากทั้งสองฝ่ายมีความแค้นฝังลึกและกระหายที่จะฟันอีกฝ่ายให้ตาย วิชาลับนี้ก็จะไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง เพราะการพยายามขยายความรู้สึกที่ไม่มีอยู่จริง ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือความว่างเปล่า หยางไค่และฉวีฮั่วฉางได้ผ่านช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายมาด้วยกันหลายครั้ง และคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันในแดนอสูรโบราณและแดนสวรรค์โลหิตอสูร ดังนั้นทั้งสองจึงทะนุถนอมความสัมพันธ์ที่มีต่อกัน ในฐานะมนุษย์ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะไม่รู้สึกอะไรต่อกันเลย ไม่ว่าความรู้สึกของฉวีฮั่วฉางที่มีต่อเขาจะเป็นเช่นไร แต่ความรู้สึกดีๆ ที่หยางไค่มีต่อเธอก็ถูกขยายใหญ่ขึ้นจนไร้ขีดจำกัดภายใต้อิทธิพลของวิชาลับอสูรผสานอินหยาง ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ว่ามันได้ผล ชิงขุยและซูอิ่งเสวี่ยเปลี่ยนยันต์ผนึกในมืออย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาสถานะของอสูรผสานอินหยาง เมื่อเวลาผ่านไป บรรยากาศภายในห้องของฉวีฮั่วฉางก็ยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ และสถานการณ์ทำท่าจะเกินเลยไปกันใหญ่ จนกระทั่งถึงช่วงเวลาหนึ่ง ชิงขุยก็พลันลืมตาขึ้นและกล่าวว่า “เราควรหยุดได้แล้ว มิฉะนั้นพวกเขาจะล่วงข้ามเส้นสุดท้ายไปจริงๆ” พวกเขาต้องการให้หยางไค่เข้าร่วมการชุมนุมถกเถียงมรรคผลเพื่อพลิกสถานการณ์และรักษาหน้าของแดนสวรรค์อินหยาง รวมถึงปกป้องความสุขของฉวีฮั่วฉาง มิฉะนั้นพวกเขาคงไม่ทำเรื่องเช่นนี้ และแน่นอนว่าพวกเขาจะไม่เสียสละความบริสุทธิ์ของฉวีฮั่วฉางเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้น ตามที่สวี่หลิงกงกล่าวไว้ หยางไค่เป็นเพียงตัวป่วนสถานการณ์ เขาไม่ได้คาดหวังว่าหยางไค่จะเป็นผู้ชนะ แต่คนหลังนี้ต้องเข้าร่วมงานให้ได้ อันที่จริง เขารอคอยช่วงเวลานี้มาสักพักแล้ว ขณะที่เขาย่างเท้าไปยังหุบเขา สีหน้าของเขาก็ดุร้ายและเจตนาฆ่าฟันก็หมุนวนอยู่รอบตัว ราวกับว่าเขากำลังจะไปสังหารใครสักคนอย่างโหดเหี้ยม เขากำลังจะไปจับหยางไค่ให้ได้คาหนังคาเขา และทำให้แน่ใจว่าเจ้าเด็กสารเลวนั่นจะไม่สามารถปฏิเสธข้อเรียกร้องของเขาได้ ชิงขุยและซูอิ่งเสวี่ยสบตากัน ด้วยความกังวลว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น พวกเขารีบหยุดใช้วิชาลับและเร่งตามท่านอาจารย์ของตนไป ชั่วครู่ต่อมา หลังจากเสียงดังสนั่น ประตูห้องของฉวีฮั่วฉางก็ถูกถีบจนพังเข้ามา แม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่สวี่หลิงกงก็ยังคงเดือดดาลอย่างยิ่งเมื่อเห็นภาพในห้อง เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความใกล้ชิด ม่านรอบเตียงถูกปลดออก และในขณะนี้ หยางไค่และฉวีฮั่วฉางกำลังซุกตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม ณ มุมหนึ่งของเตียง ทั้งสองจ้องมองสวี่หลิงกงด้วยความหวาดกลัว ราวกับเด็กสองคนที่ถูกจับได้ว่าทำความผิดครั้งใหญ่ *[มาได้ทันเวลาพอดี!]* สวี่หลิงกงกวาดตามองไปรอบห้องและรู้ได้ทันทีว่าหนุ่มสาวคู่นี้ยังไม่ทันได้ทำอะไรเกินเลย พวกเขาเพียงแค่ถอดเสื้อผ้าชั้นนอกออกเท่านั้น แน่นอนว่าฉวีฮั่วฉางถูกล่วงเกินไปแล้ว แต่เธอยังไม่สูญเสียความบริสุทธิ์ มิฉะนั้นจะเป็นการยากที่เธอจะอธิบายตัวเองต่อผู้ชนะของการชุมนุมถกเถียงมรรคผล สถานการณ์ปัจจุบันคือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด “บังอาจนัก!” สวี่หลิงกงแผดคำราม ความโกรธของเขาราวกับจะทำให้สวรรค์สั่นสะเทือน “ฉวีเอ๋อร์ ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้ามาหลายปี แต่ข้าไม่เคยคาดคิดว่าเจ้าจะทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้! เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!” “ท-ท่านอาจารย์!” ฟันของฉวีฮั่วฉางกระทบกันกึกกัก เธอไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดนี้ ในขณะที่เธอกำลังใกล้ชิดกับหยางไค่ ท่านอาจารย์ของเธอก็พรวดพราดเข้ามาในห้อง ทำให้เธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เธอรู้สึกเย็นเยียบไปทั่วทั้งร่างในทันที “ท่านอาจารย์?” ชายวัยกลางคนที่เพิ่งบุกเข้ามาในห้องสวมอาภรณ์ปักลายอสรพิษ และมีมงกุฎทองคำอยู่บนศีรษะ ขณะที่หยางไค่จ้องมองชายผู้โกรธเกรี้ยวพร้อมกับเจตนาฆ่าฟันที่พลุ่งพล่าน เขาก็มีความรู้สึกอยากจะขุดหลุมแล้วมุดหัวลงไปในนั้น มันน่าอับอายอย่างแท้จริงที่เขาถูกจับได้บนเตียงกับฉวีฮั่วฉางโดยท่านอาจารย์ของเธอ เขายังคงไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าทำไมครั้งนี้เขาถึงหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ เขาตั้งใจจะมาคุยกับฉวีฮั่วฉางเท่านั้น แล้วทำไมทั้งสองถึงมาลงเอยบนเตียงได้? นี่ไม่ใช่วิธีที่เขาจะทำตามปกติ โชคดีที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น มิฉะนั้นเขาจะไม่สามารถอธิบายตัวเองได้ “ท่านอาวุโส…” หยางไค่อยรีบเอ่ยเรียก “หยุดพูดจาไร้สาระ! วันนี้เจ้าต้องตาย!” สวี่หลิงกงตะโกลั่น เจตนาฆ่าฟันของเขาแทบจะก่อตัวเป็นรูปธรรม หลังจากนั้น เขาก็พุ่งเข้าหาหยางไค่ ชิงขุยและซูอิ่งเสวี่ยมาถึงทันเวลาพอดี คนแรกโผเข้ารวบเอวของชายชราไว้แน่นแล้วตะโกนว่า “โปรดสงบสติอารมณ์ด้วย ท่านอาจารย์! เขาคือเจ้าแดนสุญญตา หยางไค่ เขาเคยช่วยชีวิตศิษย์น้องฉวีมาก่อน!” สวี่หลิงกงออกแรงมากขึ้นในความพยายามที่จะผลักชิงขุยออกไป แต่คนหลังไม่มีวันปล่อยเขาไป เขาจึงคำรามลั่น “ข้าไม่สนว่ามันเป็นใคร ในเมื่อมันกล้าล่วงเกินศิษย์ของข้า มันต้องตาย!” ชิงขุยกล่าวอย่างร้อนรน “หากท่านฆ่าเขา ศิษย์น้องฉวีจะถูกมองว่าเป็นคนไร้คุณธรรมไปตลอดกาล! โปรดไตร่ตรองให้ดี!” “อะไรนะ?” สวี่หลิงกงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตะโกนลั่น “ไสหัวไป! แล้วถ้าหากนางจะถูกมองว่าเป็นคนไร้คุณธรรมแล้วจะทำไม!? ข้าจะสับมันให้เป็นชิ้นๆ ก่อน!” ชิงขุยคิดว่านี่มันแตกต่างจากที่พวกเขาตกลงกันไว้ ดูเหมือนว่าท่านอาจารย์ของเขาจะโกรธจัดจริงๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องราวบานปลาย เขาจึงรีบส่งสัญญาณให้ซูอิ่งเสวี่ย ทั้งสองคนรีบเข้าไปเกาะติดสวี่หลิงกงและพยายามเกลี้ยกล่อมเขาเป็นเวลานาน ในที่สุดชายชราก็สงบลง อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขายังคงแดงก่ำ และเขากำลังหอบหายใจราวกับราชสีห์พิโรธ สายตาที่เขาจ้องมองหยางไค่อยนั้นราวกับว่าเขาต้องการจะถลกหนัง กินเนื้อ และดื่มเลือดของเขา หยางไค่ตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม แม้แต่ร่างกายอันอบอุ่นข้างๆ ก็ไม่สามารถละลายความหนาวเย็นที่เขารู้สึกได้ ชิงขุยและซูอิ่งเสวี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขารู้สึกเหนื่อยล้าที่ต้องเล่นละครไปกับท่านอาจารย์ที่ดูเหมือนจะลืมแผนการเดิมของพวกเขาไปหมดสิ้น มันไม่เหมาะสมที่หยางไค่และฉวีฮั่วฉางจะยังคงกอดกันอยู่โดยมีเพียงผ้าห่มผืนเดียวคลุมกาย ดังนั้น ชิงขุยจึงส่งสัญญาณให้ซูอิ่งเสวี่ย ซึ่งเธอก็โผขึ้นไปบนเตียงแล้วอุ้มฉวีฮั่วฉางออกไปทั้งผ้าห่ม ทิ้งให้หยางไค่อยู่บนเตียงในสภาพที่เหลือเพียงชุดชั้นในด้วยท่าทางน่าอับอาย ในห้องที่อยู่ติดกัน ซูอิ่งเสวี่ยวางผ้าห่มลงและถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าเป็นอะไรไหม?” ใบหน้าของฉวีฮั่วฉางแดงก่ำ ขณะที่เธอกำผ้าห่มแน่นและส่ายหน้า เธอยังคงตกใจกับความจริงที่ว่าเธอถูกจับได้คาหนังคาเขา “ให้ข้าดูหน่อย” ซูอิ่งเสวี่ยผู้ร้อนใจเลิกผ้าห่มขึ้นเล็กน้อยและมองเข้าไปข้างใต้ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด ฉวีฮั่วฉางยังคงสวมชุดชั้นในอยู่ เธอเพียงแค่ถอดชุดกระโปรงออกเท่านั้น ดูเหมือนว่าพวกเขายังไม่ได้ทำอะไร “ศิษย์พี่หญิง ท่านอาจารย์...” ซูอิ่งเสวี่ยโบกมือ “ไม่ต้องกังวล ข้าจะพูดแก้ต่างให้เจ้าเอง ข้ามั่นใจว่าเขาจะไม่โทษเจ้า” ฉวีฮั่วฉางผู้หน้าแดงก่ำถามว่า “ข้ากังวลว่าเขาจะทำร้ายศิษย์น้องหยาง ท่านช่วยไปดูพวกเขาให้ข้าได้ไหม?” ซูอิ่งเสวี่ยถลึงตาใส่เธอ “ณ จุดนี้ เจ้ายังมีอารมณ์มาห่วงเจ้าเด็กสารเลวนั่นอีกหรือ? เจ้าควรห่วงตัวเองก่อนเถอะ!” กลับมาที่ห้องนอน ภายใต้สายตาอันดุร้ายของสวี่หลิงกง หยางไค่สวมเสื้อผ้าและจัดแต่งทรงผมของเขา จากนั้นเขาก็เดินไปหาชายชราและฝืนยิ้มขณะประสานหมัด “คารวะท่านอาวุโส” ... สวี่หลิงกงนั่งลงบนเก้าอี้โดยตรงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาสำรวจหยางไค่ราวกับว่าสามารถใช้สายตาถลกหนังของคนหลังได้ ชิงขุยยืนอยู่ข้างหลังสวี่หลิงกง แต่เมื่อเขาเห็นว่าหยางไค่ดูน่าอับอายเพียงใด เขาก็ต้องพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกลั้นหัวเราะ เมื่อเห็นว่าท่านอาจารย์ของเขาไม่พูดอะไร ในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายอธิบาย “นี่คือท่านอาจารย์สวี่หลิงกงของเรา หนึ่งในผู้อาวุโสฝ่ายในของแดนสวรรค์อินหยาง” “ที่แท้ก็คือท่านอาวุโสสวี่ ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว” หยางไค่กล่าวอย่างสุภาพขณะลอบสำรวจรอบๆ เขาตัดสินใจว่าหากสวี่หลิงกงลงมือ เขาจะหนีทันที ไม่มีทางที่เขาจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นได้ และเป็นที่คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะโกรธเคือง “เจ้าเคยได้ยินชื่อเสียงข้ามามากนักรึ?” สวี่หลิงกงตะคอกลั่นพร้อมทุบโต๊ะจนแหลกเป็นชิ้นๆ “เจ้าหนู เจ้าล่วงเกินศิษย์ของข้าและทำให้ชื่อเสียงของนางมัวหมอง เจ้าอยากจะตายอย่างไร? บอกข้ามา แล้วข้าจะจัดการให้!” หน้าผากของหยางไค่เต็มไปด้วยเหงื่อขณะที่เขากล่าวว่า “โปรดอย่าเข้าใจผิด ท่านอาวุโส มันเป็นเพียงความเข้าใจผิด” “ความเข้าใจผิด?” ความโกรธของสวี่หลิงกงพลุ่งพล่าน “เจ้าอยู่ในเตียงของศิษย์ข้า ในสภาพกึ่งเปลือย แล้วเจ้ายังกล้าบอกข้าว่าเป็นความเข้าใจผิดอีกรึ!?” “เอ่อ...” หยางไค่เหลือบมองชายชราอย่างระมัดระวัง “เรายังไม่ทันได้ทำอะไรกันเลย ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา” สวี่หลิงกงตวาดลั่น “เจ้ายังไม่ได้ทำอะไรก็เพราะข้าผู้นี้มาถึงทันเวลา! หากข้ามาช้าไปเพียงชั่วลมหายใจเดียว เจ้าคงทำสำเร็จไปแล้ว!” “ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ข้ายอมรับว่าได้ทำผิดพลาดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ข้ายินดีรับโทษสำหรับการกระทำของข้า” หยางไค่กล่าวขอโทษโดยตรง แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ได้ทำอะไร แต่ชื่อเสียงของฉวีฮั่วฉางก็จะได้รับผลกระทบหากเรื่องนี้เป็นที่รู้จักของผู้อื่น ท้ายที่สุดแล้ว คนภายนอกคงไม่เชื่อว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ... “หึ่ม!” สวี่หลิงกงแค่นเสียงเย็นชา “การลงโทษเจ้าจะมีประโยชน์อะไร? เจ้าล่วงเกินฉวีเอ๋อร์ไปแล้ว เจ้าจะทำให้มันกลับเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่?” หยางไค่ก้มหน้าลงด้วยสีหน้าสงบเสงี่ยมเจียมตัว “ท่านอาวุโสต้องการให้ข้าทำอะไร โปรดบอกมาได้เลย” สวี่หลิงกงกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้ารู้อยู่แล้วว่าตอนนี้เจ้าต้องทำอะไร” หยางไค่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจยาว “ท่านอาวุโสโปรดวางใจ เมื่อถึงเวลาชุมนุมถกเถียงมรรคผล ข้าจะเข้าร่วมและมอบคำตอบที่ท่านพึงพอใจให้ได้อย่างแน่นอน” ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้าร่วมการชุมนุมถกเถียงมรรคผลแล้ว