## **บทที่ 4541 – ไม่กลัวว่าท้องจะระเบิดตายหรือไร** **ผู้แปล: Silavin & Tia** **ผู้ตรวจทานคำแปล: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** หลอมรวมเตาโอสถราชันย์สำเร็จโดยสมบูรณ์! ทว่าก่อนที่หยางไค่จะได้ทันปรีดา แรงผลักไสอันทรงพลังพลันถาโถมเข้าหาเขาจากทั่วทุกสารทิศ พลังนั้นรุนแรงถึงขนาดที่มิติรอบกายสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ในขณะเดียวกัน เรือนร่างของเขาก็พลันเลือนรางพร่ามัว ราวกับว่าตัวตนของเขาไม่เป็นที่ยอมรับของโลกใบนี้อีกต่อไป !! อย่างไรก็ตาม สถานการณ์เช่นนี้อยู่ในความคาดหมายของหยางไค่อยู่แล้ว เพราะเขาสังเกตเห็นปรากฏการณ์นี้ตั้งแต่ตอนที่เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการหลอมรวมเตาโอสถราชันย์ หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาคงไม่หยุดในช่วงเวลาสำคัญยิ่งยวดเพื่อหันไปจัดการกับศาสตราเทวะชิ้นอื่นก่อน บัดนี้เมื่อเขาได้ขโมยแก่นแท้แห่งต้นกำเนิดของโลกไปแล้ว โลกใบนี้จึงไม่อาจรองรับการดำรงอยู่ของเขาได้อีก หากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับสิ่งมีชีวิตในโลกใบนี้ พวกมันย่อมต้องถูกลงทัณฑ์โดยโลกใบนี้อย่างแน่นอน ไม่ว่าจะถูกกำจัด ณ ตรงนั้น หรือรอดพ้นจากหายนะแล้วหลบหนีออกจากโลกนี้ไปได้ แต่หยางไค่คือปรมาจารย์ขอบเขต Open Heaven ขั้นที่หก โลกศาสตราเทวะมิอาจทำสิ่งใดกับเขาได้นอกเสียจากขับไล่เขาออกจากโลกใบนี้โดยใช้หลักการแห่งโลก เหล่าผู้บริหารระดับสูงของนิกายโอสถลี้ลับต่างตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า แม้จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าหยางไค่ได้ทำสิ่งใดลงไป เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นเหนือล้ำขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไปไกลแล้ว แต่พวกเขาก็สัมผัสได้อย่างเลือนรางถึงเจตจำนงอันยิ่งใหญ่และทรงอำนาจที่กำลังทอดมองลงมายังเขตหวงห้ามเล็กๆ แห่งนี้ ปรากฏการณ์ดังกล่าวทำให้พวกเขาสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นจนมิอาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดๆ เสียงตะโกนกึกก้องกังวานไปทั่วห้อง หยางไค่โคจรพลังปราณวิญญาณอย่างสุดกำลัง มัดกล้ามเนื้อทั่วร่างบิดเกร็งเมื่อพลังแห่งสายเลือดมังกรของเขาถูกกระตุ้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สายเลือดมังกรของเขาถูกกระตุ้นอย่างมหาศาล ส่วนใหญ่ถูกใช้เพื่อขจัดข้อเสียที่เกิดจากการบ่มเพาะเคล็ดวิชาต่อสู้กลืนสวรรค์ แม้ว่าการใช้วิชาลับแปลงมังกรในตอนนี้อาจไม่ทำให้เขากลายเป็นอสูรกายร่างยักษ์ยาว 4,500 เมตร แต่แรงกดดันแห่งมังกรก็ได้แผ่ซ่านปกคลุมทั่วร่างของเขาเพื่อต้านทานแรงผลักไสของโลกในขณะนี้ ร่างที่เคยเลือนรางเล็กน้อยของเขากลับมาเด่นชัดขึ้นในทันที หยางไค่ไม่กล้าชักช้า เขารีบคว้ากระบี่สุญตาแท้จริงและดำเนินการหลอมรวมต่อไป ในชั่วพริบตา กระบี่สุญตาแท้จริงก็ถูกเขาหลอมรวมอย่างสมบูรณ์เช่นกัน บัดนี้เมื่อศาสตราเทวะสองชิ้นถูกหลอมรวม แรงผลักไสจึงทวีความรุนแรงขึ้นอีกหลายเท่า พลังนั้นทำให้ผิวหนังทั่วร่างของเขาปริแตก หยางไค่ผู้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ร่างของเขาที่เคยเด่นชัดขึ้นมากกลับมาพร่ามัวอีกครั้ง เป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะถูกขับออกจากโลกใบนี้ [ข้าไม่มีเวลาแล้ว!] หยางไค่กัดฟันกรอด คว้าทวนเงาอสูรหมื่นโฉมแล้วทำซ้ำกระบวนการเดิม! เจตจำนงแห่งโลกดูเหมือนจะเดือดดาลในความโลภที่ไม่รู้จักพอของเขา อสนีบาตจึงปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ฟาดผ่าลงบนร่างของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว เสียงระเบิดดังขึ้นเป็นชุดเมื่อผิวหนังของหยางไค่ฉีกขาดและเนื้อของเขาถูกฉีกกระชาก ในไม่ช้า กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งก็ลอยไปทั่วอากาศ เมื่อปรากฏการณ์ประหลาดเหล่านี้เกิดขึ้น เหล่าผู้บริหารระดับสูงของนิกายโอสถลี้ลับก็ตระหนักว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก พวกเขาจึงรีบออกจากเขตหวงห้ามและเฝ้าสังเกตการณ์ด้วยความวิตกกังวล ภายในเขตหวงห้าม สายฟ้าแลบแปลบปลาบและเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ความพิโรธของโลกทำให้สิ่งมีชีวิตนับล้านหวาดกลัวและกระสับกระส่าย สถานการณ์บนท้องฟ้าเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา หมู่เมฆดำทะมึนหนาทึบปกคลุมทั่วท้องฟ้าประดุจผ้านวมผืนหนา ทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก ทวนเงาอสูรหมื่นโฉมถูกหลอมรวมโดยสมบูรณ์! ทว่าเมื่อหยางไค่พยายามเอื้อมมือไปคว้าศาสตราเทวะชิ้นอื่น มือของเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ฝ่ามือของเขาเลือนรางจนแทบจะไร้ตัวตน แรงผลักไสจากทั่วทุกทิศนั้นรุนแรงมากจนเขามิอาจต้านทานได้อีกต่อไป! [ข้ามาถึงขีดจำกัดแล้ว!] หยางไค่ถอนหายใจในใจ เขาใช้เวลาหลายปีเพื่อขโมยศาสตราเทวะทั้งห้าและค่อยๆ หลอมรวมพวกมัน รวมกับเตาโอสถราชันย์แล้วก็เป็นทั้งหมดหกชิ้น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าในท้ายที่สุดแล้วจะสามารถหลอมรวมได้เพียงสามชิ้น และหมดหนทางที่จะหลอมรวมอีกสามชิ้นที่เหลือ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสูญเสียความพยายามไปราว 20 ถึง 30 ปีโดยเปล่าประโยชน์ กระนั้น นี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร การไหลของเวลาในโลกต้นกำเนิดย่อยนั้นแตกต่างจากโลกภายนอก สำหรับร่างจริงของเขาแล้ว เวลาที่สูญเสียไปนั้นไม่มากนัก เขาหันกลับไปมองโลกใบนี้เป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นทัศนวิสัยของเขาก็พร่ามัว ความรู้สึกเวียนศีรษะราวกับโลกทั้งใบกำลังพลิกกลับถาโถมเข้ามา พร้อมกับลำแสงอันคาดเดาไม่ได้สาดส่องผ่านการมองเห็นของเขา จิตสำนึกของเขาถูกดึงออกจากโลกต้นกำเนิดย่อยในชั่วขณะนั้น เมื่อเขากลับคืนสติ หยางไค่พบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ในความว่างเปล่า โดยมีกระแสวังวนประหลาดหมุนวนอย่างเชื่องช้าอยู่เบื้องหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะ ความทรงจำจากการใช้ชีวิตในโลกศาสตราเทวะนานหลายสิบปีหลั่งไหลเข้ามาในหัว ทำให้เขารู้สึกถึงการกลับชาติมาเกิดอันน่าอัศจรรย์ ในขณะเดียวกัน ความทรงจำในอดีตก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมา หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าที่นี่คือเขตหวงห้ามในแดนสวรรค์หยินหยาง ส่วนวังวนเบื้องหน้าเขาคือทางเข้าสู่โลกศาสตราเทวะ ในตอนนั้น เขาได้เข้าสู่โลกศาสตราเทวะผ่านประตูมิตินี้ หยางไค่ไม่มีเวลาจะคิดเรื่องอื่นใด สีหน้าของเขากลับมาจริงจังในทันทีและเขารีบนั่งขัดสมาธิลง พลังอันยิ่งใหญ่สายหนึ่งได้หลั่งไหลเข้าสู่จักรวาลน้อยของเขา เสริมสร้างมรดกและรากฐานของมันให้แข็งแกร่งขึ้น ทำให้จักรวาลน้อยของเขาขยายตัวและพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น พลังนี้ไม่มีที่มาและราวกับถือกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่า กระนั้นหยางไค่ก็รู้ดีว่าพลังนี้มาจากโลกศาสตราเทวะ เขาได้หลอมรวมศาสตราเทวะสามชิ้น ซึ่งเทียบเท่ากับการได้รับ 30% จากแก่นแท้ต้นกำเนิดของโลกศาสตราเทวะ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พลังแห่งโลกของโลกศาสตราเทวะมากถึง 30% ถูกฉีดเข้าไปในจักรวาลน้อยของเขา เนื่องจากนี่เป็นการฝึกฝน จึงเสมือนว่าหยางไค่ได้รับพลังนี้มาจากการบ่มเพาะอย่างขยันหมั่นเพียร ไม่มีความเสี่ยงหรือความรู้สึกไม่สบายใดๆ และพลังนี้สามารถหลอมรวมเข้ากับจักรวาลน้อยของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ การหลั่งไหลเข้ามาของพลังอันมหาศาลทำให้จักรวาลน้อยของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ และแม้กระทั่งจิตวิญญาณของเขาก็สั่นไหวตามไปด้วย ครู่ต่อมา สถานการณ์ก็ค่อยๆ คงที่ การตรวจสอบร่างกายของเขาเผยให้เห็นว่าระดับพลังบ่มเพาะของเขาในขอบเขต Open Heaven ขั้นที่หกได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แม้ว่าเขายังไม่ถึงขอบเขต Open Heaven ขั้นที่เจ็ด แต่การพัฒนานี้ก็มากกว่าที่เขาจะได้รับจากการบ่มเพาะอย่างเข้มข้นเป็นเวลาหลายปี ซูหลิงกงเคยกล่าวไว้ว่ามีทางลัดหลายทางในการบ่มเพาะในขอบเขต Open Heaven การฝึกฝนในโลกต้นกำเนิดย่อยก็เป็นหนึ่งในนั้น บัดนี้ดูเหมือนว่าคำกล่าวอ้างเหล่านั้นจะเป็นความจริง การเข้าสู่โลกศาสตราเทวะได้มอบผลลัพธ์ที่คุ้มค่าแก่หยางไค่ถึงเพียงนี้ หากเขาสามารถเข้าไปได้อีกหลายครั้ง การเลื่อนขึ้นสู่ขอบเขต Open Heaven ขั้นที่เจ็ดก็คงเป็นเรื่องง่ายดาย [การได้เป็นบุตรเขยของแดนสวรรค์หยินหยางนี่มันมีประโยชน์จริงๆ!] หยางไค่ลืมตาขึ้นอย่างเบิกบานใจ เพียงเพื่อจะเห็นชายชราเปลือยท่อนบนผู้เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นยืนอยู่ตรงหน้า จ้องมองเขาเขม็ง หยางไค่ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ แต่เขาสัมผัสได้ว่าชายชราดูจะไม่พอใจเขาเล็กน้อยและสีหน้าของเขาก็ค่อนข้างขมุกขมัว "คารวะท่านบรรพชน!" เขารีบโค้งคำนับ บุคคลที่อยู่เบื้องหน้าเขาคือปรมาจารย์ขอบเขต Open Heaven ขั้นที่แปดแห่งแดนสวรรค์หยินหยาง และเป็นบรรพชนผู้เฝ้าทางเข้าสู่โลกศาสตราเทวะ แม้แต่ซูหลิงกงยังต้องแสดงความเคารพต่อหน้าชายผู้นี้ หยางไค่เป็นเพียงปรมาจารย์ขอบเขต Open Heaven ขั้นที่หก ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาจึงไม่กล้าทำตัวโอหังต่อหน้าปรมาจารย์ขอบเขต Open Heaven ขั้นที่แปด "เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อยเลยนะ เจ้าหนู!" อาวุโสสูงสุดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ หยางไค่ไม่เข้าใจเหตุผลของความไม่พอใจของชายชรา จึงได้แต่ตอบตามความจริง "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านบรรพชนและท่านลุงซูขอรับ" ระหว่างการสนทนาของพวกเขา ลำแสงสายหนึ่งพุ่งมาจากที่ไม่ไกลนักและมาถึงในชั่วพริบตา ปรากฏว่าเป็นซูหลิงกง ซึ่งอาจได้รับข้อความจากท่านบรรพชน "เจ้าออกมาแล้วรึ?" ซูหลิงกงสำรวจหยางไค่ด้วยสายตาวัด "เก็บเกี่ยวเป็นอย่างไรบ้าง?" "ขอบคุณสำหรับความห่วงใยขอรับ ท่านลุงซู ข้าเก็บเกี่ยวได้ไม่เลวเลยขอรับ" หยางไค่ตอบพร้อมรอยยิ้ม อาวุโสสูงสุดแค่นเสียงเย็นชา "มันดีเกินกว่าคำว่า 'ไม่เลว' มากนัก โลกศาสตราเทวะสูญเสียพลังแห่งโลกไปถึง 30% ในคราวเดียว! ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย!" ซูหลิงกงตกใจกับข่าวนี้อย่างที่สุด "30%!? ท่านบรรพชน ท่านดูผิดไปหรือเปล่าขอรับ!?" สีหน้าของอาวุโสสูงสุดมืดครึ้มจนแทบจะหยดความหม่นหมองออกมา "ผู้เฒ่าผู้นี้ดูแลและเฝ้าดูโลกศาสตราเทวะมานับพันปี จะดูผิดในเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร? หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าให้เจ้าตรวจสอบด้วยตนเองได้เลย!" เหงื่อเย็นไหลซึมออกจากหน้าผากของซูหลิงกง และเขาก็ส่งยิ้มประจบประแจง "โปรดใจเย็นก่อนขอรับท่านบรรพชน ผู้น้อยเพียงแค่พูดโดยไม่คิด ไม่มีทางที่ท่านจะดูผิดไปได้ขอรับ" จากนั้น เขาก็หันไปจ้องหยางไค่ "เจ้าเด็กเหลือขอ นี่เจ้าหลอมรวมศาสตราเทวะไปสามชิ้นเลยรึ!?" หยางไค่รู้สึกผิดขึ้นมาทันที "เอ่อ... อาจจะขอรับ?" แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าการขโมยพลังแห่งโลกของโลกศาสตราเทวะไป 30% นั้นทำให้อาวุโสสูงสุดไม่พอใจในระดับหนึ่ง ซูหลิงกงตบหน้าผากตัวเอง "อะไรกัน... ช่างกล้าบ้าบิ่นเสียจริง! เจ้าไม่กลัวว่าท้องจะระเบิดตายหรือไร!?" หยางไค่สูดจมูก "ข้าหลอมรวมพวกมันไปแล้วนี่ขอรับ ท่านลุงซูก็ไม่ได้บอกว่าข้าไม่สามารถหลอมรวมสามชิ้นได้นี่ขอรับ" เขาไม่กล้าพูดถึงแผนการเดิมที่จะหลอมรวมศาสตราเทวะทั้งหกชิ้น เพราะกลัวว่าจะถูกสังหาร ณ ตรงนั้น! ซูหลิงกงถึงกับพูดไม่ออกเล็กน้อย "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะหลอมรวมมันได้ถึงสามชิ้น! คนส่วนใหญ่มักจะถูกส่งกลับมาหลังจากหลอมรวมศาสตราเทวะได้เพียงชิ้นเดียว เจ้าทำได้อย่างไร?" หยางไค่ตอบ "ข้าได้รับศาสตราเทวะมาชิ้นหนึ่งและหลอมรวมมันจนเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย จากนั้น ข้าก็รวบรวมศาสตราเทวะอีกสองสามชิ้นแล้วทำซ้ำกระบวนการเดิม สุดท้ายข้าก็หลอมรวมพวกมันทั้งหมดในคราวเดียว" "ทำแบบนั้นได้ด้วยรึ?" ซูหลิงกงถึงกับงุนงง อาวุโสสูงสุดแค่นเสียงเบาๆ "ไม่ใช่ว่าใครก็ทำแบบนั้นได้ เจ้าไม่รู้รึว่าแรงผลักไสของโลกนั้นรุนแรงเพียงใด? ต่อให้วิธีการของเจ้าได้ผล เจ้าก็จะไม่สามารถหลอมรวมได้มากนักหากไม่สามารถต้านทานแรงผลักไสได้ การที่สามารถหลอมรวมศาสตราเทวะได้ถึงสามชิ้นเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสามารถของเจ้า" "ขอบคุณสำหรับคำชมขอรับท่านบรรพชน!" หยางไค่ตอบอย่างนอบน้อม ซูหลิงกงขมวดคิ้วถาม "ท่านบรรพชน หมายความว่าในอนาคตอันใกล้นี้จะไม่มีใครสามารถเข้าสู่โลกศาสตราเทวะได้อีกหรือขอรับ?" อาวุโสสูงสุดส่ายศีรษะ "ข้าเกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น การสูญเสียพลังแห่งโลกไป 30% ในคราวเดียวเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โลกศาสตราเทวะได้รับความเสียหายอย่างหนัก ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 100 ปีในการฟื้นตัว" สีหน้าของซูหลิงกงเคร่งขรึม "100 ปีในโลกภายนอกก็เท่ากับ 10,000 ปีในโลกศาสตราเทวะ" เขาตบมือลงบนท้ายทอยของหยางไค่จนเกือบจะทำให้เขากระเด็น พร้อมกับดุด่าอย่างเกรี้ยวกราด "ดูสิว่าเจ้าทำเรื่องดีๆ อะไรลงไป เจ้าเด็กเหลือขอ!" หยางไค่นิ่งเงียบ แต่ในใจคิดว่า [มันเป็นความผิดของข้าได้อย่างไร? ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกศาสตราเทวะเลยก่อนที่จะเข้าไป หลังจากเข้าไปแล้วข้าถึงค่อยๆ ค้นพบสิ่งที่ต้องทำ] อย่างไรก็ตาม เป็นความจริงที่เขาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์มหาศาล ดังนั้นเขาจึงไม่อาจโต้เถียงอะไรได้ เกรงว่าซูหลิงกงจะโกรธจนอับอาย ... "ท่านบรรพชน ศิษย์มีคำถามขอรับ!" หยางไค่ประสานหมัด แม้ว่าอาวุโสสูงสุดจะบูดบึ้ง แต่เขาก็รู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของหยางไค่ ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครบอกหยางไค่ว่าเขาไม่สามารถหลอมรวมศาสตราเทวะหลายชิ้นได้ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น อาวุโสสูงสุดจึงถามกลับ "เจ้าสงสัยสินะว่าเกิดอะไรขึ้นภายในโลกศาสตราเทวะหลังจากที่เจ้าจากมา?" หยางไค่ประหลาดใจ "ท่านบรรพชนทราบได้อย่างไรขอรับ?" อาวุโสสูงสุดแค่นเสียง "ทุกคนที่ออกมาล้วนถามคำถามนี้ เป็นเรื่องธรรมดาที่จะเกิดความผูกพันกับโลกใบนั้นหลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมานานหลายสิบปีหรือแม้กระทั่งหลายร้อยปี มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์!" เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวต่อ "แทนที่จะได้ยินจากผู้เฒ่าผู้นี้ เจ้าควรจะได้เห็นสถานการณ์ด้วยตาของเจ้าเอง" ขณะที่พูดเช่นนั้น เขาก็โบกแขนเบาๆ และวังวนเบื้องหน้าเขาก็พลันปรากฏภาพขึ้นมา หยางไค่จ้องมองอย่างใกล้ชิดและเห็นว่าภาพนั้นคือฉากของเขตหวงห้ามของนิกายโอสถลี้ลับ ร่างหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในเขตหวงห้ามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อมองใกล้ๆ หยางไค่ก็ตกใจและอุทานออกมา "นั่น... นั่นมันข้าไม่ใช่รึ!?" บุคคลในเขตหวงห้ามนั้นเหมือนกับเขาทุกประการ ทั้งรูปร่าง หน้าตา และอุปนิสัย ไม่มีความแตกต่างแม้แต่น้อย "ทำไมข้ายังอยู่ที่นั่น?" หยางไค่เต็มไปด้วยความสงสัย ซูหลิงกงอธิบายว่า "ก็เพราะว่าเขานั้นคือตัวตนที่มีอยู่ในโลกใบนั้นตั้งแต่แรกแล้วยังไงล่ะ!"