ตอนที่ 210 บุกเข้ามาในเขตฝึกฝนสุดโหด "ที่นี่คือที่ไหนกัน?" เฟิ่งจิ่วจ้องมองพวกเขาด้วยความฉงน "ฉันแค่เห็นว่าในป่านี้มีธงสีสันสดใสปักอยู่ และฉันก็ยังหาทางออกไปจากที่นี่ไม่ได้เลยหลังจากเดินมาครึ่งค่อนวัน นี่มันสถานที่ต้องสาปอะไรกัน?" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองคนจึงเริ่มเชื่อสนิทใจว่าเขาแค่ต้องการถามทางจริงๆ ชายหนุ่มรูปร่างค่อนข้างเจ้าเนื้อจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจพลางกล่าวว่า "นี่คุณพี่ครับ คุณทำเกินไปแล้วนะ คุณไล่ตามพวกเรามาตั้งครึ่งค่อนวันเพื่อถามทางแค่นี้เนี่ยนะ? แล้วยังทำให้พวกเราสองคนแทบช็อกตาย!" "อ้อ... สรุปว่าที่นี่คือที่ไหนกันแน่ล่ะ? แล้วทำไมพอเห็นหน้าฉันพวกคุณถึงได้รีบโกยแน่บกันขนาดนั้น?" เฟิ่งจิ่วถามด้วยความไม่เข้าใจ "ที่นี่คือสถานที่ฝึกฝนอันเข้มงวด ภายในป่าแห่งนี้มีสามสำนักรวมตัวกันอยู่ พร้อมด้วยเหล่านักโทษตัวฉกาจและผู้บำเพ็ญนอกรีตที่ทางสถาบันสตาร์รี่คลาวด์จับกุมตัวมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเราเป็นผู้บำเพ็ญจากหนึ่งในสำนักนั้น และเช่นเดียวกับสำนักอื่นๆ รวมถึงผู้บำเพ็ญจากสถาบันสตาร์รี่คลาวด์ พวกเรามาที่นี่เพื่อรับการฝึกฝนอันเข้มงวด" "แล้วพวกคุณวิ่งหนีอะไรกัน?" เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วถาม [ที่นี่คือสถานที่ฝึกฝนงั้นเหรอ? มิน่าล่ะถึงได้เจอค่ายกลอักขระตั้งมากมายก่อนหน้านี้ รวมถึงค่ายกลเขตแดนป้องกันนั่นด้วย] หากเธอไม่มีแหวนมิติอยู่กับตัว เธอคงไม่สามารถฝ่าค่ายกลเขตแดนนั้นออกมาได้เป็นแน่ "ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้พวกผู้บำเพ็ญเฮงซวยจากสำนักเอเลแกนท์ สเปลนเดอร์นั่นแหละ! พวกมันกลับกลอกทั้งปล้นทั้งฆ่า!" เจ้าอ้วนกล่าวอย่างโกรธแค้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความฉุนเฉียว "ศิษย์ร่วมสำนักของพวกเราหลายคนเดิมทีเดินทางไปพร้อมกับพวกมัน และพวกเราก็จัดการพวกสัตว์อสูรและเหล่านักโทษมารร้ายไปได้ไม่น้อยระหว่างทาง ซึ่งเราก็ได้ส่วนแบ่งจากการริบสมบัติมาไม่น้อย แต่ไอ้พวกโฉดชั่วนั่นกลับเกิดความโลภเข้าครอบงำ พวกมันละเมิดข้อตกลงระหว่างสำนักและสถาบัน โดยบอกว่าคงไม่มีใครรู้หรอกหากพวกเราถูกปิดปากตาย ไอ้พวกสารเลวนั่น! ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ ฉันจะรายงานอาจารย์เจ้าสำนักให้ทวงความยุติธรรมให้พวกเราแน่นอน!" "ว้าว!" เฟิ่งจิ่วพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจแล้ว ก่อนจะถามต่อว่า "แล้วพวกคุณยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?" "มันไม่ได้ออกไปกันง่ายๆ หรอกนะ" ชายหนุ่มทั้งสองกล่าวอย่างท้อแท้ "ที่นี่มีการตั้งค่ายกลเขตแดนเอาไว้ ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่คนนอกจะเข้ามา หรือคนข้างในจะออกไป..." ทันทีที่เสียงของพวกเขาขาดหายไป ทั้งสองก็ดูเหมือนจะเพิ่งนึกอะไรออก จึงหันมามองเฟิ่งจิ่วด้วยความตกตะลึง "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง? คุณไม่ใช่คนจากสำนักต่างๆ และก็ไม่ใช่คนจากสถาบันด้วย คุณไม่ใช่ผู้บำเพ็ญมารหรือนักโทษเด็ดขาด แล้วคุณเข้ามาได้ยังไงกัน?" เฟิ่งจิ่วลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบมองทั้งสองคนแล้วกล่าวว่า "ฉันจะบอกความจริงให้ฟังแล้วกัน! จริงๆ แล้วฉันเป็นนักเรียนของสถาบันสตาร์รี่คลาวด์ แต่เพราะฉันไปบังเอิญล่วงเกินใครเข้า เลยถูกซุ่มโจมตีจนหมดสติก่อนจะถูกโยนเข้ามาในที่แห่งนี้ นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน" "คุณเป็นนักเรียนของสถาบันสตาร์รี่คลาวด์งั้นเหรอ?" ชายหนุ่มรูปร่างผอมกว่าถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "แล้วทำไมคุณถึงไม่สวมชุดยูนิฟอร์มของสถาบันสตาร์รี่คลาวด์ล่ะ?" เฟิ่งจิ่วกรอกตาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หมดหนทางเต็มทน "ฉันบอกคุณไปแล้วไงว่าฉันถูกตีจนสลบแล้วถูกจับโยนเข้ามาที่นี่ ฉันจะไปสวมชุดยูนิฟอร์มอยู่ได้ยังไงกันล่ะ?" ชายหนุ่มทั้งสองเองก็ไม่ได้รู้เรื่องราวภายในสถาบันสตาร์รี่คลาวด์มากนัก แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดประกอบกับพิจารณาว่าค่ายกลเขตแดนที่ครอบคลุมสถานที่นี้ไว้นั้นไม่ใช่สิ่งที่คนนอกจะบุกรุกเข้ามาได้ง่ายๆ พวกเขาจึงเริ่มเชื่อว่าสถานการณ์ต้องเป็นไปอย่างที่เด็กหนุ่มพูด นั่นคือเขาไปล่วงเกินใครบางคนจนถูกโยนเข้ามาที่นี่ ดังนั้นทั้งสองจึงสบตากันแล้วตัดสินใจไม่ซักไซ้ไล่เลียงอะไรอีก เจ้าอ้วนมองเฟิ่งจิ่วแล้วกล่าวว่า "การจะออกไปจากที่นี่ได้ เราต้องสะสมคะแนนประสบการณ์ให้ครบหนึ่งพันแต้ม ดูจากสภาพของคุณแล้ว ฉันเดาว่าคุณคงไม่มีแม้กระทั่งป้ายหยกประสบการณ์หรอกใช่ไหม" เฟิ่งจิ่วกำลังควานหาคำตอบในความมืด เพราะเธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสำนักหรือสถาบันพวกนี้ ดังนั้นเมื่อได้ยินเจ้าอ้วนพูดแบบนั้น เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยว่า "ฉันจะสะสมคะแนนได้อย่างไร? แล้วมันเกี่ยวกับป้ายหยกประสบการณ์ยังไง?" เมื่อได้ยินเฟิ่งจิ่วถามเช่นนั้น มุมปากของชายหนุ่มทั้งสองก็กระตุกขณะมองเด็กหนุ่มตรงหน้า "นี่คุณพี่ครับ คุณไม่รู้เรื่องนี้เลยงั้นเหรอ? เป็นไปได้ไหมว่าคุณเป็นเพียงศิษย์ระดับล่างสุดชุดสีเขียวของสตาร์รี่คลาวด์น่ะ?"