บทที่ 119: วิชาลับ วิชาสัตว์คลั่ง ในที่สุด ก็ถึงตาของหลู่หมิงและหลิงคงในรอบที่เจ็ด บรรยากาศทั่วทั้งลานประลองถูกจุดประกายขึ้นจนร้อนระอุ ในเขตพื้นที่ของตำหนักพยัคฆ์ขาว "หลิงคง อย่าได้ออมมือเมื่อต้องรับมือกับหลู่หมิง ทางที่ดีที่สุดคือทำให้มันพิการไปเลย!" ต้วนอวี้หยุนหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ต้วนอวี้หยุนหยาง นี่เจ้ากำลังสั่งข้าอย่างนั้นหรือ? ข้าจะบอกอะไรให้นะ ข้า หลิงคง ไม่ใช่สุนัขของตระกูลต้วนอวี้ อย่าได้ใช้โทนเสียงแบบนั้นมาพูดกับข้า" หลิงคงแสยะยิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความโอหัง "หลิงคง เจ้า... หมายความว่าอย่างไร? หลู่หมิงคือศัตรูของตำหนักพยัคฆ์ขาวนะ" ชายหนุ่มอีกคนจากตระกูลต้วนอวี้กล่าวด้วยสีหน้าปั้นยาก "เขาเป็นศัตรูของตระกูลต้วนอวี้ ไม่ใช่ของข้า" หลิงคงตอบโต้ "อย่างไรก็ตาม ข้าจะทุ่มเทสุดกำลัง ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ตระกูลต้วนอวี้ แต่เป็นเพราะหลู่หมิงคือคู่ต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม!" หลิงคงเม้มริมฝีปากและกล่าวต่อ พูดจบ ร่างของเขาก็พุ่งวาบไปในอากาศ มุ่งตรงสู่ลานประลอง "หลิงคงคนนี้ อาศัยว่ามีปู่เป็นผู้อาวุโสชุดทอง ช่างไร้ระเบียบวินัยสิ้นดี เขาคือตัวหายนะชัดๆ!" ชายหนุ่มจากตระกูลต้วนอวี้คนเดิมกล่าว "ไม่ต้องกังวล ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องยอมสยบให้เราเอง" ต้วนอวี้หยุนหยางแค่นเสียงเยาะ บนลานประลอง หลู่หมิงและหลิงคงยืนเผชิญหน้ากัน "หลู่หมิง สู้ๆ นะ!" "ศิษย์พี่หลู่หมิงไร้เทียมทาน!" เหล่าลูกศิษย์ตำหนักหงส์แดงต่างตะโกนเชียร์และให้กำลังใจหลู่หมิง "หลิงคงไร้พ่าย หลิงคงลุยเลย!" "ศิษย์พี่หลิงคง อัดหลู่หมิงให้ยับ! เขาต้องชนะแน่นอน!" เหล่าลูกศิษย์จากตำหนักพยัคฆ์ขาวเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ต่างพากันส่งเสียงคำรามเชียร์ หลังจากนั้น ลูกศิษย์ของทั้งสองฝ่ายก็เริ่มจ้องหน้ากันอย่างดุเดือด การแข่งขันยังไม่ทันเริ่ม แต่คนของทั้งสองตำหนักก็ดูเหมือนจะพร้อมห้ำหั่นกันเสียแล้ว "หลู่หมิง ข้ารู้ว่าเจ้ายังซ่อนพลังเอาไว้ สายเลือดของเจ้าไม่เคยปะทุออกมาเลย จงแสดงพลังทั้งหมดให้ข้าเห็นเสีย ข้าเองก็จะไม่มีคำว่าเมตตาให้เจ้าเช่นกัน" หลิงคงมองลงมาจากที่สูง ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย "นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการพอดี!" หลู่หมิงยิ้มตอบ "ดี ฮ่าๆ!" หลิงคงหัวเราะร่า ทั้งสองสบตากัน ตูม! ตูม! ทันใดนั้น ทั้งสองก็เคลื่อนที่พร้อมกัน ลานประลองสั่นสะเทือนขณะที่ร่างสองร่างพุ่งเข้าหากัน "วิชาพลองวายุปีศาจ—แยกภูผา!" "วิชาหอกเพลิง—ขุนเขาพินาศ!" พลองเหล็กกลางอากาศและหอกยาวของหลู่หมิงเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง เคร้ง! ประหนึ่งอสูรกายโบราณสองตนพุ่งชนกัน เสียงตูมสนั่นหวั่นไหวเลื่อนลั่นไปทั่วบริเวณ ณ จุดที่หอกและพลองเหล็กประทะกัน แสงสีแดงและเหลืองระเบิดออกอย่างรุนแรง กลายเป็นพายุขนาดมหึมาที่พัดโหมไปทุกทิศทาง แม้แต่ผู้ที่อยู่บนอัฒจันทร์โดยรอบซึ่งห่างออกไปหลายร้อยเมตร ยังรู้สึกถึงลมกรรโชกแรงจนแทบจะปลิวตกจากที่นั่ง "นี่มัน... เขาไม่แข็งแกร่งเกินไปหน่อยหรือ? พลังระดับนี้คืออะไรกัน? นี่น่ะหรือพลังของระดับปรมาจารย์?" ลูกศิษย์บางคนอุทานด้วยความสยดสยอง เพียงแค่กระบวนท่าเดียว พลังทำลายล้างก็น่ากลัวถึงเพียงนี้ บนลานประลอง ทั้งสองแลกหมัดแลกเท้ากันจนต่างฝ่ายต่างต้องถอยร่นไปเจ็ดหรือแปดก้าว 'ช่างเป็นพลังที่มหาศาลนัก ร่างกายของหลิงคงแข็งแกร่งยิ่งกว่าข้าเสียอีก มันถึงระดับกายานวดาราขั้นสองระดับสูงแล้ว และวิชายุทธ์ระดับลึกซึ้งของเขาก็ถึงจุดสูงสุดของขั้นที่สี่ ซึ่งไม่ด้อยไปกว่าข้าเลย ดูเหมือนว่าข้าคงไม่สามารถเอาชนะเขาได้ด้วยพลังเพียงหกสิบส่วนเสียแล้ว' หลู่หมิงครุ่นคิด ความแข็งแกร่งของปราณแท้จริงในร่างหลู่หมิงนั้นเหนือกว่าระดับปรมาจารย์ขั้นเก้าทั่วไปอยู่มาก ในการปะทะเมื่อครู่ เขาใช้พลังไปเพียงหกสิบส่วนเท่านั้น "เอาล่ะ มาต่อกัน!" หลิงคงคำรามกลางอากาศ กล้ามเนื้อของเขาขยับเขยื้อนราวกับแผ่นเหล็ก ก่อนจะพุ่งเข้าหาหลู่หมิงด้วยความเร็วสูง "ถ้าอย่างนั้นก็เจ็ดสิบส่วน!" ดวงตาของหลู่หมิงเป็นประกาย เขาใช้ปลายเท้าถีบพื้น ร่างพุ่งออกไปราวกับสายลม เคร้ง! เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงอีกครั้ง ครั้งนี้ หลิงคงเป็นฝ่ายกระเด็นถอยกลับไปกลางอากาศ ในขณะที่หลู่หมิงเพียงแค่โงนเงนเล็กน้อยเท่านั้น "หลู่หมิงเป็นฝ่ายได้เปรียบ! เขาจะชนะแล้วใช่ไหม?" "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก รอดูไปก่อน!" ตูม! หลังจากตั้งหลักได้กลางอากาศ หลิงคงก็พุ่งเข้าใส่หลู่หมิงราวกับสัตว์ป่าที่กำลังบ้าคลั่ง เคร้ง! เคร้ง! ทั้งสองยังคงแลกกระบวนท่ากันอย่างต่อเนื่อง หลิงคงถูกบีบให้ถอยกลับไปทุกครั้ง แต่ในพริบตาถัดมาเขาก็จะพุ่งกลับมาใหม่ เพียงชั่วอึดใจ ทั้งสองก็แลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันไปมากกว่าสิบครั้งแล้ว ทุกคนในที่นั้นต่างกลั้นหายใจเฝ้ามองโดยไม่กะพริบตา เหล่าคนรุ่นเยาว์บางคนถึงกับตื่นเต้นจนตัวสั่น มันช่างเร้าใจและรุนแรงยิ่งนัก ทั้งสองปะทะกันด้วยกำลังต่อกำลังอย่างตรงไปตรงมา เรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน ซึ่งเป็นสิ่งที่สร้างความตระหนกได้มากที่สุด ในพื้นที่ของทั้งสี่ตำหนัก มีบางคนที่แสดงสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง ตัวอย่างเช่น ซูซ่งที่อยู่อันดับแปด ตงเซ่ออันดับเก้า และเหลยตงอันดับสิบ นั่นเป็นเพราะความแข็งแกร่งที่ทั้งสองแสดงออกมานั้นเกือบจะเทียบเท่ากับพวกเขาแล้ว เคร้ง! ด้วยการโจมตีอีกหนึ่งครั้ง หลิงคงถูกบีบให้ถอยหลังไปเจ็ดหรือแปดก้าว ครั้งนี้เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่ต่อ "ฮ่าๆ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ มันสะใจเกินไปแล้ว หลู่หมิง เจ้าไม่เหมือนพวกหน้าสวยที่ถือกระบี่สลักลายและเรียนแต่วิชาตัวเบาลื่นไหลพวกนั้นเลย พวกนั้นน่ะไม่เหมือนลูกผู้ชายสักนิด หลังการแข่งขังจบ ข้าต้องขอเลี้ยงเหล้าเจ้าสักมื้อแล้ว" หลิงคงหัวเราะลั่น "ตกลง ข้าจะรอเหล้าของเจ้า!" หลู่หมิงยิ้ม ดวงตาลุกโชนด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ การปะทะกันโดยตรงเช่นนี้ทำให้เลือดในกายของหลู่หมิงเดือดพล่านเช่นกัน "อย่างไรก็ตาม หลู่หมิง หากเจ้ามีดีเพียงเท่านี้ ข้าจะเป็นผู้ชนะในรอบนี้เอง" หลิงคงกล่าวพร้อมกับเลียริมฝีปาก ตูม! หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของหลิงคงก็ส่องประกายด้วยแสงสีแดงฉานราวกับโลหิต เมื่อสายเลือดของเขาปะทุออกมา สายเลือดของเขาคือสายเลือดระดับหก ในสำนักกระบี่ลึกลับ อัจฉริยะระดับแนวหน้าส่วนใหญ่จะมีสายเลือดระดับห้า มีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่จะมีสายเลือดระดับหก มันดุดันราวกับพายุ และสูงส่งราวกับท้องฟ้า ในบรรดาศิษย์ใหม่รุ่นนี้ไม่มีใครมีสายเลือดระดับหกเลยสักคนเดียว ก่อนที่หลู่หมิงจะก้าวขึ้นมามีอำนาจ หลายคนเคยกล่าวว่าศิษย์ใหม่ปีนี้อ่อนแอที่สุดในรอบหลายปี แน่นอนว่าในตอนนี้ ทุกคนที่เคยพูดเช่นนั้นต่างพากันหุบปากเงียบกริบ เปรี้ยง! เปรี้ยง! ในขณะเดียวกับที่สายเลือดของหลิงคงพุ่งพล่าน ร่างกายของเขาก็ส่งเสียงลั่นเกรียวกราวราวกับถั่วที่ถูกคั่วในกระทะ ไม่นานนักกล้ามเนื้อของเขาก็ขยายตัว กระดูกเคลื่อนที่ และเริ่มบวมพองขึ้น เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างกายของหลิงคงก็ขยายขนาดขึ้นหลายเท่าตัว เขาดูราวกับลิงยักษ์ และมีกลิ่นอายที่ดุร้ายและโหดเหี้ยมแผ่ออกมา "วิชาสัตว์คลั่ง! วิชาลับ วิชาสัตว์คลั่ง! หลิงคงถึงกับบรรลุวิชาสัตว์คลั่งได้แล้ว!" "ด้วยความแข็งแกร่งของหลิงคงบวกกับวิชาสัตว์คลั่ง เขาจะน่ากลัวขนาดไหนกัน?" "นี่คือพลังของผู้ติดอันดับหนึ่งในห้าชัดๆ!" เสียงอุทานดังระงมมาจากอัฒจันทร์ "ที่แท้มันคือวิชาสัตว์คลั่งนี่เอง!" ดวงตาของหลู่หมิงวูบไหว นี่คือสิ่งที่หัวฉือไม่ได้บันทึกเอาไว้ วิชาสัตว์คลั่งเป็นวิชาลับที่ทำให้ผู้ใช้สามารถแปลงร่างเป็นกึ่งอสูรและเพิ่มพละกำลังได้มหาศาล อย่างไรก็ตาม จุดอ่อนของมันคือระยะเวลาที่คงอยู่ได้ไม่นาน และเป็นการสร้างภาระอย่างหนักให้แก่ร่างกาย หลังจากใช้งานแล้ว ร่างกายจะอ่อนแอไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง "รับท่าของข้าไป!" หลิงคงคำรามกลางอากาศและพุ่งเข้าใส่หลู่หมิงราวกับวานรยักษ์ ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก การปะทุของสายเลือดและวิชาสัตว์คลั่งทำให้พลังต่อสู้ของหลิงคงเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า ตูม! พลองเหล็กอันหนาหนักฟาดลงมาที่หลู่หมิง พลองโลหะทลายอากาศธาตุจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น มันช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด "ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะใช้พลังฝึกตนทั้งหมดร้อยส่วน!" ดวงตาของหลู่หมิงวาบแสง ลมปราณแท้จริงในร่างกายของเขาปะทุออกมาอย่างกะทันหัน ตูม! ในขณะนั้น ร่างของหลู่หมิงก็ระเบิดกลิ่นอายที่น่าเกรงขามออกมา กระแสลมปราณแท้จริงอันทรงพลังมหาศาลห่อหุ้มไปทั่วร่าง วูบ! วูบ! วูบ! ในพริบตานั้น จางมู่หยุน, ต้วนอวี้หยุนหยาง, ปู้ชิงข่าย และต้วนกาง ต่างลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งของตนพร้อมกัน