บทที่ 178 - ตาของคุณแล้ว "ผมไม่ได้ทำสิ่งนี้เพื่อคุณ ผมทำเพื่อตัวเองต่างหาก ผมเองก็วางแผนจะหาผลประโยชน์จากคุณเหมือนกับที่พวกนั้นทำนั่นแหละ" "ผมต้องการให้คุณมาเป็นมือขวาของผม อยากให้คุณทำงานให้ผมและยอมทุ่มเทให้ผม เหมือนกับที่คุณกำลังทำงานและทุ่มเทให้พวกนั้น" "แต่ข้อแตกต่างก็คือ... ผมรู้ว่าคุณมีค่าแค่ไหน และผมจะไม่มีวันปล่อยให้สถานการณ์ครอบครัวของคุณแย่ลงไปกว่าเดิมเด็ดขาด" เลียมถอนหายใจแล้วลุกขึ้นยืน "เอาละ ผมพูดทุกอย่างที่อยากพูดไปหมดแล้ว ตอนนี้ตาของคุณแล้ว และการตัดสินใจก็ขึ้นอยู่กับคุณ" "ติดต่อผมมาได้ทุกเมื่อที่คุณเลือกได้แล้ว ไม่ต้องรีบร้อน แต่ยิ่งคุณตัดสินใจเร็วเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดีต่อเราทั้งคู่เท่านั้น" "ผมคงไม่ต้องเตือนคุณหรอกนะว่าเกมนี้กำลังเติบโตเกินขีดจำกัดไปมากแค่ไหนในทุกๆ วัน ดังนั้นแม้แต่ชั่วโมงเดียวก็มีค่า" "ถ้าคุณมาร่วมมือกับผมเร็วพอ ผมก็ไม่จำเป็นต้องให้คุณกู้เงินนั่นเลย คุณสามารถหาเงินจำนวนนั้นได้ด้วยตัวเอง แต่ถ้าคุณมาเข้าพวกช้ากว่านั้น... ผมก็ยังช่วยคุณได้อยู่ดี เพียงแต่เงื่อนไขทุกอย่างจะเปลี่ยนไป" "คิดให้รอบคอบและรีบตัดสินใจซะ" หลังจากพูดสิ่งที่ตั้งใจไว้จบ เลียมก็เหลือบมองชายหนุ่มที่กำลังตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าให้ ก่อนจะเริ่มเดินจากไป เขาไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะสามารถหว่านล้อมคนคนนี้ได้ในทันที แต่การลองดูก็ไม่เสียหายอะไร อย่างไรเสีย เขาก็รู้เรื่องราวชีวิตของคนคนนี้เพียงแค่เศษเสี้ยวเท่านั้น เพราะในอนาคตชายคนนี้จะกลายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก แต่ในตอนนี้ เขายังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตในปัจจุบันและสถานการณ์ที่อีกฝ่ายกำลังเผชิญอยู่เลย จากวิธีที่เพื่อนร่วมทีมปฏิบัติกับเขา และข้อมูลเพียงเล็กน้อยที่เลียมมีอยู่ เขาจึงได้แต่คาดเดาสิ่งต่างๆ อย่างคร่าวๆ แล้วเริ่มลงมือทำ ตอนนี้เขาก็ได้แต่รอคอยผลลัพธ์อย่างอดทน แม้ว่าการมีพันธมิตรแบบนั้นจะเป็นเรื่องดี แต่เขาก็ไม่ได้กังวลนักหากมันจะไม่เป็นไปตามที่หวัง เลียมเดินกลับไปหาเม่ยเม่ยน้องสาวของเขาและเสิ่นเยว่อย่างเงียบๆ ซึ่งทั้งคู่กำลังยืนอยู่ใกล้กับโกเลมป้องกัน ตอนนี้เขาสะสางทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หรือเกือบทั้งหมด เพราะยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่รบกวนใจเขาอยู่ "ทั้งสองกิลด์ต่างก็ต้องการรับผมเข้าพวก แต่พวกเขากลับเลือกใช้ไม้เรียวและพยายามกดดันผม แทนที่จะใช้วิธีหลอกล่อด้วยผลประโยชน์อย่างนั้นเหรอ?" "เหอะ... น่าสนใจแฮะ... อืม..." "มันเหมือนกับว่าพวกเขารู้มาล่วงหน้าแล้วว่าผมไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆ" เลียมคลึงขมับด้วยมือแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนหน้านี้เขามีเพียงแค่ลางสังหรณ์ แต่ตอนนี้เขามั่นใจเกือบเต็มร้อยแล้วว่ามี 'ยุง' ตัวหนึ่งกำลังบินวนเวียนอยู่ไม่เลิก และพยายามจะดูดเลือดของเขา ใครบางคนกำลังจงใจทำให้เรื่องต่างๆ มันยากสำหรับเขาอยู่เบื้องหลัง "ไว้ฉันจะจัดการกับแกทีหลัง" เลียมยกเลิกการทำงานของโกเลมป้องกัน เนื่องจากไม่มีใครเหลืออยู่ในบริเวณรอบๆ อีกแล้ว คนส่วนใหญ่ที่ตามพวกเขามาไม่ตายก็หนีไปไกลจากจุดนั้นแล้ว "พี่คะ พี่คุยอะไรกับคนนั้นตั้งนานน่ะ? พี่รู้จักเขาเหรอ? เขาดูเหมือนคนต่างชาติเลยนะ" เม่ยเม่ยเขย่งเท้า พยายามมองดูว่าเดเร็กยังคงนั่งอยู่ที่เดิมหรือไม่ "พี่คะ เขายังมองพวกเราอยู่เลย" เธอเสริม เลียมคว้าศีรษะเล็กๆ นั้นด้วยมือทั้งสองข้างแล้วหันมาทางเขา "เลิกสนใจหมอนั่นได้แล้ว สนใจทางนี้ดีกว่า เรายังมีเรื่องอื่นต้องคุยกัน" เขาดีดหน้าผากเด็กสาวเบาๆ แล้วเปิดแผนที่ตรงหน้าผู้หญิงทั้งสองคน จากนั้นเขาก็เริ่มชี้ไปยังสถานที่ห่างไกลไม่กี่แห่งในอาณาจักรเกรช ซึ่งเป็นจุดที่ให้แต้มประสบการณ์สูง มีหนังสือทักษะ และมีวัสดุหายากดรอป "ผมอยากให้พวกคุณทั้งคู่ไปที่จุดเหล่านี้ และฝึกฝนด้วยการต่อสู้กับพวกสัตว์อสูรระดับอีลิทที่นั่น" เลียมอธิบาย เท่าที่เขาคิดได้ วิธีที่ดีที่สุดในการทำให้ทั้งสองคนนี้ไม่ไปก่อเรื่องยุ่งยากก็คือการมอบภารกิจให้ทำเยอะๆ อันที่จริง เขาเพิ่งจะได้ไอเดียนี้ตอนที่กำลังคุยกับเดเร็กเมื่อครู่นี้นี่เอง วิธีนี้จะทำให้ทั้งสองคนมีเป้าหมายที่ต้องบรรลุ และไม่วิ่งเล่นไปทั่วตามใจชอบ มันจะช่วยให้พวกเธอห่างไกลจากปัญหา และในขณะเดียวกันก็สามารถหาเงินและเก็บประสบการณ์ไปได้ด้วย เขาจึงอธิบายรายละเอียดและสิ่งสำคัญที่ต้องจำให้ทั้งคู่ฟังอย่างละเอียด และมอบแผนที่การเก็บเลเวลแบบครบวงจรซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่คนส่วนใหญ่เลือกใช้ฟาร์มเลเวล "จำไว้นะ ให้ความสำคัญกับการฝึกฝนและการต่อสู้เป็นอันดับแรก นั่นสำคัญกว่าการไปอัปเลเวลอาชีพอื่นหรือฝึกทำตามสูตรการผลิต" "และอย่าพยายามไปสู้กับอะไรที่เลเวลสูงกว่าพวกคุณหลายระดับโดยการพึ่งพาแต่โกเลมล่ะ วิธีนั้นอาจจะช่วยให้ได้ของเร็วขึ้น แต่ทักษะของพวกคุณจะไม่พัฒนาอย่างที่ควรจะเป็น" "พวกคุณทั้งคู่ต้องรู้วิธีการต่อสู้อย่างถูกต้อง อย่าใช้โกเลมโดยไม่จำเป็น ใช้พวกมันเฉพาะตอนที่ตกอยู่ในอันตรายเท่านั้น" "พวกคุณสามารถเรียกเก็บหรือเรียกใช้งานพวกมันได้ตามต้องการ" เขาให้คำแนะนำแก่ทั้งคู่อย่างอดทน จากนั้นจึงเปิดใช้งานพอร์ทัลเนเธอร์เพื่อเริ่มธุระหลักของเขา "อา นี่มันอะไรกันคะ?" ทั้งเม่ยเม่ยและเสิ่นเยว่ต่างอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นพลังงานสีดำหมุนวนก่อตัวขึ้นตรงหน้า แต่เลียมเหนื่อยเกินกว่าจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง "แค่จำสิ่งที่ผมพูดไว้ก็พอ และนี่ เอาทาลอนไว้กับพวกคุณด้วย มันจะช่วยให้การเดินทางเร็วขึ้นมาก ผมจะแวะมาดูพวกคุณเป็นระยะๆ" "ทำตัวดีๆ ล่ะ และแจ้งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทุกเรื่องให้ผมรู้ในแชทด้วยนะ?" เขารู้สึกเหมือนแม่ที่กำลังส่งลูกๆ ไปเรียนชั้นอนุบาลไม่มีผิด โชคร้ายที่สถานที่แห่งนี้อันตรายเกินไป เขาจึงต้องปกป้องเกินเหตุแบบนี้ จากนั้นเลียมพร้อมกับลูน่าก็หายตัวเข้าไปในพอร์ทัล ซึ่งปิดลงทันทีหลังจากที่พวกเขาจากไป เสิ่นเยว่และเม่ยเม่ยกลายเป็นมนุษย์เพียงสองคนที่เหลืออยู่ในจุดนั้น ท่ามกลางซากศพมากมาย พวกเธอมองดูโกเลมยักษ์สองตัวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อรอรับคำสั่ง แล้วลอบกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า พลังนี้มันมากเกินไปจริงๆ ฉากนองเลือดรอบตัวพวกเธอคือข้อพิสูจน์ถึงพลังนี้ได้เป็นอย่างดี "พี่เยว่คะ หนูว่าเราต้องพยายามให้หนักขึ้นแล้วละ" เม่ยเม่ยพึมพำเบาๆ เธอแทบไม่เชื่อเลยว่าเลียมจะทิ้งโกเลมยักษ์ไว้กับพวกเธอจริงๆ เสิ่นเยว่พยักหน้า เห็นด้วยกับเธออย่างที่สุด ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าคนคนนี้หาเงินได้มากมายขนาดไหนเพื่อมาเช่าอพาร์ตเมนต์ที่พวกเธอกำลังอาศัยอยู่ในตอนนี้ สำหรับเธอแล้วนี่อาจเป็นเพียงงานอดิเรก แต่สำหรับเลียม เธอพอบอกได้ว่านี่คืออาชีพเลี้ยงปากท้องของเขา ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าที่จะสะเพร่าอีกต่อไป เธออยากช่วยให้เขาเติบโตขึ้น ไม่ใช่เป็นตัวถ่วง "โอเค งั้นเราไปกันเถอะ" "ดูสิ จุดนี้น่าจะใกล้เคียงกับเลเวลของเรา และเลียมก็บอกว่าสัตว์อสูรที่นี่จะอ่อนแอในตอนกลางคืน เราลองไปสู้กับพวกนี้ก่อนดีไหม?" "อื้ม หนูว่านั่นก็เป็นความคิดที่ดีค่ะพี่เยว่" เม่ยเม่ยตอบ จากนั้นเธอก็เรียกเก็บโกเลมทั้งสองตัว ซึ่งหดตัวลงอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นลูกบอลสีดำหนักๆ สองลูก เธอจึงเก็บมันเข้าไว้ในช่องเก็บของอย่างระมัดระวัง ทั้งคู่กระโดดขึ้นบนหลังของทาลอน ในขณะที่เม่ยเม่ยมีรูปร่างเล็กบาง เสิ่นเยว่เองก็ค่อนข้างเพรียวบางแต่มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชัดเจน เจ้านกยักษ์จึงสามารถรับน้ำหนักของทั้งคู่ได้ เมื่อพวกเธอจัดท่านั่งได้สบายแล้ว มันก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายลับตาไป