บทที่ 170: ความต่างที่แสนดี ข้าจ้องมองท่านแม่นิ่งงันไปชั่วอึดใจ สมองพลันว่างเปล่าเมื่อความนัยที่แฝงอยู่ในชื่อเพียงชื่อเดียวแดกดันเข้ากลางอกอย่างจัง "ท่านแม่" ข้าเค้นเสียงพูดออกไปอย่างช้าๆ "อย่าได้คิดฟุ้งซ่านไปไกลขนาดนั้นเลย" นางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง กิริยาที่แสนคุ้นตานั้นเกือบจะทำให้ข้าหลุดขำออกมา... เกือบจะจริงๆ "แมเดลีนมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น" ข้ากล่าวต่อ "นั่นคือเพื่อช่วยท่าน แค่นั้นจริงๆ" ริมฝีปากของท่านแม่เม้มเข้าหากัน ไม่เชิงว่าเป็นรอยยิ้ม แต่ก็ไม่ใช่การแสดงความไม่พอใจเสียทีเดียว เป็นบางสิ่งที่ก้ำกึ่งอยู่ตรงกลางจนข้าไม่อาจคาดเดา "แม่ก็แค่แปลกใจที่เห็นนางกลับมา" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากลับมีน้ำหนักบางอย่างแฝงอยู่ภายใต้ถ้อยคำนั้น "เมื่อพิจารณาถึงความวุ่นวายที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเจ้าทั้งสอง" ข้าปล่อยมือจากนางแล้วเอนกายพิงพนัก พลันเสียงไม้ลั่นครืดคราดอยู่เบื้องล่าง "มันก็แค่การเลิกราที่งี่เง่าครั้งหนึ่ง ไม่มีอะไรมากกว่านั้น เมื่อก่อนท่านเองก็ชอบแมเดลีนไม่ใช่หรือ" "ใช่" ท่านแม่ตอบกลับทันควันโดยไร้ซึ่งความลังเล "ใช่ แม่เคยชอบนาง" ข้าเงียบเพื่อรอคอย เพราะรู้ดีว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น ข้าสัมผัสได้ถึงความนัยที่ค้างคาอยู่ในช่องว่างของบทสนทนา "แต่นั่นมันก่อนที่นางจะสั่งให้เจ้าเลือกระหว่างนาง... กับฝูงแห่งนี้" ถ้อยคำนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างสงบ ราบเรียบราวกับกำลังเปรยเรื่องดินฟ้าอากาศ ข้าหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพบทสนทนาในวันวานผุดพรายขึ้นมาในมโนสำนึก คำขาดที่บีบคั้น น้ำเสียงของแมเดลีนที่สั่นเครือยามบอกว่านางไม่อาจทนอยู่ในสภาพนี้ได้อีกต่อไป... ไม่อาจทนเป็นเพียงความสำคัญลำดับรองจากทุกสิ่งในชีวิตข้า ทั้งเรื่องฝูงและความรับผิดชอบทั้งปวง "นั่นมันนานมาแล้ว" ข้าเอ่ย "ไม่นานขนาดนั้นหรอก" ท่านแม่สวนกลับ ข้าลืมตาขึ้นจ้องมองนาง "ท่านกังวลเรื่องอะไรกันแน่? กลัวว่าข้าจะทำอะไรโง่ๆ ลงไปงั้นหรือ?" นางขยับกายบนเตียงเล็กน้อยพลันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ข้าถลาเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณ แต่นางกลับโบกมือห้ามไว้ "นั่นไม่ใช่ประเด็นเลยสักนิด" นางกล่าว "ถ้าอย่างนั้นประเด็นคืออะไร?" "นางคือถ่านไฟเก่านะ เคียน" ข้ากะพริบตาปริบๆ "แล้วไง?" ท่านแม่ถอนหายใจยาว มันเป็นเสียงถอนหายใจแบบเดียวกับที่นางชอบใช้ยามข้าแสร้งทำเป็นหัวช้า ทั้งที่ข้ารู้ซึ้งถึงความหมายของนางดีแต่กลับเลือกที่จะเมินเฉย "เจ้าต้องจำไว้ว่าตอนนี้เจ้าแต่งงานแล้ว" นางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาข้าด้วยแววตาหนักแน่น "เจ้าแต่งกับเฟีย" ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงลำคอ จะเป็นความโกรธ ความอับอาย หรือทั้งสองอย่างผสมปนเปกันข้าก็สุดรู้ ข้าผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้เร็วเกินไปจนมันครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น บีบให้มาเรนและธอร์นที่ยืนอยู่มุมห้องต้องหันมามอง "โธ่ พระแม่เจ้า!" ข้าเผลอขึ้นเสียงดังเกินไปจนต้องฝืนกดให้ต่ำลง "ข้าไม่ใช่พวกไร้หัวคิดที่จะเที่ยวนอนกับใครก็ได้ที่ใส่กระโปรงไปทั่วหรอกนะ" ท่านแม่ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน นางไม่ได้หลบตาข้าแม้แต่น้อย เพียงแต่เฝ้ามองข้าด้วยดวงตาที่ราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งไปถึงวิญญาณ "แม่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น" นางเอ่ยอย่างใจเย็น "ถ้าอย่างนั้นท่านหมายความว่าอย่างไร?" "ปัญหาคือเจ้ากับนางมีอดีตที่ยังสะสางกันไม่จบสิ้น" นางกล่าว "เรื่องบางอย่างอาจเกิดขึ้นได้ ทางที่ดีที่สุดคือส่งนางกลับไปเสียให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" ข้าสางผมตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะขยำต้นคอแรงๆ ความเจ็บปวดนั้นช่วยให้ข้าสงบลงได้บ้าง... เล็กน้อย "จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น" ข้ายืนยัน "เคียน..." "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ" ข้าย้ำด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม "ข้าให้สัญญากับท่าน จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน" ข้านั่งลงตามเดิม รังสีความโกรธเริ่มมอดดับลง หลงเหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ "แต่ข้าจะทำเช่นนั้นก็ต่อเมื่อได้ขอบคุณนางอย่างเป็นทางการแล้ว" ข้าเสริม "ต่อหน้าคนในฝูง สำหรับสิ่งที่นางทำ สำหรับการที่นางฉุดท่านขึ้นมาจากขอบเหวแห่งความตาย" ท่านแม่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นิ้วมือของนางเขี่ยชายผ้าห่มที่คลุมขาทั้งสองข้างอย่างเหม่อลอย เป็นกิริยาที่ดูครุ่นคิดอย่างหนัก "แม่ไม่มีปัญหาเรื่องนั้น" นางเอ่ยในที่สุด "ตอนนี้แม่เบาใจแล้ว" ข้าพยักหน้า พลันพ่นลมหายใจที่กลั้นไว้โดยไม่รู้ตัวออกมา นางขยับกายอีกครั้ง คราวนี้นางพยายามยันตัวนั่งให้ตรงขึ้น มือของนางเอื้อมมาตบหลังมือข้าที่วางอยู่บนพนักพิงเก้าอี้เบาๆ "เอาละ" น้ำเสียงของนางเปลี่ยนไป มันฟังดูสดใสขึ้น... และแฝงไปด้วยความขี้เล่น "มาคุยเรื่องอื่นกันบ้าง" ความรู้สึกบางอย่างบิดม้วนอยู่ในท้อง ข้าคุ้นเคยกับน้ำเสียงแบบนี้ดี นางจะใช้มันก็ต่อเมื่อกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างที่ทำให้ข้าอยากจะเดินหนีออกไปจากห้องนี้ทันที "เจ้ากับเฟีย... ได้ทำหน้าที่สามีภรรยาต่อกันบ้างหรือยัง ในเมื่อตอนนี้พวกเจ้าก็ไม่ได้เกลียดชังกันแล้ว?" ถ้อยคำนั้นก้องกังวานอยู่ในอากาศ ชัดเจนเสียจนไม่อาจแสร้งทำเป็นเข้าใจผิด ข้าจ้องมองนางตาค้าง ปากอ้าออกแล้วก็หุบลง ก่อนจะอ้าออกอีกครั้ง "ท่านแม่..." เสียงของข้าตะกุกตะกัก "ท่านต้องหยุดเเเล้วนะ" "อะไรกัน?" นางทำหน้าซื่อเหมือนไม่เข้าใจจริงๆ ราวกับนางเพิ่งจะถามข้าเรื่องลมฟ้าอากาศหรือมื้อเช้าที่ข้ากินไป "แม่น่ะแก่ลงทุกวันนะ" "นั่นไม่ใช่ประเด็นเลยสักนิด!" "แถมแม่ยังเพิ่งรอดตายจากการถูกวางยาพิษบ้าๆ นั่นมาได้อีก" นางร่ายยาวต่อโดยไม่สนคำทักท้วงของข้า "ให้หลานแม่เสียที" ใบหน้าของข้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา ข้าสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ลามจากคอขึ้นไปจนถึงใบหู ข้าเบือนหน้าหนี มองไปทางกำแพง ทางประตู หรือที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ใบหน้าของนาง "นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราควรจะมาสนทนากันในตอนนี้" ข้าตัดบท "ทำไมจะไม่ได้ละ?" "เพราะท่านเพิ่งจะฟื้นจากการถูกวางยา!" ข้าฝืนหันกลับไปจ้องมองนาง "เพราะท่านเกือบจะตาย! เพราะพวกเราเพิ่งจะผ่านพ้นช่วงเวลาหลายชั่วโมงที่แสนหวาดหวั่นว่าท่านจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย! เพราะตอนนี้มีเรื่องสำคัญอีกเป็นร้อยเรื่องที่เราควรจะหารือกัน!" นางโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ "เหตุผลพวกนั้นแหละที่ตอกย้ำว่าทำไมเราถึงต้องคุยกันเรื่องนี้" "ตรรกะแบบไหนของท่านกัน?" "ก็เพราะชีวิตมันสั้นนักอย่างไรเล่า" นางตอบเรียบๆ "และแม่ก็อยากเห็นหลานก่อนที่แม่จะแก่เกินกว่าจะชื่นชมพวกเขาได้" "ท่านยังไม่แก่เสียหน่อย" "แม่ก็ไม่เยาว์วัยแล้วเหมือนกัน" นางย้อน "และเจ้าเองก็ไม่ได้หนุ่มขึ้นเลย เฟียก็เช่นกัน เพราะฉะนั้นบอกแม่มา... เจ้ากับนางมีอะไรกันหรือยัง?" ข้าผุดลุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ข้าเดินหนีจากเตียงไปยังหน้าต่าง จ้องมองออกไปในความมืดมิดเบื้องนอก ดวงจันทร์ยังคงทอแสงลอดผ่านหมู่เมฆ มันเกือบจะเต็มดวงแล้ว และสว่างพอที่จะทอดเงาลงบนพื้นดิน "บ้าไปแล้ว" ข้าพึมพำ "มันเป็นคำถามง่ายๆ นะ เคียน" "มันเป็นการล่วงเกินความเป็นส่วนตัวต่างหาก" "แม่เป็นแม่ของเจ้านะ" นางเอ่ยราวกับนั่นคือคำตอบของทุกสรรพสิ่ง และบางทีมันอาจจะใช่ "แม่มีสิทธิ์ที่จะถาม" ข้าหันกลับไปเผชิญหน้านาง กอดอกแน่น "ไม่ ท่านไม่มีสิทธิ์นั้น" นางยิ้ม... เป็นรอยยิ้มจริงๆ ราวกับเรื่องนี้มันน่าขันสิ้นดีสำหรับนาง "งั้นคำตอบคือ 'ยัง' สินะ" นางสรุป ข้าไม่ตอบ "หรือว่า 'เรียบร้อยแล้ว' แต่เจ้าแค่เขินอายเกินกว่าจะยอมรับออกมา?" "ข้าจะไม่คุยเรื่องนี้" ข้าตัดบท "เรื่องไหนกัน?" รอยยิ้มของนางกว้างขึ้น "การสนทนากับแม่เรื่องชีวิตแต่งงานของเจ้างั้นหรือ?" "การคุยเรื่อง 'กิจกรรมบนเตียง' กับใครก็ตาม!" ข้าโต้กลับ "โดยเฉพาะกับแม่ของตัวเองที่เพิ่งฟื้นจากอาการหมดสติมาหลายวัน!" นางหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่แผ่วเบาและดูอ่อนแรง แต่มันคือของจริง เสียงนั้นทำให้ก้อนเนื้อในอกของข้าเริ่มผ่อนคลายลง... เล็กน้อย "เจ้ายังเป็นพวกเขินง่ายไม่เปลี่ยนเลยนะ" "ข้าไม่ได้เขิน" "หน้าเจ้าแดงแจ๋เลยละ" ข้าคลายอ้อมกอด เปลี่ยนเป็นซุกมือลงในกระเป๋าแทน "เราช่วยคุยเรื่องอื่น... เรื่องอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เรื่องนี้ ได้ไหมครับ?" "ก็ได้" นางรับคำ ทว่าแววตายังคงพรายพร่างด้วยความขบขัน "แต่เจ้าควรจะรู้นะว่าแม่ไม่ยอมเลิกลากับเรื่องนี้ตลอดไปหรอก เจ้าแต่งงานแล้ว เฟียก็น่ารักออกขนาดนั้น และแม่ก็อยากจะมีหลานตัวน้อยๆ ไว้ตามใจก่อนที่แม่จะสังขารเสื่อมโทรมจนวิ่งไล่ตามพวกเขาไม่ไหว" "ท่านจะไม่เป็นเช่นนั้นหรอก" "ถ้าเจ้าไม่ให้สิ่งที่ทำให้แม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อล่ะก็ ไม่แน่หรอกนะ" น้ำเสียงของนางอ่อนลงและดูจริงจังขึ้น "เด็กๆ คือพรประเสริฐนะ เคียน พวกเขาจะมอบเป้าหมายในชีวิตให้เจ้า มอบความหวังให้เจ้า... อย่ารอนานเกินไปนักเลย" ข้าจ้องมองนาง จ้องมองอย่างลึกซึ้งเข้าไปในดวงตานั้น ข้าเห็นความจริงใจในสีหน้า เห็นความหวังที่เปี่ยมล้น และภายใต้สิ่งเหล่านั้น... ข้าเห็นความกลัว ความกลัวว่าบางทีนางอาจจะไม่มีเวลาเหลือมากเท่าที่คิด บางทีพิษร้ายนั้นอาจย้ำเตือนให้นางตระหนักว่าทุกสิ่งช่างเปราะบางเพียงใด "ข้าเข้าใจแล้วครับ" ข้าเอ่ยเสียงเบา "แต่...?" "แต่เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องระหว่างข้ากับเฟีย" ข้ากล่าว "และตอนนี้เรากำลังจดจ่ออยู่กับเรื่องอื่น ทั้งความปลอดภัยของฝูง ทั้งการกระชากหน้ากากไอ้สารเลวที่วางยาท่าน... เรามีเรื่องต้องจัดการอีกมาก กาเบรียลต้องชดใช้ในสิ่งที่มันทำ" ท่านแม่พยักหน้าอย่างช้าๆ "แม่เข้าใจ แม่เข้าใจดี... แต่เจ้าอย่าปล่อยให้เรื่องพวกนั้นกลืนกินตัวตนจนลืมใช้ชีวิต ลืมที่จะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ร่วมกับคู่ของเจ้า" "ข้าไม่ลืมหรอกครับ" "สัญญากับแม่สิ" ข้าเดินกลับไปที่เก้าอี้ นั่งลงอีกครั้งแล้วกุมมือนางไว้ในมือข้า "ข้าสัญญา" ข้ายืนยัน นางบีบนิ้วข้าเบาๆ "ดี... แม่ต้องการได้ยินเพียงเท่านี้แหละ" เรานั่งจมอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง เป็นความเงียบที่แสนสบายใจซึ่งจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่ออยู่กับคนที่รู้จักกันมาทั้งชีวิต คนที่ไม่จำเป็นต้องเติมเต็มทุกวินาทีด้วยถ้อยคำ "นางดูต่างไปนะ" ท่านแม่เอ่ยขึ้นในที่สุด "เฟียน่ะ... ต่างไปจากตอนที่แม่เจอครั้งแรก" ข้าครุ่นคิดตามคำนั้น "นางต่างไปจริงๆ ครับ" "ต่างไปในทางที่ดีงั้นหรือ?" "ครับ" ข้าตอบ และข้าหมายความตามนั้นจริงๆ "ต่างไปในทางที่ดีมาก... จริงๆ"