**บทที่ 176: นี่คือความพยายามของผม** ผมขยับผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ให้ท่านแม่ บรรจงสอดชายผ้าเข้าข้างกายท่านอย่างแผ่วเบา ยามนี้ลมหายใจของท่านสม่ำเสมอและหยั่งลึก... มันคือความสงบเงียบ เป็นการหลับใหลที่เกิดจากการพักผ่อนอย่างแท้จริง มิใช่ความมืดมิดที่ถูกกระชากลงไปโดยพิษร้ายนั่นอีกต่อไป เตียงในห้องพยาบาลไม่ใช่ที่ของท่าน... เมื่อรุ่งสางมาถึง ผมจะทำให้มั่นใจว่าท่านจะได้กลับไปยังห้องของตัวเอง กลับไปยังเตียงที่คุ้นเคย ที่ซึ่งท่านจะลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับผนังและแสงแดดที่แสนคุ้นตา เพื่อให้ท่านได้รับรู้ว่าท่านได้กลับมาแล้ว... กลับมาอย่างสมบูรณ์ ผมก้าวถอยหลัง พินิจมองดวงหน้าของท่าน สีเลือดเริ่มกลับมาฝาดที่นวลแก้ม ความซีดเซียวราวมรณะที่เคยทำให้ผมขวัญเสียได้มลายหายไปแล้ว ยามนี้ท่านดูเหมือนตัวเองอีกครั้ง ดูเหมือน "แม่" ของผม... มิใช่สิ่งที่ความตายพยายามจะช่วงชิงไปแต่ล้มเหลว ธอร์นจากไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ผมเป็นคนไล่เขาไปเองเมื่อเห็นดวงตาของเขาเริ่มปรือปรอยและคำพูดเริ่มฟังไม่ได้ศัพท์ เขาโต้แย้งแน่นอนอยู่แล้ว แต่ผมใช้สิทธิ์แห่งผู้นำกดดันจนเขายอมจากไป... อย่างไม่เต็มใจนัก ทว่ามาเรนยังคงอยู่ที่นี่ เธอนั่งคู้ตัวอยู่ที่โต๊ะตรงมุมห้อง มีแผ่นกระดาษแผ่หลากอยู่เบื้องหน้า เสียงปลายปากกาของเธอครูดไปกับพื้นผิวด้วยจังหวะที่รวดเร็วและทรงประสิทธิภาพ เธอเงยหน้าขึ้นทันทีที่ผมขยับกายถอยห่างจากเตียง "ท่านแม่ไม่เป็นไรแล้ว" ผมเอ่ยเสียงค่อย มาเรนพยักหน้า ก่อนจะก้มลงไปเขียนสิ่งที่ค้างอยู่ต่อ ผมหยิบโทรศัพท์ออกมา แสงจากหน้าจอสว่างวาบจนต้องหยีตาในห้องที่มืดสลัว ผมเช็กเวลา... 04:00 น. ตัวเลขนั้นจ้องเขม็งกลับมา ตีสี่ตรงเป๊ะ... ผมอยู่ที่นี่มาทั้งคืน พวกเราทุกคนก็เช่นกัน เฝ้ามอง... รอคอย... เพื่อให้แน่ใจว่าลมหายใจของท่านแม่จะไม่ขาดช่วง เพื่อให้แน่ใจว่าท่านยังคงต่อสู้ และทุกอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดี ผมเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วมุ่งหน้าไปยังประตู "ผมจะไปแล้วนะ" ผมเอ่ย มาเรนสะบัดหน้าขึ้นมองทันที เธอยิ้มออกมา "คุณควรจะพักผ่อนบ้างนะหลังจากเรื่องทั้งหมดนี้" "ผมไม่ได้จะไปนอน" คิ้วของเธอขมวดมุ่น "เซียน—" "ผมต้องไปทำอาหาร" ความเงียบที่ตามมานั้นเกือบจะฟังดูตลก... เกือบไปแล้ว มาเรนได้แต่จ้องมองผม ปลายปากกาของเธอหยุดกึก ปากของเธออ้าค้างเล็กน้อย "คุณไม่เคยเข้าครัวเลยนะ" เธอเอ่ยในที่สุด "ทุกอย่างมันต้องมีครั้งแรกเสมอ" "ก็นะ..." เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอก "ฉันเดาว่าปาฏิหาริย์คงมีจริง" ผมส่งสายตาปรามใส่เธอ "เฮ้ ผมยังเป็นอัลฟ่าของคุณนะ ระวังปากหน่อย" เธอยกมือขึ้นสองข้างเป็นการยอมแพ้จอมปลอม แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มพราย ผมยิ้มตอบอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเดินจากมา โถงทางเดินนั้นว่างเปล่าและเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าของผมที่กระทบกับพื้นหิน ทุกคนกำลังหลับใหล... ซึ่งมันควรจะเป็นอย่างนั้น เพราะนี่มันตีสี่เข้าไปแล้ว ทว่าในห้องครัวจะไม่มีวันว่างเปล่า ครัวไม่เคยหลับใหล... ไม่เคยเลยจริงๆ มักจะมีใครบางคนทำงานอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมอาหารมื้อถัดไป หรือการเก็บกวาดมื้อที่เพิ่งผ่านพ้น ผมผลักประตูเข้าไป และก็เป็นอย่างที่คิด... โอเมก้าสามคนอยู่ที่นั่น พวกเขาขยับกายไปรอบๆ พื้นที่ด้วยความชำนาญ ทั้งสับ ทั้งคน กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ พวกเขาทั้งหมดแข็งทื่อไปทันทีที่เห็นผม หนึ่งในนั้นเกือบจะทำมีดหลุดมือ "อัลฟ่าเซียน" หัวหน้าแม่ครัวเอ่ยขึ้น เธอเป็นหญิงที่มีอายุพอสมควร มีเส้นผมสีดอก